Nam June Paik: "Vader van de videokunst" en een beetje "Vader van de toekomst"

Het leven en de kunst van Nam June Paik: "Nadenken over kunst" en "Kunst maken" vóór de verkoop/presentatie

Met de voorstellingen die hij begin jaren zestig Charlotte Moorman Nam June Paik zijn grote doorbraak, de veelgeprezen start van een sprookjesachtige carrière.

110 solotentoonstellingen , 41 vóór de eeuwwisseling, 69 erna; 58 tijdens het leven van de kunstenaar, 52 na zijn dood. 711 groepstentoonstellingen , 174 vóór de eeuwwisseling, 537 erna; 295 tijdens het leven van de kunstenaar, 416 na zijn dood.

Aanzienlijk meer tentoonstellingen in het nieuwe millennium dan in het vorige – er is geen betere manier om te bewijzen dat Nam June Paik zijn tijd ver vooruit was.

aanzienlijk meer groepstentoonstellingen dan solotentoonstellingen heeft, suggereert dat hij of zij liever kunst maakt dan tentoonstellingsmogelijkheden en kopers te vinden.

Het feit dat er tijdens het leven van de kunstenaar aanzienlijk meer tentoonstellingen waren dan na zijn dood, bevestigt de stelling van de vorige zin en laat zien hoeveel een beheerder van een nalatenschap kan bereiken die tot de directe familie van de kunstenaar behoort en zonder conflicten samenwerkt met zijn weduwe.

Deze weduwe, de Japans-Amerikaanse videokunstenaar Shigeko Kubota, trouwde in 1977 met Paik en ze woonden samen tot aan zijn dood. Vermoedelijk was hun leven tamelijk rustig en harmonieus: Paik leefde als boeddhist, rookte nooit en dronk nooit alcohol; zelfs het verkeer waar hij voor waarschuwde met botsende robots kende hij slechts passief, aangezien hij zelf nooit achter het stuur van een auto had gezeten.

Op dit punt zouden de oerdomme macho's die in het voorgaande artikel over Paik, "Nam June Paik en Media Art", in verband met het Kinsey-rapport werden genoemd, ongetwijfeld meteen luid verkondigen dat Paiks negatieve voorspelling over zelfrijdende auto's geen wonder is als hij zelf niet kan rijden...

Maar dat zal waarschijnlijk niet gebeuren, echte macho's lezen zelden kunstartikelen (tenzij ze behoren tot de nieuwe generatie galeriehouders die hebzucht als iets cools beschouwen, maar die lezen dan ook geen kunstartikelen op een klein, onafhankelijk platform zoals Kunstplaza).

Dat Nam June Paik liever aan zijn kunst werkte dan zich zorgen te maken over de verkoop en presentatie ervan, blijkt ook uit de reeks kunstwerken die in het artikel "Nam June Paik and Media Art " worden gepresenteerd. Het is een kleurrijke en lange lijst, maar geeft slechts een klein inkijkje in het werk van Nam June Paik (net genoeg achtergrondinformatie om zelfstandig Paiks videokunst te ontdekken), en een kunstwerk als "Electronic Superhighway" ontstaat zeker niet van de ene op de andere dag...

Waarschijnlijk heeft nog geen enkele kunsthistoricus berekend welk deel van Paiks oeuvre bestaat uit de conceptuele basis, het onderzoek naar wat technisch haalbaar is en de conceptuele/theoretische constructie van de installaties, maar dit deel is zeker niet onbeduidend.

Desondanks heeft Nam June Paik de afgelopen 50 jaar geëxposeerd in 's werelds meest prestigieuze musea , waaronder het MoMA in 1977 (Projects: Nam June Paik), het Whitney Museum of American Art en het Centre Georges Pompidou in 1982 (Nam June Paik), het San Francisco Museum of Modern Art in 1989 (Nam June Paik), het National Museum of Contemporary Art Seoul in 1992 (Nam June Paik Retrospective: Videotime) en het Solomon R. Guggenheim Museum in 2000 (The Worlds of Nam June Paik). Hij vertegenwoordigde Duitsland ook op de Biënnale van Venetië in 1993. In 1977 nam hij deel aan documenta 6 in Kassel en in 1987 aan documenta 8.

