De kunstenaar als publiek figuur in de media: het voorbeeld van Marina Abramović

Marina Abramović is een van de kunstenaars wier werk veel media-aandacht trekt. Dit komt deels doordat ze een van de meest vooraanstaande hedendaagse kunstenaars van de 21e eeuw , en deels doordat er regelmatig veel te melden valt over de kunst die Marina Abramović creëert.

Of beter gezegd, er zou veel te melden zijn; hieronder volgt een kort overzicht van de daadwerkelijke berichtgeving over Marina Abramović om te zien hoe vaak dat juist níét gebeurt .

Aangezien het hier niet gaat om het historische perslandschap, maar om actuele gebeurtenissen, komen de volgende voorbeelden uit de pers van de afgelopen 15 jaar.

Aangezien dit geen wetenschappelijke studie is, maar eerder bedoeld om tot nadenken aan te zetten, werden de eerste 10 artikelen die de zoekmachine voor de naam opleverde willekeurig gekozen. Daaruit werden voorbeeldzinnen geselecteerd, alfabetisch gesorteerd en bewust zonder bronvermelding, omdat het niet de bedoeling is een kwaliteitsbeoordeling te geven, maar eerder een inkijkje te bieden in de huidige stand van zaken .

'Ik ben zo blij ,' zegt ze, onderuitgezakt in haar stoel, haar zwarte haar strak naar achteren gebonden, 'ik ben zo blij dat het nu voorbij is.'

Ze blijft maar optreden,

zegt de curator.

Ze houdt van de wereld. En ze verleidt iedereen

Geboren in 1946 in communistisch Joegoslavië, had ze een langdurige relatie met de Duitse performancekunstenaar Ulay en reisde ze met hem de wereld rond.

Abramović gelooft duidelijk in het MAI als het huis voor de kunst van de toekomst. Dat is op zich niets baanbrekends.

Abramović en Ulay zien elkaar op dit moment NIET voor het eerst in 30 jaar; ze zijn NIET in het MoMA voor hun daadwerkelijke hereniging en ze huilen helemaal niet.

Abramović probeert met deze sprankelende mix van huiveringwekkend menselijk medeleven en een muffe ontwerpsfeer internationale erkenning te verwerven in de kunstwereld.

Abramović, goeroe en drilmeester in één, bedacht een prachtig programma voor haar, bestaande uit vasten, naaktzwemmen en geblinddoekt in het bos zitten.

Abramović's geraffineerde kitsch van ellende speelt in op de onwetende, halfgeschoolde westerse kunstliefhebber.

De overgrootmoeder van Abramović riep de hele familie bijeen aan haar sterfbed om haar te zien sterven. Ondanks haar goede voornemens bleef ze echter nog een tijdje leven.

De overgrootmoeder van Abramović van moederskant zette alle potten op het fornuis en vulde ze met water om de illusie van een overvloedige keuken te wekken.

Abramovićs moeder dwong haar paardenvlees te eten.

De ouders van Abramović vierden haar verjaardag op de Dag van de Republiek Joegoslavië. De Dag van de Republiek Joegoslavië is echter niet Abramovićs verjaardag.

Iedereen zou moeten zien, zou moeten weten, dat zelfs nu ze zo beroemd is, nu Robert Redford net zo enthousiast over haar is als over Lady Gaga, nu Time Magazine haar heeft verkozen tot een van de 100 belangrijkste mensen van 2014, nu ze bijna zelf een merk is geworden, zoals Coca-Cola, zoals ze zelf zegt, universeel bekend, alomtegenwoordig, dat ze ondanks dit alles geworteld blijft in en toegewijd is aan het hier en nu.

Blijkbaar neemt bijna niemand de moeite om verder onderzoek te doen of in gesprek te gaan met Marina Abramović; in plaats daarvan wordt deze kitscherige video, waarin op tekstpanelen staat dat Ulay naar de opening is gekomen zonder dat Abramović het wist (wat ook niet waar is) en dat dit de eerste keer is dat ze elkaar weer zien, zelfs aangedikt en aan de lezers gepresenteerd als de waarheid.

