In een tijd waarin moderne kunst de boventoon voert, is het boeiend om te zien hoe steeds meer kunstenaars en kunstliefhebbers het erfgoed van de Slavische schilderkunst .
Dit artikel onderzoekt de herontdekking van belangrijke volkskunst van het Euraziatische continent. Na een kort overzicht van de Slavische volkeren, blikken we kort terug op de geschiedenis van de Slavische volkskunst en richten we ons vervolgens op hedendaagse kunst in de Slavische wereld.
De Slaven – Een excursie naar een grote etnische groep
Wat wordt er bedoeld met Slaven?
Slaven zijn een etnische groep die voornamelijk in Oost- en Centraal-Europa . Ze vormen een van de grootste en oudste etnolinguïstische groepen in Europa. Ze delen een gemeenschappelijke Slavische taal en een gedeelde culturele identiteit .
De Slavische etnische groep omvat verschillende subgroepen, waaronder Polen, Tsjechen, Slowaken, Sorben, Russen, Oekraïners, Kroaten, Serviërs en Bulgaren. In totaal zijn er wereldwijd meer dan 300 miljoen Slaven.
Historisch gezien hebben de Slaven een belangrijke rol gespeeld in de Europese geschiedenis. Door de eeuwen heen hebben ze verschillende rijken en staten gesticht en beïnvloed. De Slavische cultuur had ook een sterke invloed op regionale tradities, folklore, kunst en literatuur.
De Slaven kennen een rijke culturele diversiteit, die tot uiting komt in hun verschillende gebruiken, feesten en culinaire tradities.
Ondanks regionale verschillen zijn er ook veel overeenkomsten, zoals Slavische volksdansen en traditionele muziek. Tegenwoordig wonen Slaven in verschillende landen in Europa en in andere delen van de wereld. Ze hebben hun eigen talen en dragen bij aan de diversiteit en culturele dynamiek van de samenlevingen waarin ze leven. De Slaven vormen daarmee een belangrijke en veelzijdige etnische groep in Europa.
Wie behoren er allemaal tot het Slavische volk?
De Slaven omvatten diverse etnische groepen die voornamelijk in Oost-Europa wonen. Ze vormen een van de grootste taalfamilies van Europa. Tot de Slavische volkeren behoren Russen, Polen, Tsjechen, Slowaken, Slovenen, Kroaten, Serviërs, Bosniërs, Montenegrijnen, Bulgaren, Macedoniërs, Oekraïners en Wit-Russen.
Deze etnische groepen hebben verschillende culturen, dialecten en tradities, maar ze delen ook veel overeenkomsten. De Slavische volkeren hebben een lange en complexe geschiedenis.
Hun wortels gaan terug tot de 5e eeuw, toen de Slaven zich in verschillende regio's van Oost-Europa begonnen te vestigen. In de loop der tijd ontwikkelden zich verschillende dialecten en taalvarianten uit de Slavische talen, die nu worden ingedeeld als Oost-Slavisch, West-Slavisch en Zuid-Slavisch.
De Slaven speelden een belangrijke rol in de Europese geschiedenis en hun cultuur had een sterke invloed op de regio. Ze brachten belangrijke literaire werken, muziek, kunst en traditionele festivals voort.
Bovendien hebben de Slaven ook bijgedragen aan de culturele rijkdom van andere naties, zoals de Russische literatuur of de Slavische invloeden in de Duitse keuken.
Wie waren de eerste Slaven?
De eerste Slaven waren een Indo-Europese groep die in de 5e en 6e eeuw na Christus in Oost-Europa verscheen. Ze waren waarschijnlijk afkomstig uit het gebied tussen de Oostzee en de Zwarte Zee. De precieze oorsprong van de Slaven is echter niet met zekerheid vastgesteld.
Men gelooft dat de Slavische stammen zijn voortgekomen uit een eerdere Indo-Europese cultuur en uiteindelijk hun eigen Slavische taal en cultuur hebben ontwikkeld. De Slaven worden voor het eerst in historische bronnen genoemd in de 6e eeuw, toen ze in contact kwamen met het Byzantijnse en Frankische rijk.