Paik heeft talloze prijzen en onderscheidingen , onder meer van het Guggenheim Museum, de Rockefeller Foundation en het American Film Institute; de ​​Will Grohmann Award, de Goslar Kaiserring en de UNESCO Picasso Medaille. In 1999 werd hij door het tijdschrift ARTnews opgenomen in de selectie van de meest invloedrijke kunstenaars van de 20e eeuw. Sinds 2002 reikt de Stichting voor de Kunsten van Noordrijn-Westfalen de "Nam June Paik Prijs voor Mediakunst" uit (ook bekend als de Internationale Mediakunstprijs van de Stichting voor de Kunsten van Noordrijn-Westfalen).

Zijn werk in 87 openbare collecties over de hele wereld:

• Australië : Queensland Art Gallery + Gallery of Modern Art, Brisbane, QLD
• België : Stedelijk Museum voor Actuele Kunst, Gent
• Denemarken : ARTS Museum voor Moderne Kunst Aalborg, Louisiana Museum voor Moderne Kunst Humlebæk, Museet voor Samtidskunst Roskilde
• Duitsland : Ludwig Forum for International Art Aken, Daimler Contemporary + Hamburger Bahnhof – Museum voor Hedendaagse Kunst Berlijn, Kunstmuseum Bochum, Weserburg Museum voor Moderne Kunst Bremen, Museum Ludwig Keulen, Museum Ostwall Dortmund, Lehmbruck Museum Duisburg, K21 Düsseldorf, Museum Folkwang Essen, Museum voor Moderne Kunst Frankfurt/Main, Centrum voor Kunst en Media Karlsruhe, Kunsthalle zu Kiel, Kunsthalle Mannheim, Neues Museum – Staatsmuseum voor Kunst en Design in Neurenberg, FLUXUS+ Potsdam,
  Kunsthalle Weishaupt, Ulm, Museum Wiesbaden, Kunstmuseum Wolfsburg
• Finland : Kiasma Museum voor Hedendaagse Kunst, Helsinki
• Frankrijk : Musée de l'Objet Blois, Musée d'Art Contemporain Lyon, Fondation Louis Vuitton Parijs, Musée d'Art Moderne et Contemporain Straatsburg
• Griekenland : Nationaal Museum voor Hedendaagse Kunst Athene
• Italië : Museum voor Moderne en Hedendaagse Kunst Bolzano, Museo Arte Contemporanea Isernia
• Canada : Musée d'art contemporain de Montréal QC, National Gallery of Canada Musée des beaux-arts du Canada Ottawa ON
• Kroatië : Museum voor Hedendaagse Kunst Zagreb
• Japan : Hiroshima City Museum of Contemporary Art, Benesse House Museum Naoshima, Hara Museum of Contemporary Art + Museum of Contemporary Art Tokyo
• Nederland : Stedelijk Museum Amsterdam, Gemeentemuseum Den Haag
• Noorwegen : Henie Onstad Kunstcentrum, Høvikodden
• Oostenrijk : Essl Museum voor Hedendaagse Kunst Klosterneuburg, Museum voor Moderne Kunst Salzburg, Museum voor Moderne Kunst Ludwig Foundation Wenen
• Portugal : Berardo Museum, Lissabon
• Zweden : Moderna Museet, Stockholm
• Zwitserland : Kunstmuseum St.Gallen, Kunsthaus Zürich
• Spanje : Museo Vostell Malpartida de Cáceres, Centro Galego de Arte Contemporánea Santiago de Compostela
• Zuid-Korea : Nationaal Museum voor Hedendaagse Kunst Korea Gwacheon, Wooyang Museum voor Hedendaagse Kunst Gyeongju, Leeum Samsung Museum voor Kunst Seoul, Amore Pacific Museum + Nam June Paik Kunstcentrum Yongin-si
• VS : Akron Art Museum OH, The Contemporary Austin TX, Albright-Knox Art Gallery Buffalo NY, Ackland Art Museum Chapel Hill NC, Museum of Art and Archeology Columbia MO, Honolulu Academy of Arts Honolulu HI, Indianapolis Museum of Art Indianapolis IN, Castellani Art Museum Lewiston NY, DeCordova Sculpture Park and Museum Lincoln MA, Los Angeles County Museum of Art Los Angeles CA, MOCA Grand Avenue Los Angeles CA, Brooks Museum of Art Memphis TN, Cisneros Fontanals Art Foundation Miami FL, Museum of Contemporary Art North Miami FL, Walker Art Center Minneapolis MN, Storm King Art Center Mountainville NY, The Baker Museum Naples FL, Solomon R. Guggenheim Museum + Whitney Museum of American Art New York City NY, Chrysler Museum of Art Norfolk VA, Smith College Museum of Art Northampton MA, Joslyn Art Museum Omaha NE, Carnegie Museum of Art Pittsburg PA, San Francisco Museum of Modern Art San Francisco CA, San Jose Museum of Art San Jose CA, Everson Museum of Art + Point of Contact Gallery Syracuse NY, Arizona State University Art Museum Tempe AZ, Hirshhorn Museum and Sculpture Garden + Smithsonian American Art Museum Washington DC
• Verenigd Koninkrijk : Zabludowicz Collectie Londen

