Wat is performancekunst precies?

In het moderne kunstlandschap performancekunst een steeds centralere rol, of het nu gaat om grote internationale kunstbiennales, intieme galerieën, kleine podia of openbare ruimtes.

Joseph Beuys ensceneerde of voerde veel performancekunst

Voor Cindy Sherman was het al een performance op zich toen ze zich opmaakte, make-up opdeed en poseerde "Bus Riders" (1976) en "Untitled Film Stills"

Marina Abramović voert een performance 721 uur lang uit en eist (vermoedelijk om die reden) dat performancekunst , als intellectueel werk, ook na afloop van de performance beschermd moet worden…

Veel kunstenaars die niet expliciet als performancekunstenaars worden geclassificeerd, halen ook regelmatig de krantenkoppen met performance-acties: liep Bruce Nauman "Walk with Contrapposto" in 1969 "Performance Corridor" .

Natias Peter Günther Rudolpho Neutert schrijft niet alleen gedichten en essays, maar treedt ook graag op als solotheaterartiest…

Alle kunst, alle performancekunst, met of zonder "overbodige rekwisieten", met of zonder aantoonbare betekenis, performancekunst is in hoge mate afhankelijk van een versterkte verbeeldingskracht.

Wat is performancekunst precies? Een eenvoudige uitleg

Performancekunst heeft zich ontwikkeld tot een van de meest dynamische vormen van hedendaagse kunst. Deze kunstvorm staat bekend om zijn vermogen om de traditionele grenzen tussen kunstenaar en publiek te vervagen en staat vaak centraal in intense discussies.

De betekenis van dit medium is moeilijk precies te definiëren, omdat het een breed scala aan uitdrukkingen en intenties omvat. Recente nieuwsberichten en gebeurtenissen bieden echter waardevolle inzichten voor een dieper begrip van deze kunstvorm.

'actiekunst' genoemd , is een kunstvorm waarbij de performance of handeling van de kunstenaar zelf het kunstwerk vormt. In tegenstelling tot meer traditionele kunstvormen zoals schilderkunst of beeldhouwkunst, waar het kunstwerk een fysiek object is, is performancekunst efemeer en vluchtig.

Als het gaat om de kunsttheorie, dat wil zeggen wat performancekunst nu eigenlijk is en hoe kunsthistorici die definiëren, wordt de definitie gedetailleerder en veelzijdiger:

Podiumkunst: een officiële definitie

Kunsthistorici bestuderen performancekunst al vele jaren (al zo'n 50 jaar, zo lang is de ontwikkeling ervan al aan de gang) en ze zijn erin performancekunst succesvol te definiëren :

Een performance wordt gedefinieerd als een situatiegebonden, actiegerichte en vluchtige artistieke presentatie door een artiest of performancegroep.

De kunstvorm stelt de scheidbaarheid van kunstenaar en werk ter discussie, evenals de commerciële aard van traditionele kunstwerken (bron: Wikipedia); in de kunsthistorische literatuur bestaan ​​natuurlijk vele andere, complexere en eenvoudigere definities, maar hier lag de focus op algemene toegankelijkheid).

Wat vertelt de definitie ons dan, stukje voor stukje?

1. Artistieke uitvoering

Wat precies een artistieke uitvoering inhoudt, is niet nauwkeurig gedefinieerd; het hangt er dus van af wie bevoegd is om te beoordelen of het een artistieke uitvoering is. In een vrije, democratische samenleving met fundamentele rechten, waar de autonomie van het individu het leidende principe is, ligt die beslissing vanzelfsprekend bij de uitvoerend kunstenaar.

Als iemand opstaat en aankondigt dat hij of zij een artistiek optreden gaat geven, dan volgt er ook een artistiek optreden.

Nog meer vanzelfsprekende punten met betrekking tot het daaruit voortvloeiende debat "Is dit kunst of kan het weggegooid worden?" (die er niet slechter op worden als ze door het grote publiek bijna constant in herinnering worden gebracht):

• In een vrij land bepaalt de maker van de kunst wat kunst is.
• In een vrij land wordt bepaald wat een auto is door de persoon die de auto produceert.
• In een vrij land bepaalt degene die de chocolade maakt wat het is.