De eerste Slavische stammen stonden vooral bekend als boeren en jagers die in kleine gemeenschappen leefden en aan landbouw deden. Ze stonden ook bekend om hun vakmanschap, met name in metaalbewerking en pottenbakken.
In de loop der tijd verspreidden de Slaven zich over verschillende regio's en vormden diverse Slavische stammen en volkeren. Ze onderhielden nauwe culturele, taalkundige en etnische banden met elkaar en ontwikkelden zich tot een belangrijke etnische groep in Europa. De komst van de Slaven had ook een impact op het politieke en sociale landschap van Europa.
Ze onderhielden contacten met naburige volkeren, zoals de Germaanse stammen, en beïnvloedden de ontwikkeling van koninkrijken, zoals het Groot-Moravische Rijk en het Vorstendom Polen.
Waar komt de term Slav vandaan?
De term "Slav" komt uit het Oudgrieks en betekent "glorie" . Het werd echter pas in de 6e eeuw na Christus gebruikt als benaming voor de Slavische volkeren in Europa.
De term "Slavisch" wordt nog steeds gebruikt om te verwijzen naar de Slavische volkeren van Europa, waaronder diverse naties zoals Polen, Tsjechen, Russen, Serviërs, Kroaten, Bulgaren en vele anderen. De term symboliseert hun gedeelde etnische en taalkundige erfgoed en hun culturele tradities. Of mensen van deze etnische groep te herkennen zijn aan Slavische gelaatstrekken is onderwerp van discussie, hoewel sommige karakteristieke kenmerken wel in hun uiterlijk te onderscheiden zijn.
Inleiding tot de Slavische schilderkunst
Oorsprong en vroege stilistische invloeden
Slavische schilderkunst kent een lange en fascinerende geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen . In de afgelopen eeuwen is ze echter steeds meer naar de achtergrond verdwenen en bijna in de vergetelheid geraakt.
Slavische schilderkunst wordt gekenmerkt door eigenzinnige stijlelementen, vaak geïnspireerd door de natuur en folklore . Traditionele Slavische schilders gebruikten aardse tinten en een vakkundige combinatie van licht en schaduw om de schoonheid van hun onderwerpen te benadrukken.
In de Slavische regio's van Oost-Europa en Rusland drongen invloeden uit het oude Nabije Oosten en Griekenland in de vroege tijden niet zo diep door. Ze werden overgedragen en getransformeerd via het Byzantijnse Rijk en de Oosterse Kerk . Veel volkskunst in de regio werd sterk beïnvloed door de Byzantijnse stijl. De schilderkunst vormde daarop geen uitzondering.
Christianisering en iconenschilderkunst
Met de kerstening van Rusland in de 10e eeuw ontstond de behoefte aan religieuze kunst met afbeeldingen van figuren uit de Bijbel. Russische kunstenaars schilderden Bijbelse taferelen op hout, waarbij ze eigeel gebruikten om de kleuren te mengen en eiwit als conserveermiddel.
De iconenschilderschool van Novgorod produceerde de mooiste iconen, nadat ze aan de Mongoolse overheersing was ontsnapt. Ze wordt beschouwd als de meest productieve en belangrijke iconenschilderschool ter wereld. De beroemdste schilders van deze school waren André Rublev, Theophanes de Griek en Dionysius.
Twee eeuwen Mongoolse heerschappij brachten ook andere tradities uit het Oosten met zich mee, gekenmerkt dierlijke stijl
De kenmerkende elementen van de thema's en stijlen die met iconen geassocieerd werden, werden uiteindelijk halverwege de 18e eeuw in Rusland verboden en raakten daardoor in verval.
Petrine kunsthervormingen
Peter de Grote had een grote belangstelling voor de beeldende kunsten, met name architectuur, maar ook voor de schone kunsten . Hij haalde veel kunstenaars naar Rusland, waaronder Francesco Rastrelli . Peter de Grote betaalde ook beurzen aan Russische kunstenaars en stuurde hen naar het buitenland om te studeren aan de beste kunstacademies.