Nam June Paik is vandaag de dag nog steeds aanwezig

Paik overleed in 2006 in Miami, Florida, aan complicaties van een beroerte; zijn nalatenschap wordt beheerd door zijn neef Ken Hakuta, die nauw contact onderhoudt met Paiks weduwe.

Het leven, de kunst en het artistieke oeuvre van Nam June Paik worden vandaag de dag geëerd en herdacht in de Nam June Paik Studios ( www.paikstudios.com ). De locatie waar Paik zijn studio vestigde en waar zijn artistieke nalatenschap nu wordt verzameld en beheerd, bevindt zich in Woodside, in het hart van Silicon Valley.

Woodside, gelegen in de Santa Clara Valley, telt slechts 5.000 inwoners en is een soort kunstenaarsdorpje à la Silicon Valley , prachtig gelegen in de San Francisco Bay Area. Paik bevond zich hier in goed gezelschap; Oracle-oprichter Larry Ellison en Intel-medeoprichter Gordon Moore wonen er ook, evenals rockmuzikant Neil Young en flowerpower-legende Joan Baez.

Hier vindt u het Nam June Paik-archief , samengesteld uit de nalatenschap door executeur Ken Hakuta met toestemming van de weduwe van de kunstenaar. Sinds het overlijden van Nam June Paik heeft Ken Hakuta zich gericht op het belichten van de creatieve processen die een doorslaggevende invloed hadden op Paiks kunst.

Hij brengt voor de hedendaagse kijker het grillige, onrustige pad van de kunstenaar van Azië via Europa naar de VS in kaart, en onderzoekt zijn veranderende interesses en de impact die deze nieuwe oriëntaties hadden op de kunst van Nam June Paik.

Ken Hakuta is de neef van Nam June Paik en staat bekend als "Dr. Fad ", presentator van een Amerikaans tv-programma over tieneruitvinders dat van 1988 tot 1994 liep. Hij organiseerde de "Fad Fairs ", beurzen voor uitvinders met bizarre ideeën, waarmee "Uitvinder van het Jaar"-prijs van het Franklin Institute in Philadelphia won "Wacky Wall Walker ", waarvan in de jaren 80 maar liefst 240 miljoen exemplaren werden verkocht (terwijl de Amerikaanse bevolking destijds slechts 225 miljoen telde).