Als baby werd Abramović elke dag door de stad gedragen zodat haar moeder haar borstvoeding kon geven. Abramović zegt dat ze nooit borstvoeding heeft gekregen.

Bovenop een stapel boeken ligt een boek over etiquette.

Beiden bevinden zich in extreme situaties en ervaren hun grenzen. Zij vrijwillig door middel van haar artistieke optredens. Hij onvrijwillig door zijn ziekte, acute leukemie.

Ze zei geen woord, maar keek alleen maar naar de persoon tegenover haar, wat bij velen zeer intense gevoelens opriep en sommigen begonnen zelfs te huilen.

Danica Abramović (Abramović's moeder) heeft de jonge Marina nooit gekust, uit angst dat het haar zou bederven.

De woonkamer is minimalistisch maar modern ingericht, baadt in het licht en is uiterst netjes.

De ontwikkeling van Marina Abramović is verontrustender dan haar meest extreme acties.

De citaten zelf vormen de boodschap. Laat ze even op je tong rusten, laat ze door je gedachten circuleren.

Hij is rapper, ondernemer, miljardair, echtgenoot, vader en een goede vriend van het huidige Witte Huis, maar pas nu weten we dat de man die zijn carrière begon als drugsdealer ook diepgeworteld is in de bourgeoisie. Jay-Z verzamelt bonnetjes.

"Pas als iemand ziek is, komt zijn ware aard naar voren," zei de schoonmaakster op de oncologieafdeling. Maar dan is het meestal te laat, vooral bij kanker en andere dodelijke ziekten. Lees dit artikel vandaag nog.

"Het duurt zo lang voordat je serieus genomen wordt ," zegt Marina Abramović tegen de camera, waarna ze haar vriendelijke, open lach laat horen.

Er bestaat geen twijfel over dat Marina Abramović en Ulay een zeer bijzondere liefde deelden, die nauwelijks intenser had kunnen zijn.

Geboren in communistisch Joegoslavië, als dochter van twee partijfunctionarissen die nooit tijd voor zichzelf hadden, altijd aan het werk waren, altijd onderweg, en die, zoals ze zich herinnert, hun Marina nooit hebben geknuffeld of gekust, werd ze een kunstenares van doorzettingsvermogen en uithoudingsvermogen.

De belangrijkste attractie van de tentoonstelling getiteld "De kunstenaar is aanwezig" was, zoals je misschien niet zou verwachten, Marina Abramović zelf.

Abramović, die er ondanks haar leeftijd van midden zestig nog steeds uitziet alsof ze begin veertig is, wordt tegenwoordig beschouwd als "de grootmoeder van de performancekunst". En grootmoeders worden altijd serieus genomen.

Ze kan alleen nog af en toe een boom omarmen; nauwer contact verdraagt ​​ze niet meer.

Ik heb Marina Abramović publiekelijk horen beweren dat zij performancekunst heeft gecreëerd; een typisch grootse bewering van Abramović.
Tijdens het gesprek streek ze herhaaldelijk met beide handen over haar voorhoofd en wangen, een streling, een zelfaanmoediging.

Tijdens de tentoonstelling van Abramović in het New Yorkse Museum of Modern Art zat de kunstenares drie maanden lang zeven uur per dag in een zaal van de tentoonstelling (die aan haar werk was gewijd), en elke bezoeker kon tegenover haar zitten en tijd met haar doorbrengen.

In de zomer van 1977 maakten Ulay en Abramović een eilandhoppende reis langs de Adriatische eilanden, waarbij ze naakt op de stranden lagen te zonnebaden en te picknicken.

Interviewvraag: Heb je je tijdens je jeugd wel eens geschaamd?

Interviewvraag: U behoort tegenwoordig tot de belangrijkste hedendaagse kunstenaars.

