Art-o-Gram: Picasso – Beroemde kunst en zijn geheim – Stellingen 5-7

De kunstenaar 'in zichzelf' – veel mensen denken meteen aan Picasso wanneer die uitdrukking valt. Kunstliefhebbers accepteren dit beeld en deze status niet zomaar, maar vragen zich juist af waarom Picasso deze rol kreeg toebedeeld.

Je zou een hele kunstopleiding kunnen besteden aan het zoeken naar het antwoord, maar zelfs een paar theorieën kunnen nieuwsgierigen al een idee geven waarom Picasso's kunst zo beroemd is en welk geheim erachter schuilgaat:

Deze 5: Herschik het schilderij en leer nog meer

In het laatste deel van dit artikel werd besproken hoe het geheim van Picasso's succes ongetwijfeld ook schuilt in het feit dat hij nooit op zijn lauweren rustte, maar voortdurend op zoek was naar zijn eigen stijl, zelfs als jonge kunstenaar. En dat Picasso er niet voor terugdeinsde om tijdens deze zoektocht herhaaldelijk te experimenteren met radicale veranderingen in zijn stijl, ongeacht of zijn potentiële klanten het mooi vonden, en dat hij meestal gelijk kreeg.

Het feit dat hij bijna zijn hele leven gelijk bleef houden, heeft ook een reden, want alleen zij die zichzelf en hun kennis voortdurend ontwikkelen, kunnen op de lange termijn gelijk blijven houden, en dat is precies wat Picasso zijn hele leven lang heeft gedaan

Leren, altijd meer, altijd…

Het volgende beroemde schilderij op de lijst met voorbeelden die aan het begin van dit artikel werden gepresenteerd, is dat van de vrouwen van Avignon: "Les Demoiselles d'Avignon" uit 1907 wordt door kunsthistorici al lange tijd erkend als een "sleutelwerk van het klassiek modernisme" .

Picasso een beeldtaal die ongekend was in de geschiedenis van de westerse schilderkunst. "Les Demoiselles" markeert een keerpunt en omvat alle ideeën die destijds samenkwamen in de kubistische stijl – met dit schilderij lanceerde Picasso officieel het kubisme .

Ter voorbereiding op deze compositie dacht hij diep na over de Europese kunsttraditie en ontleedde deze vanaf de wortels, te beginnen met de archaïsche kunst. Vervolgens bestudeerde hij de grote meesters door de eeuwen heen: van Uccello (1397-1472), Piero della Francesca (1420-1492), El Greco (1541-1614), Poussin (1594-1665) tot Ingres Cézanne die Picasso bewonderde en wiens late werk een "essentieel kubistische" ritmische structuur vertoonde.

Picasso ontwikkelde vanuit de elementen die hij ontdekte een nieuwe artistieke taal. Hij wilde niet simpelweg met de traditie breken om iets nieuws te creëren, maar hij streefde ernaar de conventies te vernietigen, de kritiekloze overeenstemming over wat kunst is en hoe het zou moeten zijn.

Die Jubilea vormen daarmee een unieke reflectie op de schilderkunst en op kunst en haar schoonheid, volgens veel kunstkenners een diepere en grondigere reflectie dan ooit tevoren in enig ander werk van de Europese schilderkunst.

Wat zijn tijdgenoten niet meteen beseften, was dat de beeldtaal van de Jubelmeisjes aanvankelijk werd beschreven als een vorm van vervorming, of dat ze werden gecategoriseerd als Assyrisch of Egyptisch. Over het algemeen waren mensen nogal verbijsterd door de werken die Picasso produceerde in de periode 1907 en 1908, die hijzelf de 'période nègre' noemde (in de zin van 'Afrikaans beïnvloed').

Zoals gebruikelijk wanneer iemand met iets fundamenteel nieuws komt en ook nog eens sneller is dan zijn tijdgenoten... is de rol van het schilderij als sleutelwerk in de moderne kunstgeschiedenis nu net zo onbetwist als de verreikende betekenis ervan voor de verdere ontwikkeling van de schilderkunst.

In dit schilderij gebruikte Picasso veel elementen van de artistieke weergave op een geheel nieuwe manier, waaronder bijvoorbeeld de verdeling van lichaamsvormen in afgebakende representatiegebieden, en hij durfde een bijna ongekende verandering door te voeren: in het schilderij "Les Demoiselles d'Avignon" liet hij het centrale perspectief varen, dat sinds de Renaissance als een van de belangrijkste verworvenheden van de artistieke weergave werd beschouwd.