Hier kunt u een bizarre muurloper "aan het werk" zien:

Met een deel van de 20 miljoen dollar die hij verdiende met de plastic wandloper, redde Hakuta de Shaker-collectie van Mount Lebanon van de verkoop in de jaren negentig. De collectie bestaat uit meubels en huishoudelijke artikelen van de oudste Shaker-gemeenschap in de VS, van onschatbare historische waarde en vervaardigd volgens principes zoals "elke kracht ontwikkelt een vorm , "orde schept schoonheid " en "schoonheid berust op nut" van Louis Sullivan en de Bauhaus-architecten rond Ludwig Mies van der Rohe over "vorm volgt functie" . Tegenwoordig is de collectie weer te bewonderen in het Shaker Museum Mount Lebanon (New Lebanon, Columbia County, New York; zie shakerml.org ).

Daarna volgde een fase van commerciële expansie van Hakuta's al lang bestaande interesse in medicinale kruiden . Het in 1998 gelanceerde e-commerceplatform AllHerb.com was een tijdlang de "meest authentieke bron voor medicinale kruiden", met sjamanen en kruidengenezers uit het Peruaanse regenwoud aan boord.

Al in februari 2000 wilde Hakuta niet langer de strijd aangaan met concurrenten die qua kwaliteit absoluut niet beter waren, maar wel beter uitgerust en gewetenlozer qua marktinvloed, en staakte daarom de bedrijfsactiviteiten.

Tot dan toe was het ambitieuze platform voor natuurlijke genezing een terugkerend onderwerp in de meest vooraanstaande Amerikaanse media; de Harvard Business School voerde zelfs casestudies uit naar het bijzondere bedrijf. Ken Hakuta werd vervolgens lid van de adviesraad van commissarissen van het Smithsonian American Art Museum in Washington D.C., dat een belangrijke collectie kunstwerken van Nam June Paik herbergt, en hij nam de leiding over Paik Studios in New York City.

In 2000 verscheen het boek "The Worlds of Nam June Paik" van John G. Harnhardt , schrijver, kunsthistoricus, curator van film- en mediakunst en een van 's werelds meest vooraanstaande Nam June Paik-experts. Harnhardt was curator van de grote Paik-retrospectieve "The Worlds of Nam June Paik", die in 2000 plaatsvond in het Solomon R. Guggenheim Museum in New York.

Harnhardt wil een nieuw perspectief bieden op de carrière van Paik en een nieuwe generatie kunstenaars aanmoedigen om Paiks betekenis voor de kunst van de late 20e eeuw en zijn invloed op de toekomst van een zich ontwikkelende mediacultuur te erkennen.

In het hoofdstuk "Het Seoul van Fluxus" belicht Harnhardt Paiks positie als in Korea geboren kunstenaar wiens interesse in kunst begon met compositie en performance. Het hoofdstuk "De cinematografische avant-garde" is een studie van de onafhankelijke film uit de jaren 60 en 70 en dient als achtergrond voor de beschrijving van Paiks betrokkenheid bij diverse artistieke kringen in New York en zijn ontdekking van elektronische bewegende beelden via het medium video halverwege de jaren 60.

Performance en film zijn nauw verbonden met Paiks artistieke ontwikkeling binnen de institutionele context van televisie en video. Het hoofdstuk "De triomf van Nam June Paik" documenteert en reflecteert op Paiks heroïsche inspanningen om de expressieve mogelijkheden van elektronische beeldende kunst , zowel wat betreft boodschap als compositie.

Sinds 2015 worden Ken Hakuta en Shigeko Kubota in hun inspanningen om de nalatenschap van de kunstenaar te behouden gesteund door wat wellicht de meest agressief marketinggerichte galerie ter wereld is: de Gagosian Gallery . Dit is gunstig voor de kunstenaar, maar waarschijnlijk nadelig voor het geïnteresseerde publiek: het Gagosian-imperium is gegroeid door de kunsthandel, niet door inspanningen om kunst voor het grote publiek toegankelijk te maken. Gagosian-kunst wordt voornamelijk tentoongesteld in de eigen galeries op de acht locaties in de belangrijkste kunstcentra ter wereld en op internationale kunstbeurzen; de gemiddelde persoon heeft er vrijwel geen toegang toe.