Is dit performancekunst? Dat heb je je misschien afgevraagd toen Maria Abramović vorige week een Kickstarter-campagne lanceerde om haar nieuwe kunstcentrum te financieren. Dat is ongetwijfeld hoe het zal worden afgedaan – als het project het streefbedrag van $600.000 niet haalt.

Jay Z legt de leegheid van Marina Abramović bloot

Kan kunstenares Marina Abramović Guido Westerwelle helpen zijn leukemie te overwinnen? Onze columniste is ervan overtuigd dat ze dat kan.

Kolom, in rood: Beroemde laatste woorden; in grijze hoofdletters: Wat Guido Westerwelle kan leren van Marina Abramović.
Kunst? Of slechts de opvolging van een ooit veelbelovende kunstenares die de weg kwijt is geraakt in de intellectuele woestenij van haar beroemdheidswereld?

Je zou kunnen zeggen dat Ulay onbewust worstelt met jaloezie omdat zijn ex-vriendin zo succesvol is.

Sommigen noemen haar de grootmoeder van de performancekunst: radicaler dan welke andere kunstenaar ook maakte ze van haar lichaam haar medium, sloeg ze zichzelf, sneed ze zichzelf en verkende ze de grenzen van wat draaglijk was.

Marina Abramović opent de deur van haar appartement in New York, gekleed in een zwarte ochtendjas en slippers. Haar lange zwarte haar is los.

Marina Abramović, de enige performancekunstenaar ter wereld met een bekende naam – Shia LaBeouf daargelaten – wordt aangeklaagd door haar voormalige samenwerkingspartner en geliefde, de Duitse kunstenaar Ulay.

Zou de dood van Abramović een vorm van performancekunst kunnen zijn? En, zonder het evenement ook maar enigszins te bagatelliseren, waar kunnen we kaartjes kopen?
Na deze ervaring blijft men op zijn zachtst gezegd verbijsterd achter, aangezien het MAI-prototype een onsamenhangende mix blijkt te zijn van fragmentarische yoga- en meditatieoefeningen, aangevuld met esoterische hocus-pocus.

[Na veel gepraat over een totaal ander onderwerp]: Het belangrijkste inzicht dat we uit dit korte voorval hebben opgedaan, is dat het hele "Picasso Baby"-idee van meet af aan een idioot idee was.

Natuurlijk vraagt ​​u zich af wat de internationaal bekende performancekunstenaar Marina Abramović en de Duitse politicus Guido Westerwelle met elkaar gemeen hebben?

Hoewel het idee om Marina Abramović, 's werelds beroemdste performancekunstenaar, die onlangs door Time Magazine werd uitgeroepen tot een van de 100 meest invloedrijke mensen van het jaar – een vrouw die bekend staat om veel dingen, maar zeker niet om haar huishoudelijke vaardigheden – roerei te laten bakken verleidelijk is, zijn we het eens over thee.

Abramović is natuurlijk niet bepaald blij met deze ruzie over "de derde", vooral omdat ze als kunstenares eerder al terughoudend was met het betalen van haar werknemers.

Zonder Ulay had Marina Abramović moeite om nieuwe ideeën te ontwikkelen, en waarschijnlijk zocht ze daarom de hulp van regisseur Charles Atlas, met wie ze het toneelstuk "Biografie" realiseerde.

De vroege tekeningen van OMA (voor het MAI) lijken meer verwant aan de experimenten van het bureau met het ontwerpen van etalages en winkels dan aan hun grootschalige culturele instellingen.

[Platform voor design, straatcultuur en trends]: Abramović en Ulay ontmoetten elkaar NIET voor het eerst in 30 jaar in het MoMA!

Sindsdien is Marina Abramović, geboren in Belgrado in 1946, die in de jaren 60 en 70 opwindende en gevaarlijk zelfdestructieve optredens gaf, meer dan eens bijna om het leven kwam, nooit geld had en jarenlang in een caravan woonde, beroemd en gevierd geworden en verdient ze misschien zelfs echt geld.