In een vrije samenleving vinden mensen met uiteenlopende smaken niet per se alles lekker wat als chocolade wordt geproduceerd. Hoewel veel mensen nog steeds genieten van chocolade met chili, vindt bijna niemand chocolade met mierikswortel meer lekker; het blijft tenslotte chocolade.

Omdat een vrije samenleving mensen met verschillende risicotolerantie en milieubewustzijn kent, vindt niet iedereen grote, zware, vervuilende voertuigen met een topsnelheid van 230 km/u geschikt als stadsauto. Hoewel de hoge zitpositie een persoon van 1,70 meter misschien een beter zicht op de weg geeft, dragen de bestuurders van zulke stinkende, primitieve voertuigen op een nogal idiote manier bij aan de fijnstofvervuiling en verkeersopstoppingen in onze steden; het blijft tenslotte een auto.

Omdat mensen met verschillende meningen in een vrije samenleving leven, zal niet iedereen elk kunstwerk even mooi vinden. Hoewel het planten van 7000 eikenbomen de luchtkwaliteit zou kunnen verbeteren, kan het opnemen van nazisymbolen in een performance er gemakkelijk toe leiden dat de verkeerde mensen de verkeerde conclusies trekken; het blijft echter wel kunst.

Hoe ver is het?

Als een chocolatier mierikswortel in chocolade doet, getuigt dat van een slechte smaak, maar het doet niemand kwaad (alleen verdriet om hoe zo'n heerlijk product zo verpest kan worden). Als hij botox in chocolade stopt om zijn carrière een boost te geven met deze antirimpelchocolade, getuigt dat van een nóg slechtere smaak en perverse domheid van de chocolatier, en het krachtige gif botulinumtoxine (wat botox is) kan echte pijn veroorzaken, zelfs de dood.

Wanneer een autofabrikant milieubelastende verkeershindernissen op de weg plaatst, sterven stadsbewoners misschien iets eerder; niemand valt ter plekke dood neer simpelweg omdat er een auto voorbijrijdt. Maar in de handen van de niet zo hoopvolle nakomeling van bankdirecteur Walkpaul, opgegroeid met de "Fast and the Furious"-films, verandert de suboptimale stedelijke vervuiler in een dodelijk projectiel dat de onmiddellijke dood van onschuldige omstanders veroorzaakt.

Als een voorstelling hakenkruizen en de Hitlergroet bevat, kan dat zeker een ernstige belediging zijn en iemand kwetsen. Als een kunstenaar prachtige graffiti spuit op de torentjes tussen de houten hekjes, kwetst hij inderdaad iemand, al is het maar de ziel en het bezit van burgers die niet zonder een idyllisch Disney-achtig Alpenlandschap achter houten hekjes met torentjes kunnen – maar zelfs in een vrij land heeft men recht op Disney-achtige Alpenlandschappen en een ongeschonden ziel.

Of het nu om chocolade, auto's of kunst gaat – de vrije uitoefening of productie van welke artistieke bezigheid dan ook kan uiteraard in conflict komen met andere standpunten en waarden die belangrijk zijn voor onze samenleving. Kleinere conflicten worden opgelost via media-aandacht ("Vandaag in XY magazine: De meest walgelijke chocolaatjes ter wereld") of via de rechter (grondbezitter klaagt kunstenaar aan omdat pas geplante bomen zijn uitzicht belemmeren).

Echt ernstige conflicten worden doorgaans wettelijk geregeld, zodat het openbaar ministerie een onderzoek instelt. Een onervaren jongeman belandt in de gevangenis als hij onschuldige mensen aanrijdt; een aspirant -graffitikunstenaar moet op zijn minst betalen voor het professioneel verwijderen van de graffiti van de torentjes; het openbaar ministerie onderzocht de nazisymbolen in de performance, maar staakte het onderzoek omdat de actie in dit geval beschermd werd door de artistieke vrijheid – het is immers al lang bekend dat de betrokken kunstenaar, Jonathan Meese, een tegenstander is van alle ideologieën en zeker geen nazi.