Een kleine troost voor kunstliefhebbers wier vermogen niet in de categorie "volkomen extravagant" valt: Gagosian vertegenwoordigt alleen kunstenaars die al lang gevestigd zijn in de markt (en "strijkt de kruimels op", wellicht om belasting te ontduiken; in 2003 klaagde de Amerikaanse overheid Larry Gagosian en drie van zijn zakenpartners aan voor het ontduiken van 26,5 miljoen dollar aan belastingen).

(inkomstenbelasting in dollars). Hun werken zijn echter al op grote schaal aangekocht door staten die democratisch genoeg zijn voor kunst, zodat geïnteresseerde burgers ze kunnen bekijken.

Voor de gemiddelde burger is deze kunst alleen verkrijgbaar als kalenderafbeelding: de prijzen voor Paiks kunst lopen nu in de miljoenen, een ontwikkeling die begon met een veilingrecord bij Christie's in 2007: 646.896 dollar (578.463,46 euro) voor Paiks "Wright Brothers" uit 1995, de installatie die lijkt op een propellervliegtuig gemaakt van 14 tv-monitoren.

Het werk van Nam June Paik is niet alleen te vinden in openbare collecties, maar wordt tegenwoordig ook frequent en enthousiast tentoongesteld. Momenteel zeven tentoonstellingen met kunst van Paik plaats in vier landen (nadat de Gagosian Gallery de marketingrechten heeft verworven, zouden delen van Paiks oeuvre aan het publieke zicht kunnen worden onttrokken door verkoop aan rijke en publiciteitsschuwe verzamelaars, maar openbare collecties lenen hun kunstwerken ook uit voor tentoonstellingen):

• tot 29 mei 2016: “I”, Schirn Kunsthalle, Frankfurt/Main
• tot 12 juni 2016: “MashUp: De geboorte van de moderne cultuur”, Vancouver Art Gallery, Vancouver, BC
• tot 26 juni 2016: “Marcel Duchamp – Dada E Neodada”, Museo Comunale d'Arte Moderna Ascona, Ascona
• Tot en met 30 oktober 2016: “Not in New York: Carl Solway and Cincinnati”, Cincinnati Art Museum, Cincinnati, OH
• Tot en met 11 september 2016: “Wolfsburg Unlimited – Een stad als wereldlaboratorium”, Kunstmuseum Wolfsburg, Wolfsburg
• tot 18 december 2016: “Een gevoel voor geschiedenis”, Nordstern Video Art Center, Gelsenkirchen
• Vanaf 1 juni 2016: “Verzamelen is als het bijhouden van een dagboek – kleine sculpturen uit 50 jaar”, Rainer Wehr Gallery, Stuttgart

Legendarische verhalen over Nam June Paik

Er wordt vaak beweerd dat Paik in 1965 's werelds eerste videokunstwerk . Hij zou op 4 oktober 1965 de eerste Sony Portapak (draagbare videorecorder) hebben gekocht die naar de VS werd verscheept. Op dezelfde dag zou hij de batterij hebben opgeladen en de Portapak in de Sony-winkel aan de praat hebben gekregen, waarna hij een taxi nam om vrienden te bezoeken die zijn nieuwe aanwinst kwamen vieren en uitproberen.

De taxi kwam vast te zitten in de file, die was ontstaan ​​door het bezoek van paus Paulus VI; Paik filmde twintig minuten lang vanuit het raam en liet de opname vervolgens aan zijn vrienden zien in Café á Go-Go in Greenwich Village – en zo werd videokunst geboren .

, is deze mythische versie van de "geboorte van de videokunst" niet helemaal accuraat: de paus bezocht New York wel degelijk op 4 oktober 1965 om met de Verenigde Naties te overleggen over geboortebeperking en de gruwelen van de Vietnamoorlog (het eerste pauselijke bezoek ooit aan de VS).