Een van hen was Ivan Nikitin , die een van de eerste Russische schilders werd die in perspectief schilderde, zoals in het Westen gebruikelijk was. Sporen van de Parsunas-stijl te zien in zijn vroege werken.
Nikitin wordt beschouwd als de grondlegger van de Russische kunsttraditie . Ondanks zijn succes met het toepassen van een meer westerse benadering in de schilderkunst, maakte Nikitin zich zorgen over de toenemende verwestering van de Russische kunst en aarzelde hij om de traditie van de iconenschilderkunst los te laten. Andere opmerkelijke schilders uit deze periode zijn Andrei Matveyev, Alexei Antropov, Vladimir Borovikovsky en Ivan Vishnyakov .
In 1757, tijdens het bewind van Elizabeth, dochter van Peter de Grote, werd de Russische Keizerlijke Academie van Kunsten opgericht, aanvankelijk genaamd de Academie van de Drie Edele Kunsten. Catharina de Grote hernoemde haar tot Keizerlijke Academie.
Westerse invloeden bleven aanwezig en de romantiek liet een blijvende indruk achter op 19e-eeuwse Russische kunstenaars. Ivan Aivazovsky, Orest Kiprensky, Vasili Tropinin, Alexei Venetsianov en Carl Bryulov behoorden tot de beste schilders van deze periode.
In 1863 leidde een opstand van enkele van de meest getalenteerde studenten van de Academie tegen het conservatisme dat hen werd bijgebracht tot de oprichting van de Vereniging van Reizende Kunsttentoonstellingen . Leden van de Vereniging begonnen door het land te reizen, sociale en politieke hervormingen te verkondigen en geïmproviseerde tentoonstellingen te houden van de kunstwerken die ze tijdens hun reizen hadden gemaakt. Onder de reizende kunstenaars bevonden zich Ivan Kramskoj , Ilja Repin en de "Tsaar van het Woud", Ivan Sjishkin .
Uiteindelijk viel de samenleving uiteen door interne conflicten, en de Russische kunst beleefde een periode van grote veranderingen die duurde tot de revolutie. De opkomst van abstracte kunst veroorzaakte opschudding en gaf aanleiding tot diverse abstracte en semi-abstracte stromingen. Hiertoe behoorden het Russisch futurisme , rayonisme, constructivisme en suprematisme , dat laatste opgericht door Kazimir Malevich . Marc Chagall , bekend als een van de grootste Russisch-Joodse kunstenaars aller tijden, verkende verschillende stijlen zoals fauvisme , surrealisme en expressionisme .
Het realisme was in die tijd echter ook sterk aanwezig: Valentin Serov, Mikhail Vrubel, Alexander Golovin en Zinaida Serebriakova creëerden allemaal magnifieke werken.
Alexander Yakovlevich Golovin – Portret van Michail Ivanovitsj Terestenko
Poolse schilderkunst uit de 19e en 20e eeuw – Artistieke tradities halverwege Europa en Rusland
de Poolse kunst haar eigen, kenmerkende eigenschappen in genre en stijl heeft behouden, weerspiegelt ze vaak de figuratieve tendensen die tot uiting komen in de kunststromingen van buurlanden en continenten zoals Rusland en Europa.
Dit komt doordat Polen aan het begin van de 20e eeuw nog geen staat was. Het was verdeeld tussen Oostenrijk, Rusland en Pruisen, waarvandaan het duidelijke artistieke invloeden ontving.
Desondanks zijn de Poolse beeldende kunsten en literatuur altijd een belangrijk middel geweest om de nationale geest uit te drukken en te versterken.
Het was vooral dankzij de avant-garde bewegingen van de 20e eeuw dat de Poolse kunst een eigen identiteit en traditie kon ontwikkelen, met name vanaf 1917, toen de eerste tentoonstelling van Poolse expressionisten in Krakau werd geopend.
