David Hockney voor altijd: zoveel meer dan prachtige kunst – geschenken aan de wereld

Wereldberoemde kunstenaars , die steevast de topposities innemen in een breed scala aan nationale en internationale ranglijsten, verschillen voornamelijk in één aspect van kunstenaars die "gewoon goede kunst maken" .

Ze zijn niet alleen zelf geïnspireerd, maar inspireren ook hun tijdgenoten en toekomstige generaties met wat het publiek bereikt via hun werk; verder dan de fysieke kunst zelf. David Hockney ; hij laat ons een veelzijdig en stimulerend geheel na:

David Hockney ontdekte en benutte zijn talenten

David Hockney laat mensen over de hele wereld met toekomstplannen zien hoe een gewoon mens alles wat een moderne sociale democratie haar burgers te bieden heeft, in zijn of haar voordeel kan gebruiken: als kind van gewone, werkende ouders werd hij toegelaten tot de meest prestigieuze kunstacademie van Engeland .

om aan het Royal College of Art in Londen , want er waren ongetwijfeld bekrompen medestudenten uit de hogere klasse die weinig begrip hadden voor gewone mensen zoals Hockney. Maar Hockney vond zijn eigen kring, een groep vrijdenkende studenten met (internationale) ervaring.

David Hockney kon zijn levensplan ontwikkelen onder twee gunstige omstandigheden die toen noch nu voor iedereen beschikbaar waren: hij kon dingen uitproberen en zijn talenten ontdekken (en hij ontdekte een groot talent, wat de zaken er niet makkelijker op maakt; er staan ​​meer mogelijkheden open voor mensen met een gemiddelde aanleg maar met meerdere, minder uitgesproken talenten).

Talentherkenning vanaf jonge leeftijd kan alleen slagen als ouders de weg vrijmaken (wat niet betekent dat het kind volgepropt wordt met kennis in 25 kleutercursussen door onderbetaalde leerkrachten, maar dat het kind de kans krijgt om zelfstandig op ontdekkingstocht te gaan en antwoorden te vinden op veel vragen, een taak die voor ouders in ons maatschappijsysteem niet gemakkelijk is).

David Hockney had het geluk dat zijn ouders zo bijzonder waren: beiden waren gewone arbeiders, maar verschilden op een cruciaal punt. David Hockneys vader, Kenneth, werkte eerst als accountant en later als directeur van zijn eigen accountantskantoor, terwijl zijn moeder, Laura, onder andere verkoopster was bij de London Rubber Company, totdat de opvoeding van hun vijf kinderen, geboren tussen 1931 en 1939, haar meer dan genoeg bezighield.

Maar zijn vader, Kenneth Hockney, was ook een getalenteerd amateurkunstenaar die de artistieke talenten van zijn zoon herkende en stimuleerde. En hij was betrokken bij de wereld waarin hij leefde – sociale campagnes en kritische brieven aan Stalin of andere bedreigende figuren waren voor hem altijd belangrijker dan de dagelijkse sleur van het huishouden.

Moeder Laura nam moeiteloos de huishoudelijke taken op zich; ze was er meer in geïnteresseerd haar kinderen de basisprincipes van een succesvol leven bij te brengen en hen te ondersteunen bij het nemen van belangrijke levensbeslissingen. Ook hier handelde de beheerste methodiste met een kalme, laissez-faire houding en die genereuze geest die anderen niets oplegt of beperkt; de strikte vegetariër bijvoorbeeld, was altijd blij om vleesgerechten voor de rest van het gezin te bereiden.