Nam June Paik had hem kunnen filmen, maar niet met de eerste draagbare, op batterijen werkende Portapak CV-2400, want die kwam pas in 1967 op de markt. De CV-2000, "de meest draagbare videorecorder ooit ontworpen", , maar met een gewicht van 24,5 kg en een extreem korte batterijduur was hij nauwelijks geschikt voor gebruik in een taxi. Het kon ook geen vroege versie van de CV-2400 uit Japan zijn geweest, want de CV-2400 was de eerste die in de VS werd geleverd...

Het is echter waar dat Paik al heel vroeg als eerste sprak over een "elektronische snelweg" . De uitdrukking duikt al op in het artikel "Media Planning for the Postindustrial Society – The 21st Century is now only 26 years away ", dat hij in 1974 schreef voor de Rockefeller Foundation.

De term 'mondiaal dorp' zou ook van Paik afkomstig zijn, wat aantoont dat hij het potentieel van nieuwe technologieën voor snellere communicatie tussen verre culturen begreep. Van daaruit is het een kleine stap 'informatiesnelweg', 'de toekomst is nu' zou ook van Paik komen – een uitspraak die volkomen terecht is als je bedenkt hoe ver zijn tijd vooruit was.

Het werk van Nam June Paik en de toekomst: De toekomst is nu!

Paiks "titel" als vader van de videokunst was en blijft controversieel. Hij heeft twee belangrijke rivalen voor de eer om gezien te worden "publieke beelden"

De Amerikaanse kunstenaar Les Levine (geboren in 1935) wordt ook beschouwd als een pionier van video- en mediakunst. Net als Nam June Paik schafte hij een van de eerste draagbare videocamera's aan die op de Amerikaanse markt verkrijgbaar waren en begon hij rond dezelfde tijd (midden jaren 60) de nieuwe mediatechnologie en de resultaten daarvan om te zetten in kunst. Levine was de eerste kunstenaar die in 1968 een gesloten-circuitinstallatie zichzelf te laten fotograferen door een fisheye-lens bij zijn installatie "Iris"

Maar Levine had nog veel meer plannen. In 1969 combineerde hij leven en kunst in restaurant Levine's en publiceerde hij het maandblad "Culture Hero ". In 1970 richtte hij het "Museum of Mott Art, Inc." , dat beroemd werd om de nuttige tips voor kunstenaars in de "Catalogi van (Na de Kunst) Diensten", die vanaf 1971 verschenen: "Kunst voor Kapitaalwinst", "Hoe word je de Echtgenoot van een Kunstenaar", "Waar word je gezien", "Hoe voorkom je dat je de Echtgenoot van een Kunstenaar wordt", "Activiteitenselectieservice voor Kunstenaars", "Hoe stop je met kunstenaar zijn", "Taaldiensten voor Schilders" en tot slot "Hoe maak je zelfmoord".

In plaats daarvan organiseerde Levine een aantal filmevenementen , zoals "Ik ben een kunstenaar, ik heb niets met jullie te maken. Ik ben een kunstenaar, ik wil er niet bij betrokken zijn", in 1975 op Bowery Street in Manhattan. Vanaf begin jaren tachtig volgden grote posteracties in de centra van New York, Dublin, Wenen, München, enzovoort, en artikelen voor "The Village Voice" en "Art in America .

Daarnaast bekleedde hij hoogleraarschappen aan verschillende universiteiten , waaronder New York University, nam hij deel aan documenta 6, documenta 8 en de 49e Biënnale van Venetië, speelde hij doo-wop als bassist bij "The Del-Vikings" , werkte hij vier jaar als "Artist in Residence" aan diverse universiteiten, won hij de eerste prijs op de "Vancouver International Sculpture Biennale" en tweemaal de "National Endowment for the Arts" .

