Wat is literatuur precies?

goede boeken duidelijk tot het brede kunstdomein, en goede auteurs worden door hen beschouwd als ware kunstenaars. Zoals altijd geldt ook voor literaire kunst dat een nadere beschouwing van het onderwerp bijdraagt ​​aan een beter begrip van de kwaliteit.

in het tijdschrift Kunstplaza theorie van de Duitse literatuur – meer met suggesties voor reflectie dan met droge wetenschappelijke beschouwingen:

Wat is literatuur?

De eerste vraag die hier waarschijnlijk opkomt, is wat literatuur nu eigenlijk is. Literatuurwetenschappers hebben zelf al veel te zeggen gehad over de classificatie van de term in hun onderzoek: de term zelf komt van het Latijnse littera, wat 'brief' betekent. In het meervoud 'litterae' al in de oudheid een gangbare term voor documenten, geschreven wetenschappelijke werken en brieven.

Hoewel men ervan uit kan gaan dat de inhoud van deze brieven inhoudelijker was dan een Twitterbericht, is een echo van deze betekenis nog steeds voelbaar in het Engels en Frans, waar de term "man of letters" of "homme de lettres" tegenwoordig verwijst naar een literair en actief persoon.

Iets eerder was de "man van letters" simpelweg de geleerde, want tot de 18e eeuw sprak men van de res publica litteraria (literaria), de "republiek der geleerden", een uitdrukking die de hele internationale wetenschappelijke gemeenschap omvatte, in het Engels de "republic of letters".

Deze res publica literaria omvatte alle geleerde auteurs die een levendige uitwisseling onderhielden via brieven, het enige medium dat destijds beschikbaar was. Dit brengt ons terug bij de litterae, de geleerde brieven, die geschreven konden worden door iedereen met aanzienlijke kennis, ongeacht hun sociale status. Destijds leefden leraren en studenten in een republiek van gelijken, die zich, door haar onderwerp, onderscheidde van de gebruikelijke regeringsvorm, de hiërarchische monarchie.

Deze elitaire, hoogopgeleide res publica literaria verdween geleidelijk naarmate gedrukte werken steeds gangbaarder werden. De algemene beschikbaarheid ervan maakte al snel een einde aan de beperking tot wetenschappelijke inhoud, en daarmee veranderde ook de betekenis van de term 'literatuur' fundamenteel.

De volgende video is bedoeld als introductie tot het begrip genre en als eerste overzicht van het begrip literatuur:

Waarom hebben we literatuur nodig?

Hoe lang bestaat literatuur al? Waarom hebben we het nodig? En wat motiveert mensen om literaire teksten te schrijven? Deze video van alpha Lernen onderzoekt deze vragen.

Literaire en niet-literaire teksten

Wat zijn literaire teksten en wat onderscheidt ze van niet-literaire teksten? Een andere video van alpha Lernen geeft de antwoorden:

Hoe literatuur literatuur werd

Wat hier beschreven zou worden, is in feite een geschiedenis van de verspreiding van de drukkunst, die vanaf de 15e eeuw de toon zette voor haar verdere ontwikkeling. Het hele triomfverhaal vertellen zou veel te uitgebreid zijn; de hier gehanteerde definitie richt zich meer op de onderbrekingen in deze triomf.

De boekdrukkunst kende vele tegenslagen. Niet alleen liep de technische ontwikkeling ervan aanzienlijke vertraging op tijdens de talloze oorlogen van de 17e eeuw, maar ook de inhoud leed eronder. Hoe meer mensen gedrukte werken konden lezen, hoe meer twijfelachtige inhoud er in boeken werd opgenomen, puur om commerciële redenen. In de 17e eeuw ontstond er zelfs een soort oorlogsliteratuur – met producten van de meest weerzinwekkende aard, bedoeld om mensen af ​​te leiden van de al even weerzinwekkende realiteit van het heden.

De Duitse versies van deze horrorliteratuur vinden hun oorsprong in een Duits cultureel erfgoed, namelijk de volksverhalen en geschiedenissen die sinds de middeleeuwen zijn overgeleverd en van generatie op generatie zijn doorgegeven als volksverhalen, sprookjesachtige anekdotes, legendes en romantische avonturen.

Deze lokale gebeurtenissen, liefdesliederen en riddergedichten, die het waard waren om bewaard te blijven, werden voorheen in een gemakkelijk te lezen rijmende vorm doorgegeven; in de boeken kregen ze nu hun populaire prozaversie, waardoor ze in gedrukte vorm konden worden verspreid.