Maar één ding blijft overeind: ongeacht of het resultaat mediakritiek, een civiele rechtszaak of gevangenisstraf is – chocolade, auto's en kunst blijven chocolade, auto's en kunst in een vrij land, omdat de betrokkenen het zo hebben gedefinieerd.

Als iemand anders het anders definieert dan de uitvoerder, is het geen vrij land meer, maar een dictatuur; en aangezien we absoluut nooit meer in zo'n land willen leven, zouden performancekunstenaars zelf moeten kunnen bepalen wanneer een performance performancekunst is.

2. Een artiest of een uitvoerende groep

Op het eerste gezicht lijkt het vrij logisch. Iemand moet het doen, en de persoon/personen die het doen, zijn de artiest of de uitvoerende groep.

De zaken kunnen echter snel ingewikkelder worden: als de poedel van de artiest ook optreedt, zou het vanuit een puur epistemologisch oogpunt kunnen worden beschouwd als een optreden van de artiest met de poedel, of als een optreden van de poedel. Dat laatste is alleen van toepassing als de persoon die de beoordeling maakt gelooft dat dieren een eigen persoonlijkheid hebben en in staat zijn tot artistieke expressie.

De kwestie van de individuele persoonlijkheid van dieren, en de daarmee samenhangende rechten van dieren, van het recht op soortspecifieke verzorging en het recht op een pijn- en lijdensvrije dood tot het fundamentele recht op leven of het recht op een eigen bewustzijn en het vermogen om zelfstandig te denken, wordt momenteel fel bediscussieerd.

Hoe meer onderzoek er wordt verricht, en hoe dichter de beschaving/leefomgeving van de onderzoeker bij het besef komt dat de mens niet het centrum van de wereld is (hoewel de westerse beschaving in dit opzicht zeker niet tot de meest geavanceerde behoort), hoe meer deze kwestie in het voordeel van de dieren zal worden beslist.

De fundamentele onzekerheid blijft echter bestaan ​​of de persoon die het oordeel velt wel een mens is. En wanneer een dier opzettelijk een artistieke prestatie levert, is iets wat geen enkele onderzoeker met zekerheid kan vaststellen, ook al zijn de verzorgers er zeker van dat chimpansee Congo en olifant Boon Mee ( www.n-tv.de/wissen/Wenn-Tiere-malen-article5395041.html ) iets in gedachten hadden toen ze schilderden.

Het is niet zo eenvoudig te definiëren, vooral omdat we nog ver verwijderd zijn van demonstraties voor de artistieke vrijheid van poedels – wat op dit moment niet veel betekent, want in sommige beschaafde samenlevingen is een sterke rechtse verschuiving gaande, met name in het kielzog van grootschalige migratiestromen, en de ervaring leert dat meer macht voor de betreffende partijen demonstraties voor welke vorm van vrijheid dan ook juist verder in de toekomst duwt…

Bovendien: zijn Chiara Schimmerlos, Kevin Knödelsang, Pauline Presswurst en Ruben Rauswurf ook performancekunstenaars, en zijn hun magere tot irritante optredens in een castingprogramma op televisie kunst?

A. Ja, natuurlijk, we hebben al vastgesteld dat iedereen die zegt kunst te maken een kunstenaar is. En bovendien is "ieder mens een kunstenaar", zoals niemand minder dan performancekunstenaar Joseph Beuys ooit zei. Sterker nog, het zijn juist deze narcistische leerlingen, die slechts als karikaturen worden gebruikt om het programma op te vullen, die het verdienen om zich na hun eliminatie te kunnen troosten met het feit dat ze in ieder geval vijf minuten kunst hebben gecreëerd voor een publiek (hebben ze hun beroemde kwartiertje roem niet al gehad? Nee, eigenlijk niet, dat gaat niet gebeuren met dit soort optredens).

