Neonkunst – Kunstobjecten met een euforische lichtgloed

Neon roept bij ons direct beelden op van louche bars, nachtclubs en reclameslogans. Neonreclames zijn de afgelopen decennia enorm populair geworden en vormen een belangrijk onderdeel van zowel cultuur als kunst .

Het euforische licht van neon heeft de kunstwereld al sinds de jaren 30 van de vorige eeuw in zijn greep. Mediakunstenaars uit het begin van de 20e eeuw gebruikten lichtbuizen al voor hun technologische innovaties, en hedendaagse kunstenaars voor hun opvallende belettering.

Ook in de kunstwereld van de 21e eeuw gebruiken talloze hedendaagse kunstenaars deze lichttechniek abstracte neonobjecten , neonschilderijen, lichtschilderijen en neonsculpturen .

Andy Warhol omschreef het edelgas ooit als "een van de grote moderne uitvindingen" . Sindsdien blijft neon, zelfs meer dan 100 jaar na de ontdekking ervan, veel aandacht trekken.

Het edelgas neon

Hoewel veel van deze kunstwerken aanzienlijke aandacht hebben getrokken, blijft de materiaalsamenstelling van neon voor de wetenschap grotendeels een raadsel.

De onduidelijkheid rond neon begint op semantisch niveau: de meeste neonreclames bevatten geen neongas. Elk edelgas produceert een unieke kleur wanneer het in glas is opgesloten en aan elektriciteit wordt blootgesteld: neon is oranje-rood, helium is perzikkleurig, argon is lavendelkleurig, krypton is witgrijs en xenon is grijsblauw.

Neon , de klassieke kleur die geassocieerd wordt met rosse buurten het eerste edelgas in 1910 werd gebruikt . De natuurlijke kleur schijnt vijf keer helderder dan een gloeilamp bij daglicht en verbruikt minder watt, waardoor het meteen een succes werd in de reclamewereld van die tijd.

nam de populariteit van argon vanwege de veelzijdigheid van het gas. Hoewel de delicate lila tint van argon op zichzelf niet voldoende is om een ​​reclamebord overdag effectief te verlichten, geeft het gas, in combinatie met een druppel vloeibaar kwik, een intense, elektrisch heldere blauwe gloed.

De neutrale tint van dit ijzige blauw maakt het mogelijk om met argongas, in combinatie met verschillende fosforbeklede of gekleurde glazen buizen, een breed scala aan kleuren te produceren.

Wat is neonkunst?

Neonkunst medium te creëren, vaak met beweging en interactiviteit. Als genre is neonkunst nog steeds in ontwikkeling, waarbij nieuwe technieken en technologieën elk jaar nieuwe mogelijkheden bieden.

Neon is een van de edelgassen en deelt een aantal eigenschappen met de andere gassen: argon, krypton, xenon en radon. Van deze gassen worden alleen neon en argon veelvuldig gebruikt in neonkunst. Wanneer een edelgas wordt gebombardeerd met elektronen door er een elektrische stroom doorheen te leiden, worden de atomen uit hun baan geslagen. Wanneer de atomen de elektronen absorberen, wordt de vrijgekomen energie als licht uitgezonden.

Bij het maken van neonkunst buigen de meeste kunstenaars het glas uit de vrije hand, terwijl sommigen gebruikmaken van sjablonen die vaak worden gebruikt bij de productie van neonreclames. Het glas wordt gebogen door het boven een hete vlam te houden en het heen en weer te rollen terwijl het in de gewenste vorm wordt getrokken.

Neonkunst kent twee hoofdvormen . In het eerste geval zijn neonbuizen het enige medium van de kunstwerken. Deze werken lijken vaak op traditionele neonreclames waaraan een subtiele boodschap is toegevoegd als artistieke uitdrukkingsvorm.

In andere gevallen kan het werk vrij vormgegeven , soms zonder enige narratieve structuur, en zich uiten door de zachte rondingen en levendige kleuren waarvoor neonlicht zich leent.

Een andere stijl van neonkunst gebruikt neonlicht in combinatie met traditionele materialen of alledaagse voorwerpen. Deze stijl is vaak meer gericht op het maken van een politiek statement dan op de vorm en kleur van neon. Neonkunst heeft een aantal belangrijke werken voortgebracht die veel lof van critici hebben ontvangen.

Oorsprong en evolutie van neonkunst

Neonkunst ontstond in het begin van de 20e eeuw nadat Sir William Ramsay in 1898 het edelgas neon ontdekte. Door neon in een glazen buis op te sluiten, ontstond een zo helder lichteffect dat het al snel populair werd als reclametechniek en als middel om de glamourwereld te verlevendigen.