Deze bloeiende artistieke omgeving, die zich in de periode tussen de twee wereldoorlogen vestigde, werd gekenmerkt door vele stromingen, zoals: de Poolse expressionistische , de Bunt-groep ; de kunstformisten; de futuristen; de kubisten; de suprematisten; de constructivisten (Praesans) en de AR-groep ("Revolutionaire Kunstenaars").
Naast deze stromingen waren er ook prominente figuren die hun stempel drukten op de geschiedenis van de Poolse kunst, zoals Witkacy , de grondlegger van de artistieke benadering "Zuivere Vorm ", die gekenmerkt wordt door het creëren van schilderijen die het mysterie van het bestaan willen overbrengen. Bovendien was Witkacy een van de weinige avant-garde schilders die in opdracht portretten schilderde onder invloed van drugs, wat resulteerde in beelden met een duidelijke vervorming.
Slavische volkskunst in de moderne tijd
In de moderne tijd werden deze landen grotendeels geregeerd door communisten. Hun beleid omvatte onder meer het bevorderen van volkskunst, het organiseren van kunstenaars in coöperaties en zelfs het introduceren van handwerk uit verschillende regio's.
Hoewel dit een stimulans vormde voor de studie van volkskunst, vervaagde het tegelijkertijd het onderscheid tussen pure volkskunst en de herleefde of gecommercialiseerde variant ervan.
Nog eerder stond de Russische volkskunst bloot aan buitenlandse invloeden op een manier die atypisch was voor andere regio's: in de 17e eeuw werden ambachtslieden uit vele delen van Rusland ingezet om producten te leveren voor de nationale economie of om aan paleizen te werken, en ze werden ook rond kloosters verzameld om daar voorgeschreven uitgaven te doen.
De bekendste Russische producten die elders verkrijgbaar zijn, zijn wellicht de speeltjes – ingewikkelde houten constructies of kleurrijke aardewerken miniaturen. Men vermoedt dat sommige speeltjes uit Vyatka overblijfselen zijn van afgodsbeelden die voor particuliere huishoudens werden gemaakt en die de talloze lokale goden uit de prechristelijke tijd voorstelden.
Andere opmerkelijke kunstvormen zijn keramische tegels, houten en keramische figuren en beensnijwerk in de Siberische traditie.
In Oost-Europa , waar nationale grenzen bijzonder onduidelijk waren en de bevolking uit diverse minderheden bestond, kunnen kunststudies etnische lijnen volgen. De geografie biedt een scala aan uiteenlopende regio's, zo divers als de kust van Dalmatië, Transdanubië en het geïsoleerde Tatragebergte.
Gezien het dichtbeboste landschap houtsnijwerk uitzonderlijk. Het verscheen in kerkarchitectuur, architectonische sculpturen , vaten en werktuigen, maar ook in bijzondere vormen zoals de gebeeldhouwde grafpaal; zelfs een korenschacht kon met rozetten bedekt zijn.
De regio was rijk aan feestelijke kunst en had sterke banden met voorchristelijke tradities en magische rituelen. In het voormalige Tsjecho-Slowakije (nu Tsjechië en Slowakije ) waren er bijzondere huwelijksschilderijen en kandelaars. Naast vele oude motieven zoals vazen en bomen, zonnen en harten, verscheen de haan als beschermend symbool, dat op dakranden geplaatst kon worden of in kaasvormen gesneden. Sommige kunstwerken zijn opvallend primitief.
Een van de complicaties bij de studie van Oost-Europese kunst is het feit dat de betrokken landen cultureel gezien grensgebieden zijn, met een verwantschap met het rooms-katholieke Europa in het westen (zoals blijkt uit de ex-voto's in schitterend Tsjechisch glas-in-lood) en met het Byzantijnse Rijk in het oosten. De kunstvormen die als Pools worden beschreven , waaronder enkele van de mooiste decoratieve kunstvormen op papier, strekten zich ooit ver oostwaarts uit, maar zijn in feite Noord-Europees.