B. Nee. Het Engelse woord "perform" betekent ook "ondernemen" (een chirurgische ingreep), "uitoefenen/vervullen" (een functie) en andere volstrekt niet-artistieke activiteiten; men zou zich zeker kunnen afvragen of sommige zelfbenoemde "performers" daadwerkelijk van plan waren een chirurgische ingreep voor het gehoor van het publiek uit te voeren, of dat ze zich bewust waren van hun rol als pauzeclowns.

Beuys zei niet alleen "Ieder mens is een kunstenaar ", maar deze zin, die zo vaak uit zijn context wordt geciteerd, luidt volledig als volgt:

Iedereen is een kunstenaar. Ik zeg niets over kwaliteit. Ik zeg alleen iets over het fundamentele potentieel dat in ieder mens aanwezig is […] Ik definieer creativiteit als artistieke expressie, en dat is mijn concept van kunst.”

( Kunstenaarsportret – Joseph Beuys ) – hij wilde alle kunstenaars aanmoedigen om de problemen van een moderne samenleving te onderzoeken en bij te dragen aan de oplossing ervan, en absoluut niet om iedereen aan te moedigen slechte kunst te maken.

van Andy Warhol over "15 minuten roem" wordt ook vaak verkeerd geciteerd: met de uitspraak " In de toekomst zal iedereen 15 minuten wereldberoemd zijn" bedoelde Warhol

Integendeel, hij wilde juist de macht van de media erkennen, die, zelfs in zijn tijd (het citaat is uit 1968), ondanks vaak nogal twijfelachtige competentie, bepaalden aan wie roem toekwam, in plaats van galeriehouders en curatoren, kunsthistorici en de kunstenaarsgemeenschap zelf.

Dit was ook de reden waarom Warhol zijn Factory-groupies (vaak zelfbenoemde medewerkers in zijn "kunstfabriek") "supersterren" noemde – in de toekomst zou roem slechts 15 minuten duren, omdat de media simpelweg te veel "sterren" voortbrachten.

Kies er gewoon één, anders is het, zoals gewoonlijk, niet zo eenvoudig:

Of een performance per se door de uitvoerder zelf uitgevoerd moet worden, is een van de belangrijkste discussiepunten binnen de performancekunst.

Sinds performancekunstenaar Marina Abramović legendarische performances van eerdere performancekunstenaars naspeelde en daardoor betoogde dat een performance artistieke waarde heeft die onafhankelijk is van de uitvoerder, zijn de tijdsgebonden en persoonlijke beperkingen van een kunstwerk in de performancekunst ter discussie gesteld; de discussie hierover is nog niet beslecht.

3. Situatiespecifiek

Omschrijving van de situatie?

Volgens www.duden.de/rechtschreibung/Situation omvat de situatie de omstandigheden waarin iemand zich op dit moment bevindt, oftewel de huidige situatie van een persoon; of de omstandigheden die een algemene toestand kenmerken, oftewel de algemene situatie.

Hè? Handelt een kunstenaar situationeel tijdens een performance als hij of zij handelt in relatie tot de situatie waarin hij of zij zich bevindt, of in relatie tot de situatie waarin de wereld zich bevindt?

Hoe kan hij anders handelen? Zelfs als de artiest aankondigt dat hij zich losmaakt van zichzelf en ver van deze wereld – hij bevindt zich nog steeds in zijn lichaam en in deze wereld, de fakir net zo goed als de trance-artiest.

Met andere woorden, een performance is altijd situatiegebonden als deze zich in deze wereld afspeelt; en de langere definitie op de.wikipedia.org/wiki/Situation , volgens welke een situatie een positie of locatie aanduidt, de afhankelijkheid van omstandigheden of condities, maar ook de aard en tegelijkertijd de effectiviteit van een psychologisch (puur mentaal) gedefinieerd gebied of regio, lijkt daar op het eerste gezicht niets aan te veranderen.