Niemand in de familie Hockney had er bezwaar tegen dat de kleine David met zijn teken- en schilderspullen in zijn kinderwagen door de stad slenterde; alle vijf jonge Hockneys stelden zichzelf ambitieuze doelen, zelfs al op de basisschool; alle vijf kinderen kregen een beurs om naar de middelbare school te gaan. Kinderen met respect opvoeden is moedig en zeker niet altijd gemakkelijk, maar het succes van de Hockneys bewees dat ze gelijk hadden

Zijn zoon David haalde al snel de internationale krantenkoppen ; zijn oudere broer Paul richtte zijn eigen accountantskantoor op (en nam Davids boekhouding over), werd gemeenteraadslid voor de Liberal Democrats in de wijk Idle in Bradford en vervolgens burgemeester van Bradford.

De broers John en Philip emigreerden naar Australië en maakten daar carrière; de ​​een als grafisch ontwerper en tentoonstellingsontwerper, de ander in de productie van grote vrachtwagens (tegenwoordig drie fabrieken). Hun zus Margaret werkte als verpleegster in de meest afgelegen gebieden ter wereld voordat ze terugkeerde naar Yorkshire om haar eigen natuurgeneeskundige kliniek in Bridlington op te richten. Laura Hockney verhuisde er ook na het overlijden van haar man Kenneth in 1978.

David Hockney onderhield zijn hele leven nauw contact met zijn familie . Hij bezocht hen in de Oude Wereld en ontving zijn ouders regelmatig in Californië. Laura Hockney vormde de inspiratie voor veel van zijn schilderijen; zelfs op latere leeftijd, toen ze in een rolstoel zat, woonde ze de meeste bijeenkomsten van haar beroemde zoon bij en kon ze het goed vinden met zijn soms nogal onconventionele vrienden. David Hockney bezocht Bridlington vaak; een reeks prachtige pastels van het heidegebied rondom de badplaats behoren tot de mooiste schilderijen uit zijn latere werk. Hij was bij zijn moeder toen zij in mei 1999 op 98-jarige leeftijd overleed.

Degenen die hun talenten moeten ontwikkelen zonder een vriendelijk duwtje in de rug hebben het ongetwijfeld moeilijker, maar kunnen een deel van dat duwtje wel krijgen van de oudere David Hockney: David Hockney hield zijn hele leven vol, altijd geweldloos, altijd charmant en opgewekt. Hij deed gewoon zijn eigen ding, zonder zich al te veel zorgen te maken over wat critici ervan vonden

"Ik schilder wat ik wil, wanneer ik wil en waar ik wil."

Dat is een typisch citaat van Hockney.

De gemiddelde persoon heeft vaak heel lang nodig voordat hij of zij kan zeggen: "Ik werk wat ik wil, wanneer ik wil en waar ik wil." Mensen van de oudere generatie bereiken deze mate van vrijheid vaak pas na hun pensionering, en de critici zijn veelal gefrustreerde leraren en overwerkte ambtenaren, wier weerstand een flinke dosis vriendelijke durf à la Hockney vereist om te overwinnen…

Maar David Hockney is ook niet bepaald met fluwelen handschoenen aangepakt door serieuze kunstcritici: zijn werk wordt als te oppervlakkig beschouwd, zijn levensstijl te vrolijk, zijn schilderijen te mooi en kleurrijk (en hij wordt nog steeds vaak en hardnekkig als popartkunstenaar , wat hij niet is en nooit is geweest). Het is dus nooit makkelijk, maar streven naar zingeving in het leven is de moeite waard.

David Hockney heeft zijn tijd verstandig benut

Hockney wordt omschreven als een hardwerkende man. Dat was hij zeker, maar absoluut niet overdreven. Hij zou zo'n 2000 schilderijen hebben gemaakt, weliswaar in de niet geringe periode van 1961 tot heden. Ongeveer 2000 schilderijen in 58 jaar tijd komt neer op ongeveer drie schilderijen per maand. Zelfs met al zijn andere activiteiten, van decorontwerp tot onderzoek voor boeken, had hij ruim voldoende tijd om elk schilderij echt af te maken en nog steeds energie over te houden voor nieuwe ideeën.