Het Slavische epos van de Tsjechische schilder Alfons Mucha
Het Slavische Epos , oorspronkelijk getiteld Slovanská Epopej , neemt een bijzondere plaats in binnen de Slavische schilderkunst als een cyclus van schilderijen en het belangrijkste werk van de Tsjechische schilder Alfons Mucha. Het zal daarom hier apart worden gepresenteerd.
Het toont de geschiedenis van de Slavische volkeren en bestaat uit 20 grote temperaschilderijen op doek, gemaakt tussen 1911 en 1928.
Alfons Mucha (1860-1939) werkte jarenlang aan zijn artistieke meesterwerk.
De illustrator en decorateur, bekend om zijn kenmerkende stijl, creëerde talloze schilderijen , ansichtkaarten, ontwerpen, advertenties en illustraties. Alphonse Mucha werd geboren in het stadje Ivančice in Moravië, dat nu deel uitmaakt van Tsjechië. Hij begon zijn carrière in Moravië met het schilderen van voornamelijk theatrale landschappen.
Mucha verhuisde later naar Parijs en vervolgde zijn studies, terwijl hij reclamedemonstraties en ontwerpen voor theaterdecors maakte, aanvankelijk bekend als de Mucha-stijl. Later werd deze stijl bekend als Art Nouveau (Nieuwe Kunst).
Zijn werken beeldden elegante jonge vrouwen af in neoklassieke jurken, omringd door weelderige bloemen die een ring van licht achter hun hoofden vormden. In tegenstelling tot moderne affichekunstenaars gebruikte hij vervaagde pastelkleuren. De beelden van Alphonse Mucha kwamen puur vanuit zijn innerlijk. Het was zijn manier om een spirituele boodschap over te brengen.
Mucha's grootste van zijn Slavische epische schilderijen, met afmetingen van meer dan zes bij acht meter, verbeeldt de geschiedenis van het Slavische volk. Het idee ontstond in 1899 tijdens zijn werk aan het interieur van het Bosnisch-Herzegovijnse paviljoen. Ter voorbereiding op deze opdracht reisde hij door de Balkan, deed onderzoek naar de geschiedenis en gebruiken van het gebied en bestudeerde nauwgezet het leven van de Zuid-Slaven in de regio's die de voorgaande twintig jaar met Oostenrijk-Hongarije verbonden waren.
Deze kennis vormde de inspiratie voor een nieuw ontwerp, de creatie van een legende voor alle Slavische volkeren, die de "vreugde en het verdriet" van zijn eigen gemeenschap en alle andere Slaven zou illustreren.
In 1909 ontving hij steun van een rijke filantroop uit Chicago, Charles Richard Crane. Crane, die een grote belangstelling had voor de uitbreiding van de politieke aangelegenheden in Oost-Europa en de Slavische beschaving, steunde Mucha bijna twintig jaar lang financieel en moreel.
Tussen 1911 en 1926 wijdde Alphonse Mucha het grootste deel van zijn energie aan het schrijven van het Slavische epos. Hij slaagde erin twintig belangrijke episodes uit het Slavische verleden, van de oudheid tot de moderne tijd, tien episodes uit de Tsjechische geschiedenis en nog eens tien historische episodes uit andere Slavische gebieden te beschrijven.
Deze video is ingesloten met behulp van de verbeterde privacymodus van YouTube, die YouTube-cookies blokkeert totdat u actief op de afspeelknop klikt. Door op de afspeelknop te klikken, geeft u toestemming aan YouTube om cookies op uw apparaat te plaatsen. Deze cookies kunnen ook worden gebruikt om gebruikersgedrag te analyseren voor marktonderzoek en marketingdoeleinden. Voor meer informatie over het gebruik van cookies door YouTube kunt u het cookiebeleid van Google raadplegen op https://policies.google.com/technologies/types?hl=de.
Mucha's eerste schilderij in de reeks was "De Slaven in hun oorspronkelijke thuisland ", dat hij in 1912 voltooide. In 1924 bezocht hij de berg Athos en raakte diep gefascineerd door de eeuwenoude spirituele sfeer. In zijn schilderij "Sint Athos" gebruikte hij de combinatie van realistische en symbolische beelden die hij al in zijn eerste drie schilderijen in de reeks had toegepast.