Picasso beeldt de vijf vrouwen in het schilderij vanuit verschillende perspectieven tegelijk af. Dit gebeurde na maandenlang worstelen met de vorm, en hij volgde daarmee een van de modernste intellectuele stromingen van zijn tijd – zijn onderzoek naar simultaniteit in de schilderkunst viel samen met Einsteins onderzoek naar deze vraag in de natuurkunde.

De "Demoiselles", door tijdgenoten met argwaan of afwijzing bekeken, bleven lange tijd ongebruikt in Picasso's atelier liggen. Ze werden voor het eerst aan het (vermoedelijk ook geïrriteerde) publiek gepresenteerd in juli 1916 op de tentoonstelling "Art Moderne en France" en werden uiteindelijk in 1924 rechtstreeks van Picasso's atelier gekocht door modeontwerper en kunstverzamelaar Jacques Doucet.

En Picasso had wederom volkomen gelijk

Ruim tien jaar later werd duidelijk dat Doucet blijk had gegeven van een goed instinct met de aankoop van "Les Demoiselles": in 1939 werd het schilderij uit Doucets nalatenschap door het Museum of Modern Art in New York aangekocht voor $28.000 op verzoek van de vooruitziende mecenas (en medeoprichter van MoMA) Lillie P. Bliss; in 2005 Heinz Berggruen $13,7 miljoen voor een van Picasso's eerste studies voor "Les Demoiselles", een gouache.

Picasso was zo teleurgesteld door de reacties van zijn vrienden en critici na de voltooiing van het schilderij, dat hij het in zijn atelier bewaarde met het beeldvlak naar de muur gericht. In tegenstelling tot andere onbekende genieën, kreeg hij echter later in zijn leven wel erkenning voor de prestatie die in dit schilderij tot uiting kwam, en het schilderij leverde hem zelfs een direct en significant voordeel op:

In verband met de commotie rondom het schilderij maakte Picasso kennis met Daniel-Henry Kahnweiler . De jonge Duits-Franse galeriehouder Picasso's werken voor het eerst in 1907. Rond dezelfde tijd ontmoette Picasso ook de schilder Georges Braque , en met wie hij in de daaropvolgende jaren het kubisme zou ontwikkelen.

Het schilderij "Les Demoiselles d'Avignon" illustreert een andere van Picasso's meest bijzondere kwaliteiten: hij was een levenslange leerling en vastbesloten om zijn hele leven te blijven leren. "Deze openheid voor elk nieuw inzicht, voor elke nieuwe ervaring, zowel extern als intern, is de essentie van de moderne mens," erkende Picasso, enigszins vooruitlopend op de toonaangevende onderwijstheoretici van de 21e eeuw.

En op 26-jarige leeftijd had hij al de moed om de inzichten die hij door zijn eigen werk had opgedaan, te volgen – het centrale perspectief was sinds de 'uitvinding' ervan door Brunelleschi en de toepassing ervan door grote schilders als Giotto en Dürer onaantastbaar gebleven voor latere schilders; het loslaten ervan was een reëel risico.

…en leren van de juiste leraren

Picasso vermeed steevast het raadplegen van instellingen en personen die een student zouden kunnen ontmoedigen om te leren. En wanneer hij dat wel deed, voltooide hij snel en succesvol de noodzakelijke stappen en richtte hij zich vervolgens op wat hem werkelijk vooruit hielp: zelfstudie, contact met experts in het vakgebied en reizen.

Dit voortdurende leerproces is de werkelijke reden waarom hij zoveel talenten kon ontplooien – zo leerde hij bijvoorbeeld eerst heel scherp zien en begon hij vervolgens dit ruimtelijk inzicht te verkennen.

Zo slaagde hij er, als autodidact beeldhouwer, in sculpturen die een grote invloed zouden hebben op de 20e-eeuwse beeldhouwkunst . Picasso had geen grootse ambities met deze sculpturen; hij zag de driedimensionale werken simpelweg als een terrein voor experimenten met zijn schilderkunst – en hij experimenteerde zo goed dat de werken een hele reeks hedendaagse beeldhouwers inspireerden om hun werk te heroverwegen.

Picasso werd 91 jaar oud en bleef schilderen en kunst maken – niet omdat hij altijd zo ijverig was, maar omdat hij altijd nieuwsgierig bleef. Picasso liet ons een oeuvre dat ons met ontzag in de ogen doet kijken.