Deze definitie verandert natuurlijk alles, omdat de performance niet langer hoeft te verwijzen naar de werkelijke situatie waarin de kunstenaar en de wereld zich bevinden, maar naar de situatie die de kunstenaar zich voorstelt. Voor de kunstkijker verandert dit echter niet veel; de vraag "Wat dacht de kunstenaar?" is zo oud als de kunst zelf.

Het is dan lastig om de vraag te beantwoorden hoe en of situationele fobie, oftewel een pathologische angst voor bepaalde situaties, de aanwezigheid van de bepalende kenmerken van een performance kan beïnvloeden (is het nog steeds een performance als de artiest halverwege – of zelfs vóór de start – wegrent omdat een paar gezichten in het publiek hem irriteren/vervelen, enz.).

4. Actiegericht

Is het überhaupt wel een performance als de kunstenaar niet acteert in een bepaalde situatie, maar zwijgend blijft zitten, zoals Marina Abramović in haar performance "512 Hours" (2014, Serpentine Galleries, Londen)?

Waarschijnlijk wel, logischerwijs sluit deze vraag al aan op het punt over "artistieke prestaties". Die kunnen immers ook voortkomen uit inactiviteit; hier geldt een soortgelijk begrip van handelen als in het strafrecht, waarbij men vervolgd kan worden (of artistieke activiteiten kan ontplooien) door handelen, maar onder bepaalde voorwaarden ook door nalaten.

Het zijn juist deze omstandigheden die aanleiding geven tot actie, in het strafrecht soms in de "omgekeerde vorm" van een plicht tot handelen, zoals in het geval van "het nalaten van hulp", of in de vorm van een preventieve actie, bijvoorbeeld wanneer iemand zich opzettelijk bezat om de moed te verzamelen voor scheldpartijen, brandstichting, mishandeling of steekpartijen (belediging, brandstichting, lichamelijk letsel, doodslag, moord).

In de kunst is het niet veel anders; Marina Abramović heeft haar 512 uur stilzitten na bepaalde voorbereidingen in een specifieke omgeving laten plaatsvinden. Als ze 512 uur bewusteloos had gelegen of was gekieteld tot ze reflexmatig moest giechelen, zou bijna niemand dat als kunst beschouwen; in plaats daarvan zou de vraag eerder rijzen naar de strafrechtelijke aansprakelijkheid van degenen die geen ambulance hebben gebeld of de kietelaar niet hebben tegengehouden.

5. Vluchtig (tijdelijk)

Laten we het nog eens duidelijk stellen: zelfs als 30-uur durende performances zoals de live performance "the long now" en 168-uur durende performances zoals "Approximations" niemand meer verbazen, en zelfs als 8760-uur durende performances zoals "Das Leben im Schaukasten" (Het leven in de vitrine) een paar decennia geleden plaatsvonden – het ding (de performance) komt uiteindelijk tot een einde, zelfs als een kunstenaar zijn leven herdefinieert als een langdurige performance; dan eindigt het ding simpelweg wanneer de kunstenaar stopt. Maar lang is in de mode; veel performancekunstenaars doen niets minder dan honderden uren; en de performance wordt ook prachtig lang wanneer je de hele tentoonstelling simpelweg tot een langdurige performance verklaart, zoals DADO doet.

• “the long now” : 28 en 29 maart 2016, 18:00 uur tot middernacht, Kraftwerk Berlijn
• “Approximations” : 29 oktober tot en met 1 november 2015, Huis van Hongaarse Cultuur Berlijn
• “Leven in een vitrine” : Manon, 1975/76, Galerie Pablo Stähli, Zürich
• DADO : 17.10. – 27.10.2013, Kunstraum Teiggi Kriens, Zwitserland

Aan de andere kant ondermijnen al deze optredens de definitie al als 'vergankelijk' op gelijke voet wordt gesteld met 'vluchtig': het verzamelbare efemera (van het Grieks) wordt juist verzamelbaar omdat het bedoeld is voor eenmalig en zeer kortstondig gebruik; de eendagsvlieg van het geslacht Ephemera omdat hij maar één dag leeft (en de Noorse popband Ephemera, die volledig uit vrouwen bestaat, heeft zichzelf waarschijnlijk deze naam gegeven uit overdreven pessimisme; de ​​band bestond in ieder geval van 1996 tot 2004, volgens hun website "Ephemera is here to stay" ).