De Duitse kunstenaar Wolf Vostell werkte tijdens cruciale periodes in Paiks carrière verschillende keren met hem samen, bijvoorbeeld tijdens de 24-uurs happening in de Parnass Gallery in Wuppertal in 1965. Vostell had echter al in 1958 de status van "pionier van de videokunst" met zijn driedelige installatie "The Black Room Cycle" bestaande uit de onderdelen "German View , "Auschwitz Spotlight " "Treblinka" (nu onderdeel van de collectie van de Berlinische Galerie). Met dit werk was hij de eerste kunstenaar die een televisietoestel in een kunstwerk integreerde.

Een ander vroeg werk waarin een televisie een rol speelt, is "Transmigracion I to III" uit 1958. In 1963 presenteerde Vostell zijn eerste video-installatie, "6 TV Dé-coll/age", in de Smolin Gallery in New York (nu onderdeel van de collectie van het Museo Reina Sofía in Madrid). Na het succes van de tentoonstelling sponsorde de Smolin Gallery twee innovatieve Wolf Vostell TV-evenementen.

In de eerste tentoonstelling, "Wolf Vostell & Television Decollage & Decollage Posters & Comestoble Decollage", werden bezoekers van de galerie uitgenodigd om hun eigen decollage te maken op posters aan de muren; in de tweede, "TV Burying" , gebruikte Vostell decollage-technieken om het scherm te vervreemden van zijn oorspronkelijke functie; zo gebruikte hij bijvoorbeeld plakjes vla (om naar te gooien) en prikkeldraad (om eromheen te wikkelen); hiermee stond hij destijds ook aan de voorfront van de videokunst.

Dit waren niet Vostells enige uitstapjes naar de kunst met televisie en video; ook bekend zijn de "Grasshoppers" , een installatie met 20 monitoren en een videocamera; de installaties "TV Shoes" en "TEK" (Thermoelectronic Chewing Gum, een installatie bestaande uit 30 metalen palen met prikkeldraad, 5 koffers met radio's met warmtegevoelige microfoons, 5 microfooncapsules met zenders, 5 warmlichtbronnen, 5000 stukjes kauwgom voor 5000 bezoekers, 2 luidsprekers, 1 versterker van 25 watt, 1 superradio en 13.000 lepels en vorken, allemaal uit 1970).

Daarmee was Vostell in wezen klaar televisie en videokunst als een pionier van de kunststijlen Environment, Installatie, Happening, Videokunst en Fluxus "ontmoetingsplaats voor kunst, leven en natuur" in het West-Spaanse dorp Malpartida de Cáceres sinds 1976 Museo Vostell Malpartida .

Beide "concurrenten voor de titel" hadden wel betere dingen te doen dan hun hele leven met schermen bezig te zijn; alleen Nam June Paik zette door en combineerde muziek, videobeelden en beeldhouwwerk op een manier die een stijlbepalende invloed zou worden op toekomstige videokunstenaars.

John Hanhardt voegde eraan toe: "Door middel van een veelheid aan installaties, videocassettes, wereldwijde televisieproducties, films en performances heeft Paik onze perceptie van het vluchtige beeld in de hedendaagse kunst hervormd.".

Nam June Paik werd geboren in 1932, maar zijn carrière kan vele burgers van de huidige geglobaliseerde wereld inspireren en aanmoedigen. Hij heeft op overtuigende wijze aangetoond dat globalisering niet slechts een term is voor handelsondernemingen die, afhankelijk van hun morele kompas, ofwel spannende nieuwe producten voor hun klanten importeren, ofwel op uitbuitende wijze dezelfde consumptiegoederen produceren als altijd, zonder belasting te betalen. Integendeel, de wereld behoort toe aan het individu dat de kans grijpt en zijn eigen wereld vormgeeft.

Paik deed dit lang voordat de "wijde wereld van avonturiers" via internet een wereldwijde wereld voor iedereen werd, maar het gaat om de fundamentele mentaliteit: Nam June Paik moest nog steeds risico's nemen en offers brengen die een redelijk persoon, die niet onder dwang staat, waarschijnlijk niet zou doen.