De voorgaande paragrafen van dit artikel hebben al een deel van het geheim achter Picasso's succes onthuld: Picasso bereikte simpelweg buitengewone dingen als kunstenaar, hij bleef zich constant ontwikkelen, heroriënteren en leren gedurende zijn hele leven. Dit is echter nog niet voldoende om Picasso's succes volledig te verklaren, aangezien er andere factoren meespelen die in de volgende paragrafen van dit artikel aan bod zullen komen.

Bovendien valt er nog veel meer te vertellen over Picasso: zijn leven is even fascinerend als spannend en wordt samengevat in het artikel "Art-o-Gram: Picasso – Een lang leven voor de kunst". Zijn opleiding tot kunstenaar is het onderwerp van "Art-o-Gram: Picasso – Geboren om kunstenaar te zijn". Zijn ervaringen met oorlogen en de impact daarvan op zijn werk in het artikel "Art-o-Gram: Picasso – Een kunstenaar en drie oorlogen". De blijvende invloed van zijn werk in het artikel "Art-o-Gram: Picasso vandaag ". Picasso's platen worden besproken in het artikel "Art-o-Gram: Picasso – Een garantie voor topnoteringen" en ook in het artikel "Art-o-Gram: Picasso – De kunstenaar, het leven en de liefde", zij het met een iets andere invalshoek.

Als je momenteel iets aan het leren (of creatief aan het ontwikkelen) bent dat veel tijd in beslag neemt, en je het gevoel hebt dat je na elk geleerd hoofdstuk (of afgerond deel van het project) minstens een even grote taak voor je hebt, laat je dan geruststellen door het volgende citaat van Picasso; hij kende dat gevoel maar al te goed:

Het ergste is dat niets ooit echt af is; er is nooit een moment waarop je kunt zeggen: "Ik heb goed werk geleverd, en morgen is het zondag." Zodra je stopt, moet je weer helemaal opnieuw beginnen. Je kunt een schilderij laten zoals het is en besluiten er nooit meer aan te komen. Maar je kunt er nooit "Einde" onder schrijven

De kunstenaar 'in zichzelf' – veel mensen denken meteen aan Picasso wanneer die uitdrukking valt. Kunstliefhebbers nemen dit beeld en deze status niet zomaar voor lief, maar vragen zich juist af waarom Picasso deze rol kreeg toebedeeld. Je zou een hele kunstopleiding kunnen wijden aan het vinden van het antwoord, maar zelfs een paar theorieën kunnen nieuwsgierige geesten al een glimp geven van waarom Picasso's kunst zo beroemd is en welk geheim erachter schuilt.

Deze 6: Picasso's kunst helpt ons te begrijpen

De vijf paragrafen van dit artikel hebben tot nu toe al een aantal geheimen achter Picasso's succes belicht: uitzonderlijk talent vanaf het allereerste begin, een gave om de juiste connecties te leggen, onbevreesde artistieke creatie in constante evolutie, geen angst voor heroriëntatie en een leven lang leren.

Maar er is nog een andere belangrijke reden waarom Picasso zo beroemd is geworden: Picasso heeft schilderijen gemaakt die veel mensen hebben geholpen hun wereld, al is het maar een beetje, beter te begrijpen

"Guernica" – het beroemdste anti-oorlogsschilderij ter wereld

"Guernica" is beroemd omdat het oorlog behandelt als een bepalende gebeurtenis van zijn tijd. Hij legt de gruwelen van de oorlog en de diepe schok die deze veroorzaakte zo krachtig vast dat "Guernica" nog steeds wordt beschouwd als het belangrijkste anti-oorlogsschilderij in de kunstgeschiedenis.

In deze kolossale compositie (349 x 777 cm, meer dan 27 vierkante meter schilderoppervlak) volgt Picasso een pad dat Goya met zijn "Rampen van de oorlog" : hier treedt de kunstenaar niet langer op als een werknemer van de adel of de geestelijkheid, die een oorlog afbeeldt als een soort gigantisch spel met ongelukkige maar eerlijk behandelde verliezers aan beide zijden, maar kiest hij partij en plaatst hij de ware slachtoffers in het centrum van de aandacht.

Picasso bereikt dit door een meesterlijke beeldtaal "Guernica" hij bewust zeer universele en eenvoudige vormen die (bijna als een pictogram) door mensen over de hele wereld worden begrepen. Op deze manier zorgde hij ervoor dat de boodschap van dit schilderij ver buiten de Europese culturele kring begrepen wordt.

"Guernica" is een politieke aanklacht die mogelijkheden voor actie voor mensen opent

Met dit schilderij creëerde Picasso een soort 'politieke propaganda-kunst ', waarmee hij een uitgesproken politieke boodschap overbracht zonder specifieke politieke, militaire of religieuze belangen te dienen. Hij betreurt in dit beeld simpelweg en fundamenteel oorlog en verwoesting. Geen helden, geen daders, geen triomf van het goede.