Neon verscheen voor het eerst in Parijs in 1910 , en vóór de Eerste Wereldoorlog waren er al meer dan 160 neonreclames in heel Frankrijk. Naast neon konden ook argon en natrium oplichten door de introductie van elektrische stroom. Het was de Franse natuurkundige en scheikundige Georges Claude die het neonproces als eerste stabiliseerde, patenteerde en wereldwijd bekend maakte.

Het eerste grootschalige gebruik van neon in Groot-Brittannië vond plaats in de badplaats Blackpool in het noordwesten, waar al lange tijd licht wordt gebruikt om het toerisme te stimuleren.

In de jaren dertig introduceerden gokhallen en dansgelegenheden neonverlichting in hun gevels; dit lokale spektakel werd bekend als de Illuminations . Nu geniet de stad 's avonds van een prachtig contrast tussen de lichtgevende promenade en de donkere, grimmige Ierse Zee.

In 1936 de Tsjechische kunstenaar Zdeněk Pešánek neonbuizen in zijn serie glazen sculpturen van mannelijke en vrouwelijke torso's, waarmee hij ze introduceerde in de beeldende kunst. De neonbuizen benadrukten de uiterlijke vorm van de gecontourde menselijke lichamen van glas en verlichtten tegelijkertijd het interieur van de sculptuur .

Tijdens de Tweede Wereldoorlog maakten de nazi's het wijdverbreide gebruik van neon in de Europese kunst onmogelijk. Werken met neonbuizen als materiaal doken pas in 1946 weer op: Gyula Kosice's "Estructura lumínica Madí 6" was een geometrische constructie op hout die in blauw licht flonkerde en in Buenos Aires werd tentoongesteld. Kosice was medeoprichter van de kunstenaarsgroep Madí .

richtte Lucio Fontana , eveneens in Buenos Aires, Academia Altamira en publiceerde hij het "Manifesto Blanco ", waarin hij zijn theorie van "Spazialismo " uiteenzette. In het manifest pleitte hij voor een afwijzing van traditionele materialen en een afwijking van het gladde oppervlak en de vlakheid van het doek.

De drang om zich met ruimtelijke concepten bezig te houden leidde niet alleen tot zijn bekende knip-en-snij-schilderijen, maar ook tot zijn neontekeningen in de ruimte. In 1951 creëerde hij op de 9e Triënnale in Milaan "Struttura al neon per la IX Triennale di Milano ", een constructie van gedraaide neonbuizen die aan het plafond hingen. Het was het eerste neonwerk waarin geen andere materialen werden gebruikt.

Neonjaren zestig – De wilde jaren zestig

Hoewel het eerste gebruik van neonbuizen in een duidelijk artistieke context teruggaat tot de jaren dertig, kunnen met name de jaren zestig als vormend worden beschouwd voor de ontwikkeling van het materiaal in de beeldende kunst. Vanuit het huidige perspectief zou het inderdaad zeer verrassend zijn geweest als de drang naar verandering, die leidde tot het gebruik van diverse nieuwe materialen, de neonbuis niet ook weer in de kunst had teruggebracht.

De Franse kunstenaar Martial Raysse was een van de eerste kunstenaars uit deze periode die neon op artistieke wijze gebruikte, popartportretten met neonaccenten. Dit was een van de eerste voorbeelden van hoe neon in de culturele tijdsgeest van de jaren zestig werd geïntegreerd.

Vanaf het midden van de jaren zestig ontdekten kunstenaars als François Morellet , Keith Sonnier, Mario Merz, Maurizio Nannucci, Bruce Nauman en Joseph Kosuth de neonbuis. Tot op de dag van vandaag worden zij beschouwd als de bekendste vertegenwoordigers van neonkunst.

In de jaren 60 en 70 werden neonreclames steeds vaker geassocieerd Times Square in New York Las Vegas zonder neonreclames? Zelfs vandaag de dag blijven neonletters en -reclames – zoals de neonreclames van Neoneverglow – een effectief middel in het arsenaal van de reclame-industrie.

Hoewel het zijn oorspronkelijke charme als artistiek neonlicht had verloren, inspireerde dit gebruik van neon progressieve kunstenaars zoals de Amerikanen Joseph Kosuth en Dan Flavin . Er vond een fundamentele heroverweging plaats toen visionaire kunstenaars begonnen te experimenteren met neonlicht.

Deze baanbrekende kunstenaars transformeerden een commercieel mechanisme van de lage cultuur, geassocieerd met de stedelijke kitsch van reclameborden, tot een krachtig medium voor de beeldende kunst. Hun sculpturen onderzochten de wisselwerking tussen licht, kleur en ruimte, evenals popcultuurbeelden, consumentisme en diverse thema's die verband houden met de hedendaagse leefomgeving.