Hij ontwierp een lichtplan om een krachtig beeld van het kerkinterieur te creëren. Een kring van Russische pelgrims omringde de binnenmuur en boog terwijl ze de relieken kusten die de imam hen voor de iconostase had aangeboden.
De overgang van de aardse naar de hemelse sfeer wordt uitsluitend bewerkstelligd door de magnifieke, atletische figuren van de cherubijnen, die replica's van de vier Slavische kloosters op de berg Athos dragen. De beelden van de twee engelachtige maagden hangen boven de iconostase en symboliseren geloof en zuiverheid.
De spirituele scène eindigt met een mozaïek van de Theotokos in de apsis. In 1926 was de hele reeks voltooid met zijn laatste schilderij, "De Apotheose van de Slaven ", dat de triomfantelijke overwinning van alle Slaven viert, wier thuislanden eindelijk hun eigendom werden.
De kunstenaar overleed op 14 juli 1939 in Praag aan een longontsteking. Zijn unieke en bijzondere schilderijen uit deze serie zullen nooit vergeten worden.
uit de periode na de revolutie en ( onofficiële) kunst uit de Sovjet-Unie
De bolsjewieken beschouwden kunst als een puur politiek instrument . Na de revolutie van 1917 mochten kunstenaars hun gebruikelijke kunst niet meer maken en werd van hen verwacht dat ze industrieel ontwerpwerk produceerden.
Dit leidde ertoe dat veel kunstenaars Rusland verlieten, waaronder Chagall, Kandinsky en vele anderen. Stalin verklaarde sociaal realisme tot de enige acceptabele kunstvorm. Religieuze, erotische , politieke en 'formalistische' kunst, waaronder abstracte, expressionistische en conceptuele kunst , werd volledig verboden.
onofficiële kunst genoemd . Deze kunst staat ook bekend als non-conformistische kunst , tweede avant-garde of undergroundkunst .
Het ontstond als een tegenbeweging tegen het socialistisch realisme in de literatuur, beeldende kunst en muziek. De undergroundkunstenaars waren nauw verbonden met illegale bewegingen zoals het Moskouse conceptualisme , de Leningradse Vereniging voor Experimentele Kunst en de Mitki-groep in Leningrad. Ze onderhielden ook contacten met hippies en rockers.
Na Stalins dood volgde er ook een korte periode van 'dooi'. Kunstenaars zoals Aleksandr Gerasimov , die geïdealiseerde portretten van Stalin hadden geschilderd, werden nu verstoten en als gênant beschouwd, en de opvattingen van de overheid over kunst werden liberaler.
Dit kwam echter snel ten einde na de Manege-affaire, toen Chroesjtsjov publiekelijk in discussie ging met de beeldhouwer Ernst Neisvestny over de functie van kunst . Het debat en het daaropvolgende einde van de 'dooi' leidden tot een verdere ontwikkeling van underground non-conformistische kunst. De kunstenaars wisten dat ze geen publieke acceptatie zouden vinden, maar de impact was niet meer zo groot als voorheen.
Vanaf het midden van de jaren zeventig emigreerden steeds meer kunstenaars, aangetrokken door de meer open grenzen en omdat ze niet langer in de restrictieve sfeer van de Sovjet-Unie wilden blijven. Ernst Neizvestny verhuisde in 1977 naar de VS.
Belangrijke werken uit de Slavische schilderkunst van de 19e en 20e eeuw
(Je moet cookies hebben geaccepteerd om het Pinterest-bord te kunnen bekijken)
De terugkeer van de Slavische schilderkunst in de 21e eeuw
De jaren negentig brachten Russische kunstenaars een ongekende vrijheid. Performancekunst ontstond voor het eerst in Rusland, een tijd van experimenteren en plezier. Deze enorme vrijheid werd in het nieuwe millennium ingeperkt, hoewel de Russische kunst nog steeds bloeit.
