Nikita Golubev: Vuile kunst op zijn best

Nikita Golubev woont in Moskou, werkt dagelijks in de grond en wordt gevolgd door een groot aantal mensen die min of meer enthousiast zijn over wat hij doet.

En toch verslinden de sociaal gestoorde tijdgenoten dit artikel over

a) een Moskouse pooier van het laagste kaliber (blijkbaar geloven sommige mensen dat er pooiers met klasse bestaan)
b) een Moskouse ambtenaar die zwaar betrokken is bij corruptie,

bitter teleurgesteld in de kunstenaar Nikita Golubev:

Zijn vuil ligt op een vrachtwagen, hoe langer die niet is schoongemaakt, hoe beter; en Nikita Golubev "wroet in het vuil" omdat hij de vuile vrachtwagens als canvas voor zijn kunst .

Op deze donkere oppervlakken ontstaan ​​fascinerende schilderijen die een verhaal vertellen over overwerk en uitbuiting, onverschilligheid en verwaarlozing.

Met thema's/motieven die je even naar een betere wereld voeren:

• "Surfer"
• “Blauwe lelies”

Of werken die mentale uitstapjes naar compleet andere werelden mogelijk maken:

• "Octopus"
• "Krokodil"

Of beelden die midden op straat even aanzetten tot nadenken, verwondering en bewondering:

• "Gebed"
• "Haai"

Of schilderijen die gewoonweg prachtig zijn:

• "Uil"
• "Duiven"

Nikita Golubev: Dirty Car Art / Dirty Paintings gemaakt in Rusland

De getalenteerde Russische straatkunstenaar Nikita Golubev heeft een unieke techniek ontwikkeld voor het maken van zijn kunstwerken. In plaats van traditioneel canvas of papier gebruikt hij de stoffige oppervlakken van auto's als canvas.

Met penselen en vingers schildert hij indrukwekkende afbeeldingen in het vuil van de auto's. Hij noemt deze fascinerende werken 'vuilschilderijen '. Door het natuurlijke stof en vuil op de voertuigen te gebruiken, creëert hij ongelooflijke contrasten en texturen die de aandacht van de kijker direct trekken.

Wat deze ' Dirty Car Art' nog interessanter maakt, is de mobiliteit . Zodra Nikita Golubev zijn werk heeft voltooid, rijden de auto's door de straten van de stad en tonen zo trots zijn creatieve visie aan iedereen. Mensen kunnen deze onconventionele kunstvorm bewonderen terwijl ze hun dagelijkse bezigheden uitvoeren.

Deze vergankelijke meesterwerken zijn echter niet permanent. Bij de volgende regenbui of simpelweg door de ophoping van nieuw stof verdwijnen de vuilschilderijen geleidelijk van de auto. Dit geeft ze een zekere vergankelijkheid en uniciteit – want alleen wie op het juiste moment op de juiste plaats is, kan van deze vluchtige kunst genieten.

Het talent van Nikita Golubev schuilt in het creëren van prachtige beelden uit iets alledaags als vuile autolak.

Zijn werk laat ons ook een andere kant van straatkunst : dat je niet altijd traditionele materialen of oppervlakken hoeft te gebruiken om kunst te maken. Zijn 'vuile auto'-kunst bewijst dat creativiteit geen grenzen kent en overal te vinden is – zelfs in de stoffige straten van onze steden.

In een wereld vol graffiti en muurschilderingen vallen de 'Dirt Paintings' van Nikita Golubev op en trekken ze de aandacht. Ze bieden niet alleen een interessante visuele ervaring, maar herinneren ons er ook aan dat schoonheid vaak op onverwachte plekken te vinden is – je moet alleen goed kijken.

Figuurlijke toespelingen en bitter ironische humor

Soms spelen wrange ironie, toespelingen en verwarring ook een rol, maar we willen de pret niet bederven om Nikita Golubevs werk zelf op straat of online te ontdekken.

Het artiestenpseudoniem van Nikita Golubev is "ProBoyNick" (Instagram: @proboynick ) en is te vinden op al zijn werken.

Of beter gezegd, in bijna al zijn werken, want Golubev ondervindt soms moeilijkheden bij het schilderen van een van zijn vrachtwagenscènes. Vrachtwagenchauffeurs werken onder omstandigheden die hen vaak dwingen om in hun cabine te slapen.

Vooral tijdens de overnachting staat de vrachtwagen er als een "perfect canvas", en daarom heeft Golubev er een "routine voor het ontbijt" van gemaakt om elke ochtend vanaf zes uur door de buurt te zwerven op zoek naar geschikte objecten.

Zodra hij vindt wat hij zoekt, verandert een stukje aarde in een kunstwerk. Normaal gesproken slaapt de chauffeur het half uur dat Golubev nodig heeft voor een schilderij rustig door. Maar het kan natuurlijk gebeuren dat de chauffeur net wakker is geworden, of moe is maar nog een lange rit voor de boeg heeft, en dan tot zijn verbazing merkt dat iemand op zijn vrachtwagen aan het schilderen is.