Joseph Kosuth

In de jaren zestig creëerde Joseph Kosuth een verscheidenheid aan op taal gebaseerde neonkunstwerken die een visuele weergave boden van enkele van zijn belangrijkste ideeën.

Joseph Kosuth (geboren 1945), een van de pioniers van het conceptualisme, gebruikte neonkunst om de grenzen van deze nieuwe kunststroming te verkennen. Met intellectuele werken zoals Vier Kleuren, Vier Woorden, verwoordde hij helder en letterlijk wat het publiek zag. Daarmee presenteerde Kosuth zijn publiek twee gelijktijdige maar verschillende realiteiten van kleur en taal, waarbij geen van beide reëler was dan de andere.

Dit werk ontstond in 1966 tijdens zijn studie aan de School of Visual Arts in New York City. Het onderzocht hoe letterlijkheid in het artistieke proces en de productie kon worden geïntegreerd en droeg bij aan de geboorte van de conceptuele kunststroming. De neonkunstwerken van Kosuth, die emotieloos zijn en kunst als idee in plaats van als object benadrukken, effenden de weg voor andere kunstenaars om de relatie tussen kunst, kleur en taal te onderzoeken.

Zijn ingenieuze visuele samenvattingen van complexe onderwerpen in de semiotiek en semantiek behoren tot de bepalende werken van dit tijdperk.

Dan Flavin

Dan Flavin stond in de jaren zestig bekend om zijn invloedrijke werk met tl-verlichting.

De vroege werken van Dan Flavin (1933-1996) bestonden uit abstract expressionistische tekeningen en schilderijen , maar deze ontwikkelden zich al snel tot sculpturen waarin hij alledaagse voorwerpen verwerkte. Tijdens zijn werk als postmedewerker in het Guggenheim Museum in 1961 raakte hij bevriend met de kunstenaars Sol LeWitt en Robert Ryman , die hem aanmoedigden om elektrisch licht in zijn sculpturen te gebruiken.

Dit oorspronkelijke concept werd gerealiseerd en resulteerde in Flavins sculpturale serie "Icons" , waarin voor het eerst tl-buizen werden gebruikt. Dit markeerde het begin van een levenslange artistieke carrière waarin hij experimenteerde met licht, ruimte en kleur. Zijn oeuvre werd gekenmerkt door deze iconische, minimalistische lichtwerken, gemaakt met in de fabriek geproduceerde tl-buizen in verschillende kleuren.

Door zijn werk met neon wist hij het edelgas te definiëren als een volwaardig medium voor artistieke praktijk, en in de loop van zijn carrière ontwikkelde hij steeds ambitieuzere, grotere en locatiegebonden installaties. Flavins baanbrekende gebruik van tl-licht maakte hem de grondlegger van de neonkunst zoals we die vandaag de dag kennen en inspireerde het werk van invloedrijke kunstenaars zoals Robert Irwin en James Turrell .

Chryssa

Chryssa (1933-2014) was een van de eerste kunstenaars die neonlicht van reclame tot kunst transformeerde. Ze gebruikte neonkunst als een artistieke verbinding tussen licht, tekst en kleur. Opgegroeid tijdens de nazi-bezetting van Griekenland, noemde Chryssa de gekrabbelde teksten van het verzet als een vroege inspiratiebron voor haar interesse in fragmentarische taal.

Chryssa was gefascineerd door literaire symbolen en teksten, en haar baanbrekende werk Times Square Sky een wirwar van cursieve teksten, gekrabbeld en wervelend in lichtblauw neon. Dit thema zette ze voort in The Gates to Times Square , een enorme vierkante constructie van staal en neon die het publiek uitnodigde om rond te kijken via een grote "A".

Het MONA in LA.

In 1981 het Museum of Neon Art (MONA) in Los Angeles het eerste museum ter wereld dat volledig gewijd was aan neonkunst. MONA in 1981 opgericht door de kunstenaars Lili Lakich en Richard Jenkins was een non-profit kunstmuseum. Hun doel was om de aandacht te vestigen op het behoud van historische neonreclames en om deze opwindende hedendaagse kunstvorm aan het publiek te presenteren.

De kunstenaars beschouwen neon als een schakel tussen wetenschappelijke principes en artistieke expressie. Volgens hen combineert neonkunst elektrotechniek, creatief ontwerp en fundamentele concepten uit de natuurkunde en scheikunde.