Veel kunstenaars hebben een klantenkring gevonden, zowel binnen als buiten Rusland, maar er bestaat de vrees dat de toenemende censuur het moeilijk maakt om authentieke kunst te creëren.
Tot de bekendste hedendaagse Russische kunstenaars behoren de conceptuele installatiekunstenaars Ilya en Emilia Kabakov , de medeoprichter van het Moskouse conceptualisme Viktor Pivovarov , de installatiekunstenaar Irina Nakhova, Alexei Chernigin en vele anderen.
In de 21e eeuw zijn we getuige van een fascinerende herontdekking van de Slavische schilderkunst en haar stilistische elementen. Na jaren van vergetelheid beleeft deze unieke kunstvorm een opmerkelijke comeback. Deze renaissance biedt zowel kunstenaars als kunstliefhebbers nieuwe mogelijkheden en perspectieven.
De combinatie van traditie en moderniteit speelt een belangrijke rol in de hedendaagse Slavische schilderkunst, waarbij kunstenaars nieuwe technieken en materialen gebruiken om hun kunstwerken te creëren.
Kunstenaars over de hele wereld vinden inspiratie in de werken van de grote Slavische schilders uit voorbije eeuwen en gebruiken hun technieken en motieven. De populariteit van Slavische schilderijen, prenten en posters neemt gestaag toe.
Slavische schilderkunst heeft ongetwijfeld haar plaats gevonden in de moderne kunstwereld en biedt een rijke bron van inspiratie voor zowel kunstenaars als kunstliefhebbers. Het Engelstalige online portaal RUSSIANART+CULTURE biedt regelmatig informatie over de belangrijkste kunsttentoonstellingen in Rusland .
Slavische schilderkunst heeft ook invloed op de moderne kunst zelf. Veel hedendaagse kunstenaars laten zich inspireren door werken uit het verleden en creëren kunstwerken die traditionele Slavische motieven en technieken combineren met moderne elementen.
Een treffend voorbeeld van deze heropleving van de Slavische schilderkunst is de bloeiende kunstscene in Praag . Deze stad kent een rijke geschiedenis van Slavische kunst en is tegenwoordig een centrum voor moderne kunstenaars die inspiratie putten uit de oude meesters.
In de galerieën en musea van de stad kunnen bezoekers een gevarieerde selectie Slavische kunst bewonderen, van traditionele schilderijen tot hedendaagse werken. De combinatie van traditionele Slavische motieven met moderne technieken resulteert in unieke en boeiende kunstwerken die de culturele diversiteit en schoonheid van de Slavische wereld vieren.
Belangrijke musea voor Slavische kunst en schilderkunst
Het Staats Hermitage Museum, Sint-Petersburg
Het Poesjkin Museum voor Schone Kunsten, Moskou
De Staats Tretjakov Galerij, Moskou
Het Staats Historisch Museum, Moskou
Het Vladimir en Suzdal Historisch, Architectuur- en Kunstmuseum, Vladimir
Nationale Galerij in het Praagse Beursgebouw, Praag
Nationaal Museum van de Stad Wrocław
Nationaal Museum Krakau
De autoritaire wending: over de crisis van Poolse instellingen voor hedendaagse kunst
We hadden dit artikel graag op een positieve noot willen afsluiten. Helaas voelden we ons echter genoodzaakt om de recente rechts-populistische ontwikkelingen in de kunstwereld in Oost-Europa aan te kaarten.
De kunstwereld in Polen wordt van oudsher sterk door de staat gecontroleerd. Staatssubsidies sturen de kunstsector met name in bepaalde richtingen. Momenteel is de rechts-populistische partij Recht en Rechtvaardigheid (PiS) in het hele land door kunstdirecteuren die zich houden aan haar strikt conservatieve, extreemrechtse agenda.
De meest zichtbare impact van het rechtse beleid op de hedendaagse kunst was de overname van belangrijke musea en centra voor hedendaagse kunst door directeuren die loyaal waren aan de regeringspartij.