Hoe reageren autobezitters?

"Vóór het ontbijt" is voor de meeste mensen niet het beste moment om van kunst te genieten, en bovendien: het is een lastige situatie voor een vrachtwagenchauffeur, vooral als het niet zijn eigen vrachtwagen is: keurt de baas het goed? Kan het schilderij problemen veroorzaken? Is het kunst als iemand iets op een vrachtwagen schildert?

Maakt het mij iets uit of het kunst is ? Wanneer deze gedachten door het ongewassen, nog niet door koffie beïnvloede hoofd van Golubev razen terwijl hij nog aan het schilderen is, kun je je gemakkelijk voorstellen dat vrachtwagenchauffeurs gestrest raken.

Aan de andere kant zijn vrachtwagenchauffeurs, in de ware zin van het woord, wereldwijs en niet zo snel van hun stuk te brengen. Daarom heeft Golubev "vuilschilder" maar weinig chauffeurs ontmoet

“Iemand wilde me verbieden te schilderen.”

De artiest legde in een interview uit: "Maar hij was erg klein en ik ben erg lang...". Als kleine wraakactie verwijderde deze chauffeur vervolgens de handtekening van ProBoyNick, maar de afbeelding bleef staan.

Je kunt er gerust van uitgaan dat de meeste vrachtwagenchauffeurs pas echt van hun met kunst beschilderde vrachtwagen genieten nadat ze hun ochtendkoffie op hebben... De juridisch onderlegde burger weet natuurlijk dat schilderen officieel strafbare beschadiging is – maar ten eerste kunnen liberaal ingestelde rechters strafrechtelijke aansprakelijkheid afwijzen, bijvoorbeeld door opzet te ontkennen (want opzet is hier nauwelijks aanwezig; Nikita Golubev wil de grond beschadigen, niet de vrachtwagen), en ten tweede wordt in dergelijke conflicten de transparantie die alle landen sinds de komst van internet steeds meer aan hun staten opleggen, langzaam maar zeker merkbaar.

Legaal of illegaal, wat maakt het uit?

Stel je een vrachtwagenschilder in Duitsland voor. Vervolgd door een openbaar ministerie dat, door overbelasting, niet in staat is een bekende extremist te arresteren voordat hij twaalf mensen doodt op de kerstmarkt in Berlijn?

Het snel arresteren van de kunstenaar leidt tegenwoordig steeds vaker niet meer tot een voldoende verlichting van de werkdruk met het motto "We doen er iets aan", maar alleen maar tot meer problemen wanneer de overgebleven onderzoeksjournalisten (voornamelijk van de publieke omroep) het verhaal oppakken.

Meer transparantie leidt dus tot meer vrijheid voor individuen die iets ongebruikelijks doen en zich wellicht op het randje van de legaliteit bevinden, maar niemand schade berokkenen, terwijl overheidsinstanties door publieke druk worden aangemoedigd om zich eerst te richten op de belangrijke aspecten van hun werk.

Het vuil, getransformeerd tot kunst, blijft soms behoorlijk lang rondrollen, ook al is de ongebruikelijke, verbeeldingsvolle oefening van de kunstenaar niet gericht op het creëren van onvergankelijke kunst. Niettemin lijkt het vuil op de vrachtwagens, in plaats van "allemaal te vervagen of weg te spoelen bij de volgende regenbui", stabiele chemische verbindingen te vormen die Golubevs kunst voor aanzienlijke tijd lijken te bewaren. Online zijn gemakkelijk complete fotoseries te vinden die de creatie en het verval van Nikita Golubevs kunst documenteren; de krokodil bijvoorbeeld is zeker niet vorige week geschilderd.

Golubevs straatschilderijen, die getuigen van buitengewoon talent, worden met zijn vinger in de stoffige oppervlakken van de vrachtwagens gewreven, en hij gebruikt zelden andere verf dan het vuil dat hij voor zijn ' Vuilschilderijen' .

Nikita Golubev staat niet op internationale kunstranglijsten, hij heeft geen galerie voor zijn schilderijen; hij maakt kunst die echt vrij is, kunst omwille van de kunst. Hij geeft ook vrachtwagen- en automobilisten een beetje vrijheid: iedereen die geen zin heeft om zijn auto schoon te maken, kan nu beweren dat hij rondrijdt met een canvas voor een 'straatkunstenaar .

Joachim Rodriguez y Romero

Eigenaar en directeur van Kunstplaza. Publicist, redacteur en gepassioneerd blogger op het gebied van kunst, design en creativiteit sinds 2011. Succesvolle graad in webdesign als onderdeel van een universitair diploma (2008). Verdere ontwikkeling van creativiteitstechnieken door middel van cursussen vrij tekenen, expressieschilderen en theater/acteren. Diepgaande kennis van de kunstmarkt door jarenlang journalistiek onderzoek en talrijke samenwerkingen met actoren/instellingen uit de kunst en cultuur.

www.kunstplaza.de/