De grootste werken uit de Duitse literatuur: Het bergkristal van Adalbert Stifter

Er zijn diverse goede redenen om de grootste werken uit de Duitse literatuur te lezen. Mocht u er geen kennen, dan kunt u ontdekken "Duitse literatuur, de grootste werken – Waarom het de moeite waard is om te lezen".

Mocht je wat motivatie nodig hebben om Bergkristall te lezen, dan kun je veel over de auteur te weten komen "Duitse literatuur, de grootste werken: Na een blik op het leven van de auteur zijn ze leuker"

Deze tragische of simpelweg middelmatige figuur, Adalbert Stifter , "Rock Crystal ", een erkend werk uit de Duitse literatuur, dat onder liefhebbers van spannende literatuur bekendstaat als een echte saaie roman.

Wie aan dit werk begint, zal het al snel behoorlijk uitdagend vinden. Je zult je bijvoorbeeld afvragen waarom de auteur het begint met een inleiding waarin hij Kerstmis in maar liefst 735 woorden uitlegt… en het gaat in dezelfde trant verder. Stifter gebruikt nog eens 16.671 woorden om ons zijn verhaal te vertellen over de broers en zussen die verdwaald raakten in de bergen. Zelfs de auteur van dit artikel merkt dat haar zinnen steeds langer worden; Stifters schrijfstijl lijkt op haar af te stralen.

Het verhaal zou in feite heel kort verteld kunnen worden:

De broer en zus Konrad en Sanna verdwalen op kerstavond in de bergen en moeten de nacht doorbrengen in een grot. Konrad en Sanna zijn kinderen van ouders uit twee dorpen die gescheiden worden door een hoge berg – naar het andere dorp verhuizen en dan samen kinderen krijgen is ongehoord, en de dorpelingen kijken elkaar met diep wantrouwen aan.

Los van de xenofobie, mogen de kinderen niet op de berg achtergelaten worden om te sterven. Daarom zetten de inwoners van beide dorpen hun vooroordelen opzij voor een gezamenlijke reddingsoperatie. De kinderen worden gered, de dorpelingen verzoenen zich, zelfs de moeder van de kinderen, die bij de vader was ingetrokken, wordt uiteindelijk geaccepteerd in het nieuwe dorp. Alles is goed..

Stifter laat dit alles zich afspelen rond Kerstmis, wat volop symbolisch materiaal oplevert voor een "happy ending". Daarnaast is er ook een grote hoeveelheid ongetemde natuur waaraan zwakke mensen hulpeloos worden blootgesteld; films als "The Core" en "2012" kunnen qua drama nauwelijks hieraan tippen (ironisch? Jazeker!).

Heb je ooit lange, doelloze autoritten meegemaakt waarbij de (mannelijke) bestuurder, gestrand midden in een veld aan het einde van een hobbelig pad, nog steeds volhield dat hij precies wist waar hij heen moest? Dan laat Stifters verhaal je kennismaken met de Alm-Öhi-versie van dit typische mannelijke gedrag: Konrad leidt, volkomen onwetend maar met veel bombarie, zijn kleine zusje diep een uiteindelijk hopeloze sneeuwbank in.

Stifter noemt het de bravoure van onwetendheid , een uitdrukking die scherpzinnige waarnemers van de actualiteit maar al te graag zouden overnemen en toepassen op menig toespraak van een regeringsorgaan of mediavertegenwoordiger…

Het meisje Sanna lijkt zeker bekend te zijn met de driftbuien die kunnen volgen op verstandige suggesties; ze zegt in het hele stuk niet veel meer dan: "Ja, Konrad." Dat zegt ze echter zeventien keer, en "Mijn ogen doen pijn" en "Ik zie geen bomen meer" elk twee keer; blijkbaar is dat het enige waar ze aan kan denken.

Afhankelijk van iemands temperament, en uiterlijk bij "Ja, Konrad" nr. 17, werkt dit de lezer behoorlijk op de zenuwen. In deze context merkt hij op dat van de 17.406 woorden die Stifter voor zijn verhaal heeft gebruikt, er nogal wat overbodig zijn.

Is het tweemaal gebruiken van "nogal" ook overbodig? Jazeker, maar het is een soort sarcastische, defensieve reactie op de tekst van Stifter. Stifters taalgebruik geeft zeker aanleiding tot kritiek, zoals zal blijken in het artikel "Duitse literatuur, de grootste werken: een kritische analyse van de taal in Adalbert Stifters 'Rock Crystal' ", en het is juist dit taalgebruik dat de "slechte reputatie" van dit werk heeft veroorzaakt.

De inhoud verwijst echter naar totaal andere actuele situaties dan het typische misplaatste gedrag van mannen dat hierboven is beschreven, en wie de actuele verbanden in dit verhaal niet ziet, mist waarschijnlijk ook volkomen verbeeldingskracht.

Mensen die zij aan zij leven en elkaar onnodig het leven moeilijk maken door kinderlijk wantrouwen?

Israël en Palestina, China en Japan, Turkije en Griekenland, Rusland en Oekraïne – allemaal vandaag de dag, vanaf het jaar 2010.

Iedereen die van de Duitse taal houdt, vindt in het verder saaie Stifter ook een paar mooie zinnen: Het eerder genoemde “Starkmut der Unwissenheit” (sterk hart van onwetendheid), werkelijk geweldig; “feinzackente Wälder” (fijn grillige bossen); “Berge, die mit glatten Rande am leuchtenden Himmel hinstreichen” (bergen die met gladde randen tegen de glanzende lucht vegen); “Sterne, die glänten, funkelten und zitterten und von nur schießenden Schnuppen durchfahren werden” (sterren die straalden, schitterden en beefden en alleen door vallende sterren worden doorkruist); “die Sonne, die am schiefsten gegen unsere Gefilde steht” (de zon die het meest scheef staat tegen onze klimaten); “zaulrische Geschenke” (magische geschenken); En "Milchblau des ferns Schnees" (melkblauw van de verre sneeuw) is ook niet verkeerd.

Misschien hebben we het helemaal mis en houdt Stifter ons gewoon voor de gek met dit lange verhaal. Je zou die gewaagde gedachte zeker kunnen overwegen als je leest dat de taalkundig begaafde Friedrich Nietzsche, de welsprekende schrijvers Theodor Storm, Theodor Fontane en Hermann Hesse, en zelfs de scherpzinnige satiricus Karl Kraus het werk van Adalbert Stifter zeer hoog in het waardeerden.

Tegen de achtergrond van dit debat is het de moeite waard om Stifters taalgebruik nader te bekijken, zoals te lezen is in het artikel "Duitse literatuur, de grootste werken: een kritische analyse van de taal in Adalbert Stifters Bergkristall".