Tot de bekendste en meest controversiële gevallen behoren instellingen die een sleutelrol spelen in het artistieke ecosysteem: de Nationale Kunstgalerie Zacheta en het CCA Ujazdowski-kasteel in Warschau, evenals het Kunstmuseum in Łódź.
Sinds februari 2022 wordt het artistieke leven in Polen ook overschaduwd door de brute Russische invasie van Oekraïne en de dreigende energiecrisis. De wanhoop die ontstaat door de politiek gemotiveerde benoeming van partijgetrouwen op belangrijke leiderschapsposities verbleekt in vergelijking met de openlijke, brute oorlog, waarin raketten op burgers neerkomen op slechts 400 kilometer van Warschau.
Kuba Szreder – onderzoeker, docent, onafhankelijk curator en professor in de kunsttheorie aan de Academie voor Schone Kunsten in Warschau – berichtte uitgebreid CIMAM News .
Eigenaar en directeur van Kunstplaza. Publicist, redacteur en gepassioneerd blogger op het gebied van kunst, design en creativiteit sinds 2011. Afgestudeerd in webdesign aan de universiteit (2008). Verdere creatieve ontwikkeling via cursussen in vrijhandtekenen, expressief schilderen en theater/acteren. Diepgaande kennis van de kunstmarkt opgedaan door jarenlang journalistiek onderzoek en talloze samenwerkingen met belangrijke spelers en instellingen in de kunst- en cultuursector.
In de kunst worden kunstenaars en kunstwerken ingedeeld in stijlperioden . Deze indeling is gebaseerd op gemeenschappelijke kenmerken van de kunstwerken en culturele producten van een bepaald tijdperk.
De indeling in tijdperken dient als instrument voor het structureren en classificeren van werken en kunstenaars binnen een tijdsbestek en een cultuurhistorische gebeurtenis.
Kennis van kunstperiodes speelt een belangrijke rol, met name in de kunsthandel , maar ook in de kunsttheorie en de klassieke beeldanalyse.
In dit onderdeel van de kunstblog willen we je helpen om deze tijdperken, stijlen en stromingen beter te begrijpen.
Kunststijlen en -stromingen
De kunststijl of de stijl van kunstwerken verwijst naar de uniforme uitdrukking van de kunstwerken en culturele producten van een tijdperk, een kunstenaar of groep kunstenaars, een kunststroming of kunstschool.
Dit is een instrument voor het classificeren en systematiseren van de diversiteit aan kunst. Het duidt op overeenkomsten die van elkaar verschillen.
De term is thematisch verwant aan de kunstperiode , maar is niet beperkt tot een specifiek tijdsbestek en is daarom veel omvattender.
In dit onderdeel willen we u helpen om stijlen en stromingen in de kunst beter te begrijpen.
We gebruiken technologieën zoals cookies om apparaatinformatie op te slaan en/of te raadplegen. Dit doen we om uw browse-ervaring te verbeteren en (niet-)gepersonaliseerde advertenties weer te geven. Als u instemt met deze technologieën, kunnen we gegevens zoals surfgedrag of unieke ID's op deze website verwerken. Weigering of intrekking van toestemming kan bepaalde functies en mogelijkheden negatief beïnvloeden.
Functioneel
altijd actief
Technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het rechtmatige doel om het gebruik van een specifieke dienst mogelijk te maken die uitdrukkelijk door de abonnee of gebruiker is aangevraagd, of uitsluitend voor het verzenden van een bericht via een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het rechtmatige doel van het opslaan van voorkeuren die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
statistieken
Technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden is.Technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder een gerechtelijk bevel, de vrijwillige toestemming van uw internetprovider of aanvullende registratie door derden, kan de voor dit doel opgeslagen of opgevraagde informatie over het algemeen niet worden gebruikt om u te identificeren.
marketing
Technische opslag of toegang is vereist om gebruikersprofielen aan te maken, advertenties te versturen of de gebruiker te volgen op een of meer websites voor soortgelijke marketingdoeleinden.
J-Line wanddecoratie "Gouden Bladeren" met ingelijste bladeren in goud
75,00 €