Ze glimlacht zelfs, met die meisjesachtige, ondeugende glimlach van een 67-jarige.

Ze leefden voor hun kunst, waren radicaal, intiem en koesterden diepe gevoelens voor elkaar.

Ze was het hysterische kind van socialistische ouders, een slachtoffer van een harteloze moeder, de mooie, jonge primadonna van een door mannen gedomineerde kunstwereld.

De ruzies tussen de ouders van Abramović waren onophoudelijk en gewelddadig.

Het ontwerp (voor de MAI), met een compromisloos minimalisme dat enigszins doet denken aan de "witte leegte" in de gevangeniscel van THX-1138, ontmantelt in feite een oud openbaar gebouw in het stadje aan de Hudson.

Meer dan drie maanden lang opende ze elke ochtend stipt om tien uur de glazen dubbele deuren van de galerij, stapte naar buiten alsof ze de dame des huizes was, begroette elke bezoeker, keek hen aan en schudde hun hand.

Over de meerdere zielen in ons: “Er zijn verschillende Marina’s. Er is een Marina, (…), die geen grenzen kent, een sterke wil heeft en al haar doelen bereikt. Vlak naast haar is een andere Marina, een klein meisje, (…), heel kwetsbaar en ongelooflijk teleurgesteld en verdrietig. En dan is er nog diegene die over spirituele wijsheid beschikt en boven alles staat. Dat is mijn favoriet.”

Jarenlang leidden ze een 'eenvoudig' leven, maar met een volstrekte radicaliteit voor hun performancekunst en hun unieke liefde.

Kop: “Vivaldi tegen een droevige jeugd” , Ondertitel: “Marina Abramović leed als kind onder de ruzies tussen haar ouders. Om aan de realiteit te ontsnappen, creëerde ze haar eigen wereld.”

Ons geleefde leven is het aambeeld dat ons smeedt tot een machtig zwaard en tegelijkertijd een kostbaar juweel – als wijzelf, de smid, maar talentvol genoeg zijn om dit te bewerkstelligen.

Kristallen die op verschillende plekken geplaatst zijn, zouden energie geleiden, en zitten of liggen op hoekige houten meubels zou de concentratie bevorderen.

Van radicale performancekunstenaar tot maatschappijsjamaan.

Als er in de citaten gesproken wordt over 'uitvoering' , 'de kunstenaar is aanwezig' of 'werk' , vervang dit dan in gedachten door 'chemotherapie' . Vervang in het citaat 'kunstenaar' door 'kankerpatiënt' .

Als Marina Abramović een Bauhaus belooft, een internationale ontmoetingsplaats […] dan moet je je afvragen of haar gevoel voor realiteit wel klopt gezien de werkelijke omstandigheden.

We praten vervolgens over haar borstvergroting, lasers als methode om rimpels te bestrijden en het Marina Abramović Instituut voor Performancekunst, dat ze onlangs heeft opgericht. We spreken Engels, en met haar aanhoudende Oost-Europese accent klinken de H's als keelklanken.

Harper's Bazaar momenteel op haar website aan dat Marina Abramović de lijst met "10 TOP jonge kunstenaars om in de gaten te houden " onthult, maar tijdens het bekijken van de jonge kunstenaars wordt de Amerikaanse site overspoeld met Duitse advertenties, waardoor de andere belangrijke boodschappen van de site, zoals de "TOP 10 anti-aging crèmes", de "10 beste wenkbrauwproducten", de "10 must-have jurken voor vrouwen", informatie over "Leuke kleding voor vrouwen met een maatje meer" en "Hoe je 1000 calorieën per uur verbrandt" (?) helaas nauwelijks aandacht krijgen.

Harper's Bazaar is onderdeel van de Hearst Corporation, die ons ook andere belangrijke publicaties geeft zoals CosmoGIRL!, Good Housekeeping, House Beautiful, O at Home (RIP sinds 2008, maar O, The Oprah Magazine bestaat nog steeds), Quick & Simple en Veranda (het gaat ook over de kamers erachter). Het vermogen om 1000 calorieën per uur te verbranden is voor veel mensen zeker een voordeel; het is alleen de vraag of de toekomstige jonge topartiesten hier wel in een geschikte omgeving worden gepresenteerd.