Bovendien: als een performancekunstenaar de performances van andere kunstenaars mag naspelen, of dit ook daadwerkelijk doet (zelfs de auteursrechthebbende kan dit nooit volledig voorkomen, maar kan hoogstens achteraf een schadevergoeding eisen), dan wordt het einde van een performance slechts een onderbreking en verandert de performance van een efemere in een "Aeternicon" , een eeuwige kunstvorm.

Deze discussie werd op gang gebracht door Marina Abramović, die al in paragraaf 2 werd genoemd, toen ze "Seven Easy Pieces" , met heropvoeringen van lang geleden uitgevoerde performances. Ze is ook van plan een "levend archief" van historische performances te creëren door middel van heropvoeringen in haar recent opgerichte "Marina Abramović Instituut" (MAI), naast de ontwikkeling van nieuwe performancekunst.

6. Deze kunstvorm stelt de scheidbaarheid van kunstenaar en werk ter discussie

Zie hierboven, punten 2 en 5; tegenwoordig wordt dit niet per se meer ontkend

Als echter de "ijzeren regel" dat een performance onlosmakelijk verbonden is met de persoon van de performer(s) en niet herhaald mag worden, losgelaten wordt, dan zouden performances met herhaalbaarheid en heruitvoering in een staat van willekeurigheid kunnen vervallen. Het zou dan immers niet langer essentieel zijn dat de heruitvoering door een performancekunstenaar wordt uitgevoerd.

Simone Fortis' "Huddle" uit 1961, de baanbrekende dans die de ontwikkeling van performancekunst inluidde, en mogelijk een levensgevaarlijke dans voor de deelnemers aan deze 'cuddle', in plaats van saaie kantoorgymnastiek? Waarom niet? Een paar New Yorkers hebben het in 2012 al eens gerepeteerd op de High Line; je kunt hier zien hoe het eruitzag:

7. Deze kunstvorm stelt de consumptiemaatschappij van traditionele kunstwerken ter discussie

De vraag of het wel of niet bevraagd moet worden, is allang achterhaald en onbeantwoord gebleven: kunst hoeft zich niet langer in een object te manifesteren, aangezien de eerste performers in de jaren zestig begonnen met optreden en de eerste conceptuele kunstenaars rond dezelfde tijd het pure concept tot kunst verklaarden.

Sterker nog, zelfs al veel eerder, toen de eerste Dadaïsten in 1916 hun eerste klankgedichten in zeer bijzondere kostuums voordroegen, waren de vermommingen die voor de voorstellingen werden bedacht en de klankeffecten die daarbij werden gecreëerd absoluut niet geschikt als handelswaar, zelfs als iemand ooit op zo'n idee was gekomen.

Het zag er als volgt uit: De benen waren omhuld door een kolomvormige structuur van glanzend blauw karton, die slank tot aan de heupen reikte, waardoor de drager op een obelisk leek. Daaroverheen zat een enorme mantelkraag, aan de binnenkant gevoerd met scharlakenrood en aan de buitenkant bedekt met goud, die in de nek zo vastgemaakt was dat hij als vleugels bewogen kon worden door de ellebogen op en neer te bewegen. Een hoge, cilindrische sjamanenhoed met witte en blauwe strepen completeerde het geheel.

En dit klonk ongeveer zo:

jolifanto bambla o falli bambla
grossiga m'pfa habla horem
egiga goramen
higo bloiko russula huju
hollaka hollala
anlogo bung
blago
bung blago bung
bosso fataka
ü üü ü
schampa wulla wussa olobo
hej tatta gorem
eschy Zunbada
wulubu ssubudu uluw ssubudu
tumba baumf
kusagauma
ba – umf

(Caravan, van Hugo Ball, 1917, een van de weinige opgenomen geluidsgedichten)

Wanneer is afwassen een vorm van performancekunst en wanneer is het gewoon afwassen?