In haar meer dan 30-jarige bestaan ​​heeft MONA de bekendheid van historische neonreclames aanzienlijk vergroot via het LUMENS-project met de stad Los Angeles en de populaire bustour, de Neon Cruise™ . MONA heeft de opkomst en ondergang van neon in de reclame-industrie meegemaakt, evenals de huidige heropleving ervan, zoals die nu wordt toegepast door creatieve kunstenaars en commerciële ontwerpers.

Tot op heden hebben ze het werk van meer dan vierhonderd kunstenaars tentoongesteld en daarvoor veel internationale lof ontvangen.

MONA beheert niet alleen een museum, maar biedt ook introductiecursussen in neonvorming en -technieken aan, gegeven door museummedewerkers en kunstenaars die er permanent verblijven. Daarnaast verzamelt, restaureert en exposeert het museum kinetische kunst . Ook de geschiedenis en technologie van neonreclame en -kunst komen aan bod.

neoneverglow.de ook neonreclames voor thuis bestellen , mocht u de VS in de nabije toekomst niet kunnen bezoeken.

Neonkunst in het moderne kunstlandschap

Kunstenaars uit voorgaande decennia hebben de weg vrijgemaakt voor de heropleving van neonkunst als een hip cultureel medium in onze tijd. Deze beweging werd aangevoerd door de Young British Artists , een groep Britse kunstenaars die eind jaren tachtig begonnen met exposeren.

Tracey Emin

Hieronder viel ook de zeer succesvolle Tracey Emin , bekend om haar autobiografische en bekentenisachtige kunstwerken. Tot haar populairste werken behoren neonreclames die ze zelf met de hand heeft geschreven, vaak met citaten over liefde en gevoelens.

"Ik denk niet dat ik de beste beeldend kunstenaar ter wereld ben, toch? Ik moet eerlijk zijn. Maar als het op woorden aankomt, heb ik een uniek talent dat ik bijna onmogelijk in de kunst kan nabootsen – en het zijn mijn woorden die mijn kunst werkelijk uniek maken."

Tracey Emin (geboren 1963) heeft in veel verschillende media gewerkt: tekenen, schilderen, film, fotografie en natuurlijk neonkunst. Haar neontekstserie bouwt voort op de postmoderne esthetiek van eerdergenoemde kunstenaars zoals Joseph Kosuth, en in haar kenmerkende cursieve handschrift krabbelt ze zeer persoonlijke uitspraken, die worden getransponeerd , "Elke Man/Vrouw".

Op een mantra-achtige manier omarmt Emin in haar werken, zoals 'Fabulous to Feel Beautiful Again' of 'Kiss Me, Kiss Me, Cover My Body in Love', schaamteloos kitsch en sentimentaliteit – en communiceert ze onbevreesd en gedurfd onze zeer menselijke verlangens om geliefd en verzorgd te worden. Haar neonkunst laat je haar wereld van rauwe emotie betreden en biedt een ruimte voor de bevrijding en erkenning van de intensiteit van de menselijke ervaring.

Naast Tracey Emin viel nog een andere succesvolle kunstenaar op die neon gebruikte om haar eigen citaten te verlichten: Sara Pope vertegenwoordigd door de Londense galerie Imitate Modern

Mark Sloper

Mark Sloper maakt zijn neonkunstwerken ook

Sloper begon zijn carrière als cameraman en cinematograaf voor bands als The Police en Frankie Goes to Hollywood. Later werkte hij voor de BBC. Mark Sloper heeft vele succesvolle documentaires geregisseerd en geproduceerd over legendarische artiesten in de muziekwereld, waaronder de Beatles, David Bowie en de Sex Pistols.

Door zich in deze wereld te verdiepen, ontmoette hij vele kunstenaars, waaronder de "Koning van Neon", die hem inspireerde tot het creëren van zijn huidige merk, Illuminati Neon . Zijn originele neonkunstwerken hebben de aandacht getrokken van de internationale kunstwereld en vele beroemdheden.

Zelfs de koningin was betrokken bij neonkunstwerken van de Illuminati. Onder de verzamelaars bevonden zich Sir Elton John, Sting en Boy George.

Cerith Wyn Evans ook bekend door zijn kunstinstallaties met kroonluchters voorzien van neonlichten, waarvan sommige eerder te zien waren in Tate Britain in Londen.

Neonkunst neemt nog steeds een prominente plaats in, met name in Japan en Hongkong, cyberpunkscene .

Gebruikte bronnen:

• Officiële homepage van MONA – neonmona.org
• ARTLAND Magazine – magazine.artland.com/neon-art-ten-artists-who-defined-the-medium

• Neon: Een geschiedenisboek over licht , Auteurs: Dydia DeLyser en Paul Greenstein, Uitgever: Giant Orange Press