Alle aangehaalde artikelen hebben één ding gemeen: ze gaan over een van de meest opmerkelijke hedendaagse kunstenaars – maar we leren over haar kunst wellicht iets in een bijzin, of meestal helemaal niets.

Veel auteurs bekritiseren Abramović in hun artikelen fel, meestal met negatieve bijklanken; haar vreselijke jeugd is een gevestigd en nooit ter discussie gesteld stereotype, waardoor het vrij gemakkelijk is om artikelen over haar te schrijven.

Geen van de auteurs heeft grondig onderzoek gedaan naar haar kunst. Haar eerdere werk wordt niet genoemd of toegelicht, en haar toekomstplannen (Marina Abramović Instituut, de Abramović Methode, zie ook het artikel "Marina Abramović: Kunst voor destructieve samenlevingen" ) spelen geen enkele rol, behalve als kader voor denigrerende en zelfs beledigende opmerkingen over de kunstenares.

Je hoeft niet bang te zijn voor Abramovićs gevoel voor realiteit; haar crowdfundingcampagne heeft het streefbedrag ruimschoots overtroffen. Dat streefbedrag is de aanleiding voor de volgende ronde van felle kritiek, maar mensen die al geld hebben verdiend, zouden toch ook in staat moeten zijn om crowdfunding te gebruiken om ambitieuze, potentieel maatschappelijk relevante doelen te bereiken die buiten hun financiële mogelijkheden liggen (immers, de crowdfundinggemeenschap bepaalt wat relevant is).

Als dat niet het geval was, zou crowdfunding verworden tot een financieringsplatform voor "arme mensen" (wanneer is iemand "arm genoeg" voor crowdfunding?), die wellicht zelfs gestigmatiseerd zouden worden, terwijl het werkelijke doel zou moeten zijn om de financiering van goede ideeën mogelijk te maken (voor iedereen of velen), ongeacht hun sociale status.

Er zijn zeker publicaties die dieper ingaan op het artistieke werk van Marina Abramović (sommige worden genoemd in deze artikelen over de kunstenaar Marina Abramović), maar de berichtgeving in de media over kunstenaars blijft verrassend vaak en in verrassende mate volkomen oppervlakkig en beperkt zich tot een paar mediagenieke of anderszins handige aspecten van de persoon.

Dit hangt ook samen met het feit dat berichtgeving in een steeds digitalere wereld de lezer vaak hapklare brokken voorschotelt. In veel redacties is de strijd om de lengte van artikelen inmiddels de norm, en de journalist die grondig onderzoek doet en een onderwerp vanuit meerdere perspectieven bekijkt, verliest het vaak.

Alles moet gratis zijn, de informatie moet kosteloos worden verstrekt – hoe de persoon die deze informatie zorgvuldig samenstelt, zijn brood moet verdienen, blijft een publiek geheim. Korte, hapklare stukjes informatie zijn niet bepaald voedzaam… en getuigen van een gebrek aan respect voor de lezer, omdat men er niet op vertrouwt dat die meer dan een halve pagina per keer leest.

Wie in staat is om advertenties van redactionele tekst te onderscheiden, en ideologisch of anderszins gekleurde meningen van grondig onderzochte verslagen, komt verder met door advertenties gefinancierde informatie; wie dit nooit heeft geleerd, zou er wellicht beter aan doen vaker te betalen voor gedetailleerde en onafhankelijke informatie, zodat ze niet hun hele leven hoeven te gissen.

Maar voor veel mensen is kunst een kwestie van passie, en daarom zijn er talloze informatieve, gekke, grappige en stimulerende artikelen over kunst gratis online te vinden; er is ook nog veel meer te ontdekken op de Kunstplaza-blog.