Maar Nam June Paik biedt, door het voorbeeld van zijn leven, iedereen een glimp van vrijheid – je hoeft niet per se in een land in oorlog te blijven waar mensenrechten worden geschonden. En voor de vele mensen die niet zomaar aan ondraaglijke situaties kunnen ontsnappen, heeft Nam June Paik, door middel van zijn kunst, een perspectief getoond dat nu nog verder reikt – tegenwoordig kunnen we allemaal virtueel contact maken met de wereld, onze mening uiten en onszelf en anderen informeren; meer kennis voor iedereen, als een kans dat de wereld op een dag een beetje beter wordt.

Nam June Paik kan ook op een ander gebied als rolmodel dienen: hij benaderde het medium video in een tijd waarin "beelden voor iedereen" nauwelijks mogelijk waren. En hij eigende zich dit medium toe, beheerste het, in plaats van te wachten tot iemand "een geschikte app voor hem zou bouwen".

Net als in de begindagen van het internet, zijn er naast een kleurrijk scala aan afschuwelijke webdesigns ook veel fantastische kleine en grote platforms ontstaan ​​die belangrijke informatie of vakkundig en met liefde geproduceerde specialiteiten voor iedereen toegankelijk maken.

Tegenwoordig proberen sommige bedrijven het aanbod en de informatie te beperken tot wat hun filter of algoritme bovenaan plaatst in de vorm van (betaalde) advertenties of meningen... en wie daaraan wil meedoen, moet veel geld uitgeven, zoals zelfbenoemde experts ons vertellen in een soort lachwekkende coachingsessie voor jonge ondernemers op commerciële televisiezenders.

Maar het internet bestaat onafhankelijk van deze bedrijven; het is tijd voor een tweede golf, voor vele kleine zoekmachines waarmee mensen vele kleine, interessante websites en bedrijven kunnen vinden... het is aan jou, verken het internet, er is al meer dan alleen Google; of de uiteindelijke revolutie van verlichting door de uitwisseling van kennis en informatie op het internet werkelijkheid wordt of "verslonden wordt door hebzucht" ligt in de handen van internetgebruikers.

Paik heeft ons ook een aantal creatieve suggesties gegeven met zijn robots; we kunnen met spanning afwachten wat er in de nabije toekomst nog meer uit de 3D-printer zal komen…

Paik experimenteerde met videobeelden in een ongelooflijk aantal nieuwe configuraties, waarmee hij geheel nieuwe dimensies opende voor de kunstvormen sculptuur en installatie. Hij transformeerde de boodschappen die het medium video overbracht in een proces dat zowel zijn diepgaande begrip van de onderliggende elektronische technologieën als zijn vermogen om de kern van het medium televisie te doorgronden, het binnenstebuiten te keren en zo iets compleet nieuws te creëren, aantoont.

Paiks kunst werd nooit beïnvloed of beperkt door de gebruikelijke technische verwerking van televisie en video. Integendeel, hij gebruikte het materiaal en de compositie van elektronische beelden en hun plaatsing in de ruimte of op het scherm om ze fundamenteel te transformeren en zo een nieuwe vorm van creatieve expressie te creëren.

Het is verbazingwekkend en bewonderenswaardig: helemaal aan het begin van de tv- en videorevolutie in de jaren zestig van de vorige eeuw voelde Paik intuïtief de "kracht van bewegende beelden" aan – en hij greep zonder aarzeling de kans om de opkomende technologie te verwerven en te transformeren tot een soort nieuwe kunst die de wereld nog nooit eerder had gezien.

Nog verbazingwekkender is dat hij al snel kon voorspellen hoe opkomende technologieën ons dagelijks leven zouden veranderen. Nu is het moment aangebroken, en het is aan ons om de positieve veranderingen te omarmen en de negatieve te stoppen door ze te negeren... zodat het "wereldwijde dorp" een "wereldwijd dorp" wordt voor alle mensen en de "elektronische snelweg" iedereen ten goede komt.