Picasso beeldt de totale apocalyps met al zijn verschrikkingen , zonder de gebeurtenissen te documenteren. Volgens deskundigen maakt hij de gruwel juist door deze gegeneraliseerde, ongecommentarieerde weergave toegankelijk voor emotionele verwerking. Het schilderij biedt daarmee een weg naar het helen van psychische wonden, omdat het de mogelijkheid opent om de sprakeloze machteloosheid tegenover het afschuwelijke te overwinnen.

Maar als het overwinnen van deze verlammende machteloosheid mensen in staat stelt een bewust anti-oorlogsstandpunt te ontwikkelen, dan "Guernica" nog veel meer bereiken: Picasso zal met "Guernica" een cruciaal werk hebben afgeleverd dat de menselijke betrokkenheid tegen oorlog aanmoedigt.

Zo wordt "Guernica" ook bekeken – vanwege de ingenieuze beeldtaal die het bijna overal ter wereld gebruikt: het monumentale anti-oorlogsbeeld is een van de meest gepubliceerde ("geciteerde") beelden, of het nu gaat om krantenartikelen, muurschilderingen, posters, graffiti of billboards; "Guernica" diende ook als model voor vele sculpturen.

Veel van de factoren die verantwoordelijk zijn voor Picasso's uitzonderlijke positie onder kunstenaars zijn in dit artikel al aan bod gekomen, maar er ontbreken nog twee aspecten die in het laatste deel zullen worden toegelicht.

Bovendien valt er nog veel meer te lezen over Picasso: in het artikel “Art-o-Gram: “Picasso – een garantie voor topnoteringen” worden Picasso’s successen “in harde cijfers” gepresenteerd, terwijl in “ Art-o-Gram: Picasso – De kunstenaar, leven en liefde” niet alleen over liefde gaat, maar ook over de impact ervan op Picasso’s kunst.

Meer informatie over Picasso's artistieke opleiding vind je in "Art-o-Gram: Picasso – Geboren kunstenaar", "Art-o-Gram: Picasso – Een kunstenaar en drie oorlogen" worden zijn lange jaren onder de dreiging van oorlog in verband gebracht met zijn kunst, en in het artikel "Art-o-Gram: Picasso vandaag" kun je onder andere ontdekken waar je zijn kunstwerken tegenwoordig kunt bekijken.

Tot slot nog een citaat van Picasso om je aan te moedigen veel kunst te bekijken en na te denken over wat een kunstwerk wil zeggen:

We weten allemaal dat kunst geen waarheid is. Kunst is een leugen die ons leert de waarheid te begrijpen, althans de waarheid die wij als mensen kunnen begrijpen. De kunstenaar moet weten hoe hij anderen kan overtuigen van de waarheid van zijn leugens

In die zin "leren kunst te zien" je niet alleen om de oproep tot actie tegen oorlog in een film als "Guernica" te herkennen, maar beschermt het je ook, omgekeerd, tegen manipulatie door "artistieke representatie", bijvoorbeeld in reclame, met financieel schadelijke gevolgen.

De kunstenaar 'in zichzelf' – veel mensen denken meteen aan Picasso wanneer die uitdrukking valt. Kunstliefhebbers nemen dit beeld en deze status niet zomaar voor lief, maar vragen zich juist af waarom Picasso deze rol kreeg toebedeeld. Je zou een hele kunstopleiding kunnen wijden aan het vinden van het antwoord, maar zelfs een paar theorieën kunnen nieuwsgierige geesten al een glimp geven van waarom Picasso's kunst zo beroemd is en welk geheim erachter schuilt

Deze 7: Veel kunstwerken en veel kunstvormen

Dit artikel heeft je al veel geleerd over de redenen waarom Picasso en zijn kunstwerken zo uitzonderlijk beroemd zijn geworden. Ter afsluiting bespreken we twee aspecten die beide aanzienlijk hebben bijgedragen aan het feit dat Picasso een "mythe" is geworden :

Een ongelooflijk aantal kunstwerken

In het eerste deel van dit artikel werden enkele van Picasso's "bijzonder beroemde" werken , met de opmerking dat de lijst van zijn beroemdste werken nog veel langer zou kunnen zijn. Dat is inderdaad het geval, en het enorme aantal kunstwerken van Picasso draagt ​​zeker aanzienlijk bij aan zijn status als uitzonderlijke kunstenaar.