Als men de kenmerken van de meest gangbare definitie van performancekunst, die zojuist afzonderlijk zijn besproken, in ogenschouw neemt, dan heeft afwassen "een goede kans om een ​​kunstwerk te zijn".

Afwassen is situationeel: de definitie vereist niet dat de persoon die geconfronteerd wordt met een enorme stapel vuile vaat de omstandigheden waarin hij zich bevindt, verwelkomt. Deze persoon handelt naar de situatie, hopelijk, anders gaat de vaat stinken (wat nog steeds een soort voorstelling kan worden, maar dan met wat poespas, niet door de vaat gewoon te laten stinken).

Afwassen is weer een bezigheid, hopelijk wordt het dat weer; de afwas maakt zichzelf niet schoon en je hebt daarna nog genoeg te doen.

Afwassen is tijdelijk, want de schone vaat is niet langer de vuile vaat. En afwassen is vergankelijk, want hoe hard je ook je best doet, niemand zal erin slagen om precies dezelfde vuile vaat op precies dezelfde enorme hoop rond de gootsteen te stapelen.

Het regelmatig afwassen stelt de scheidbaarheid van kunstenaar en werk ter discussie; altijd vanuit het perspectief van degene die net is aangewezen om de afwas te doen en daar geen zin in heeft.

En de afwas stelt de warenvorm ter discussie, want tot zijn spijt is het deze persoon nooit gelukt om de afwas door te verkopen.

Afwassen stelt echter nog niet de commerciële vorm van een traditioneel kunstwerk ter discussie; het wordt er pas een wanneer aan de laatste twee kenmerken van de definitie is voldaan: afwassen als artistieke performance door een performer of een performancegroep.

Omdat, zoals hierboven uitgelegd, artiesten of performancegroepen zelf bepalen wat ze uitvoeren en hoe ze dat doen, is het een van de makkelijkste taken ter wereld om afwassen te benaderen als een performancekunstenaar en er een artistieke performance van te maken...

Wetenschappelijk nutteloos, alleen goed voor onafhankelijk denken.

Als je nu denkt dat je de performancekunst, met de kenmerken van de meest gangbare definitie, volledig beheerst en vrolijk elke alledaagse activiteit in kunst probeert om te zetten, dan wordt je leven misschien wel leuker, maar word je daardoor niet per se een erkend kunstenaar.

De volledige definitie van performancekunst hierboven laat na te vermelden dat een kunstperformance altijd afhankelijk is van de instemming van de toeschouwer met die specifieke definitie van kunst. Het is mogelijk dat je die toeschouwers al mist wanneer je de afwas doet. Hoewel de performance waarschijnlijk nog steeds kunst zou zijn, zelfs als er niemand zou komen kijken; je zou in principe vanaf nu elke afwasbeurt als performancekunst mogen beschouwen.

Als er toeschouwers aanwezig zijn, kan het gebeuren dat ze je artistieke bezigheden niet bewonderen, maar in plaats daarvan, zonder aan kunst te denken, blij zijn dat je de afwas weer hebt gedaan... Dit is een situationele dissonantie: jij bent "kunst aan het maken", terwijl de rest van de groep wijn drinkt, "ontspant" en blij is dat ze dezelfde sukkel weer hebben gevonden om de afwas te doen.

Je zou net zoveel wrijving kunnen ervaren als je de definitie van performancekunst bespreekt met kunsthistorici. Als een kunsthistoricus bijvoorbeeld schrijft: "Performancekunst is altijd aanwezig wanneer een kunstenaar voor een publiek optreedt en beweert dat deze handelingen kunst zijn, ongeacht hoe vaak de performance wordt herhaald", kun je het daarmee eens zijn of een tegengesteld of ander standpunt innemen (wat de kunsthistoricus waarschijnlijk niet serieus zal nemen als het van een niet-kunsthistoricus komt).