Johann Gottfried von Herder en Joseph Görres bedachten de term "Volksbuch" (klein boekje) voor dit lagere marktsegment van vroege gedrukte boeken, dat noch door een specifiek onderwerp, noch door een uniforme oorsprong werd gekenmerkt; deze boekjes leken alleen op elkaar door hun sensationele vormgeving. Hun betekenis voor de herdefiniëring van het begrip literatuur was echter aanzienlijk – qua kwaliteit vormden ze wellicht het grootste contrast met de eerdere inhoud van "literatuur".

deden enigszins meer denken aan het eerdere concept van literatuur Belles Lettres, zoals de boeken werden genoemd die vanaf de 17e eeuw voornamelijk in Frankrijk werden gepubliceerd en die het intellectuele domein tussen wetenschappelijke literatuur en pretentieloze populaire boeken bezetten,

In Duitsland werden dergelijke werken aanvankelijk Belles Lettres genoemd, maar later kregen ze een hele reeks andere namen, net zoals het begrip literatuur als geheel een hele reeks veranderingen onderging.

Rond het midden van de 19e eeuw ontstond een uniforme definitie van literatuur: de term literatuur werd voortaan gebruikt om te verwijzen naar alle fictieve en poëtische werken van het land.

Zo kwam de term Belles Lettres weer vrij en werd deze vanaf dat moment door de Duitsers gebruikt voor de producten van de internationale markt voor populaire boeken; in de 20e eeuw werd het onze Belletristik.

Als dit engere begrip van literatuur (dat aanvankelijk altijd het bijvoeglijk naamwoord 'mooi' omvatte) nu alle teksten omvatte waarin taal wordt gevormd binnen de context van artistieke vrijheid, dan bestond er in Duitsland plotseling geen aanduiding meer voor de oorspronkelijke 'literaire', de geleerde teksten, die geen artistieke vrijheid toelaten.

Om deze kloof te dichten, ontstond er in de rest van de 19e eeuw in ons land een tweedelig concept van literatuur, volgens welk literatuur in de breedste zin alle geschreven taaltradities omvat, en literatuur in de engere zin verwijst naar "literaire kunstwerken".

Literatuur is vrij – ook in de interpretatie ervan

Als u nu denkt een algemeen beeld te hebben van wat Duitse literatuur eigenlijk is, dan heeft u in de basiscontouren zeker gelijk. U moet zich er echter altijd van bewust zijn dat het werk van literatuurwetenschappers, die zelf als een apart genre zijn ontstaan ​​door de herdefiniëring van de term, hier pas begint: literatuur kan worden onderverdeeld naar taal en land, gegroepeerd in literaire genres, gecategoriseerd naar de beoogde doelgroep en geclassificeerd naar niveau.

is vanzelfsprekend fascinerend voor elke lezer onderscheid tussen 'hoogwaardige' literatuur en populaire fictie, omdat de eerste wordt onderwezen en besproken, terwijl de laatste simpelweg wordt gelezen. Bijna elke lezer is wel eens afgeschrikt door een overdreven serieuze, maar tegelijkertijd ook uiterst saaie, analyse van een werk.

Dat is meer dan jammer, en eigenlijk ook niet helemaal wetenschappelijk correct, want welke werken nu echt tot de hoge literatuur behoren en vanuit welke perspectieven deze werken worden besproken, is zeker een onderwerp dat vrijelijk bediscussieerd kan worden.

Veel klassieke werken, net als de levens van hun auteurs, zijn buitengewoon spannend en meeslepend, en fictie, ondanks het entertainmentaspect ervan, wint steeds meer terrein binnen de literatuur.

Daarom nodigen we u uit voor een niet al te wetenschappelijke, maar hopelijk wel vermakelijke wandeling door de Duitse literatuur, waarin klassiekers opnieuw worden bekeken, geliefde fictiewerken die al levens hebben veranderd hun plek terugvinden, en enkele werken die lange tijd de bestsellerlijsten domineerden, enigszins worden ontmystificeerd.

Bij de bespreking van individuele werken zullen de bovengenoemde specificaties verder aan bod komen; vaak bieden juist deze benaderingen boeiende inzichten in het begrip van een werk.

Als er uiteindelijk ook maar een paar nieuwe 'boekenwurmen' bijkomen, of als er maar één jonge lezer wordt aangemoedigd om een ​​oud werk te herontdekken door een aankoop op Kunstplaza, dan heeft deze informele manier om naar literatuur te kijken waarschijnlijk zijn waarde al bewezen.