Kijk hoe Picasso een meesterwerk schildert

In het vorige deel werd het legendarische anti-oorlogsschilderij "Guernica" geïntroduceerd. Dit betekent dat in dit artikel kunstwerken van Picasso zijn besproken die gemaakt zijn "El pequeño picador" ) en 1937 ( "Guernica"

Dit zijn kunstwerken uit 47 jaar van zijn carrière; 36 jaar "kunst maken" liggen voor het jaar 1937 en vóór Picasso... Picasso werd 91 jaar oud, waarvan hij er 85 aan de schilderkunst wijdde en 83 jaar lang schilderijen maakte die als kunstwerken worden beschouwd.

Picasso 600 kunstwerken per jaar , dat zijn 50 kunstwerken per maand, bijna twee werken per dag – of zelfs aanzienlijk meer, aangezien er alleen al voor het schilderij "Les Demoiselles d'Avignon" 809 voorstudies gedocumenteerd zijn.

Toen een hartaanval op 8 april 1973 een einde maakte aan zijn productieve oeuvre, zou hij naar verluidt zo'n 50.000 kunstwerken hebben nagelaten . Deze werken zijn stuk voor stuk van hoge kwaliteit en niet massaal geproduceerd. Ze zijn door hemzelf met de hand gemaakt en niet door assistenten gereproduceerd, zoals bij Andy Warhol – werkelijk indrukwekkend!

Picasso “kon veel kunstvormen beoefenen”

Gedurende deze periode werd Picasso uitsluitend als schilder beschouwd , maar een andere reden voor het geheim van zijn succes ligt in het feit dat hij zich geenszins beperkte tot de picturale weergave:

Picasso maakte 20 naakte zittende vrouwenmodellen en 28 vrouwenhoofden (niet dat hij daarmee destijds het vrouwelijk brein had ontdekt), 31 montages en 86 moderne metalen sculpturen .

Hij produceerde prenten , van 1919 tot 1930 en opnieuw vanaf 1945, lithografieën , een serie van honderd prenten tussen 1930 en 1937, vanaf 1935 een serie etsen van stierengevechten, in 1949 de Vredesduif (een typische vredesduif van Picasso is hier te zien , maar hij schilderde er vele), in 1968 twee grote series etsen over stierengevechten, circus en erotiek , en steeds weer commerciële grafische vormgeving , posters en boekillustraties , kalenderafbeeldingen , kaarten en muziekboeken .

Picasso ontwierp decors en kostuums toneelproducties, waaronder Sergei Diaghilevs Ballets Russes in 1917, Manuel de Falla's opera "De Driehoekige Hoed" in 1919, Igor Stravinsky's "Pulcinella" in 1920 en Satie's ballet "Les Aventures de Mercure" in 1924. Enkele van zijn ontwerpschetsen zijn te bekijken op picassocinefilo.wordpress.com .

In het voorjaar van 1947 betrok Picasso een keramiekstudio en maakte hij nimfen en faunen van klei , versierde hij borden en schalen met stierenvechters en vrouwen, uilen en geiten, en ontwikkelde hij al snel een nieuw, wit kleimengsel.

In 1949 maakte hij samen met de fotograaf Gjon Mili verschillende lichtschilderijen op fotopapier , zogenaamde luminografieën , waarbij hij een zaklamp als tekenpen gebruikte.

Schilderen met licht – Picasso en zijn luminogrammen

Picasso was ook actief in de literatuur en liet tientallen gedichten en twee toneelstukken : "Le Désir attrapé par la wachtrij" "Les quatre petites filles" (Vier kleine meisjes) in 1948

Hoewel je na het lezen van de zeven paragrafen van dit artikel waarschijnlijk even een pauze van Picasso nodig hebt, is er nog veel meer interessante informatie over Picasso te delen (zie de links naar gerelateerde artikelen hierboven).

Als je nu de indruk hebt dat je een vaag idee hebt waarom Picasso zo buitengewoon succesvol is, maar nog steeds geen flauw idee hebt hoe je een bepaald schilderij moet interpreteren – laat het dan gewoon even rusten, kijk naar kunst en wees er blij of geïrriteerd door, om Picasso's woorden vrij te parafraseren:

Iedereen wil kunst begrijpen. Waarom zou je niet proberen het gezang van een vogel te begrijpen? Waarom houden we van de nacht, de bloemen, alles om ons heen, zonder het per se te willen begrijpen? Maar als het om een ​​schilderij gaat, denken mensen dat ze het móéten 'begrijpen'