Dat kan hij niet, hij heeft al genoeg te doen met andere kunsthistorici: experts in conceptuele kunst laten van zich horen en stellen dat deze definitie duidelijk conceptuele kunstwerken oplevert, theaterwetenschappers zien een theaterstuk gedefinieerd, en daar hebben ze ook gelijk in, als een artistieke gebeurtenis in de performancekunst nooit op dezelfde manier herhaald kan worden (terwijl de voorstanders van heruitvoerbaarheid en performance voor de eeuwigheid veel te zeggen hebben).

De definitie van performancekunst kan botsen met de definities van body art, happenings en Fluxus; er zijn overlappingen met action art en neo-Dadaïsme ; deze stromingen willen zich echter dringend onderscheiden, zelfs als sommige van hun live kunstperformances , action art-spektakels , interventies of manoeuvres voldoen aan een engere definitie van performancekunst.

De kunsthistoricus schrijft daarom niet simpelweg "Performancekunst bestaat wanneer...", maar wijdt honderden pagina's aan de definitie van performancekunst, bijvoorbeeld in de volgende werken:

Marvin Carlson: Performance: Een kritische inleiding

Erika Fischer-Lichte: esthetiek van het performatieve. Suhrkamp, ​​Frankfurt am Main 2004, ISBN 3-518-12373-4, 300 pagina's

Er bestaan ​​veel definities van performancekunst, maar geen enkele is definitief ( www.zeit.de/2012/11/Ausstellung-ZKM-Karlsruhe/seite-2 ); in die zin: veel plezier met je volgende – actieve of passieve – performance.

De stapsgewijze analyse van een van de definities van performancekunst, zoals hierboven is aangetoond, zou tot geheel andere inzichten kunnen leiden: u staat het altijd vrij om zelf na te denken, elke wetenschappelijke definitie in afzonderlijke onderdelen te ontleden en in twijfel te trekken.

In de kunst en op andere gebieden van het leven, waar iemand je probeert te overtuigen dat je iets op een bepaalde manier moet doen omdat de momenteel geaccepteerde wetenschappelijke definitie geen andere mogelijkheden toelaat..

En als je alleen maar de draak stak met het concrete voorbeeld van afwassen, omdat tegenwoordig iedereen een vaatwasser heeft, dan zou je misschien je houding ten opzichte van de consumptiemaatschappij eens in het algemeen moeten heroverwegen.

Er is immers geen enkele reden om de vaak toch al beperkte leefruimte te vullen met een groot apparaat dat agressieve chemicaliën gebruikt (heb je ooit aan vaatwastabletten geroken?) en veel energie verbruikt (vooral bij intensieve wasprogramma's om de stinkende, groeiende stapel afwas echt schoon te krijgen) voor alledaagse taken die sneller kunnen worden uitgevoerd zonder het apparaat (de vaatwasser moet immers worden ingeladen) – terwijl de normale afwas in een kleiner huishouden prima met de hand kan worden gedaan met water en milde afwasmiddelen, zonder speciale of andere problemen (95% gebeurt door te weken).

Mocht je momenteel geen zin hebben in het onderwerp serviesgoed: veel artikelen in het tijdschrift Kunstplaza moedigen je aan om zelf na te denken en/of creatief aan de slag te gaan.

Disclaimer affiliate links: We bevelen alleen producten aan of linken ernaar die we zelf gebruiken (of zouden gebruiken), en alle meningen die in deze context worden geuit, zijn onze eigen meningen. Onze productrecensies en aanbevelingen zijn onafhankelijk en gebaseerd op onderzoek, meningen van experts en/of producttesten. Als u klikt op links die in onze content met een asterisk zijn gemarkeerd, ontvangen we mogelijk commissies over uw aankopen, maar we ontvangen nooit enige vergoeding of andere betaling voor de inhoud van onze aanbevelingen. Zo financieren we ons redactioneel werk en onze tijdschriftartikelen (details vindt u in onze redactionele richtlijnen ). Lees hier ons volledige privacybeleid .