Een vanzelfsprekendheid? Misschien wel voor kunstenaars, en ook voor veel andere mensen in creatieve beroepen. Toch verbieden veel ouders hun kinderen nog steeds om zo'n carrière na te streven, omdat die geassocieerd wordt met te veel onzekerheid... terwijl ook alle andere beroepen steeds onzekerder worden.

Het reeds alarmerend grote aantal mensen dat zinloos werk verricht in afhankelijke relaties zonder enige mogelijkheid tot persoonlijke groei, neemt momenteel dramatisch toe. Ook het aantal mensen dat net genoeg verdient om te overleven, of zelfs dat niet, onder zulke slopende en bekrompen arbeidsomstandigheden, groeit.

Bij elke goederenverzending door handelaren en expediteurs die zich niets aantrekken van belastingen en de basisbehoeften van hun werknemers, worden er steeds meer mensen gedwongen tot onzekere banen; bij elk illegaal verhuurd vakantieappartement neemt de kans op betaalbare huisvesting voor een aantal woningzoekenden af ​​en verliezen hotelmedewerkers hun baan; bij elk ziekenhuis en verpleeghuis dat zich richt op het tevredenstellen van aandeelhouders in plaats van het gezond en wel houden van ouderen en zieken, raken steeds meer mensen die zich inzetten voor de gemeenschap uitgeput (en worden anderen daardoor beroofd van de mogelijkheid om hun eigen leven vorm te geven).

En natuurlijk draagt ​​het individu de verantwoordelijkheid – wie anders? De staat dicteert alleen alles in een dictatuur (en zelfs dan, zo blijkt uit ervaring, niet in het belang van alle burgers). Sterker nog, de individuele burger kan veel sneller en directer het meeste bereiken dan een politicus (die in een constitutionele democratie rekening moet houden met alle belangen bij het invoeren van nieuwe regels voor iedereen): ze kunnen simpelweg stoppen met bestellen bij bedrijven die geen belasting betalen en bezorgers uitbuiten, ze kunnen hun verhuurder vragen om het kentekenbewijs te tonen, en ze kunnen politiek actief worden om te pleiten voor humane geneeskunde; ze zouden dit zelfs allemaal kunnen doen voordat ook zij in de neerwaartse spiraal terechtkomen.

David Hockney is een voorbeeld van wat een ijverig en hardwerkend persoon kon bereiken voordat deze neerwaartse spiraal begon, en dient daarmee ook als een herinnering aan de noodzaak van een grotere inzet tegen uitbuiting, verwaarlozing en bekrompen denkbeelden.

Creatieve geesten kunnen zich laten inspireren door David Hockney om veelbelovende ideeën met doorzettingsvermogen na te streven – zelfs als dat niet altijd resulteert in 90 miljoen dollar (daarover later meer), zegevieren verstandige ideeën uiteindelijk vaak wel. Tot die tijd groeien deze ideeën; bij zeer vooruitstrevende ideeën moet de tijd er simpelweg mee meegroeien… Degenen die graag willen ontwikkelen maar hun pad nog niet hebben gevonden of zich nog niet hebben kunnen vestigen, kunnen leren van David Hockneys nieuwsgierigheid en voortdurende leerdrang – iets wat Hockney, net als alle grote kunstenaars, deed.

Iedereen die vandaag de dag streeft naar persoonlijke ontwikkeling, en die onder minder gunstige omstandigheden moet beginnen dan David Hockney, heeft een aanzienlijk voordeel: als ze hebben geleerd om commercieel/ideologisch gemotiveerde desinformatie te omzeilen, kunnen ze via internet toegang krijgen tot de kennis van de mensheid. Het is zeker niet gemakkelijk om de onzin die voor kennis opstapelt te vermijden, en ook hier is David Hockney een goed rolmodel, omdat hij zich nooit liet beperken tot gangbare informatiebronnen

David Hockney putst uit de kennis van zijn tijd, van het verleden tot de meest recente ontwikkelingen

David Hockney maakte gebruik van alle kennis die in zijn tijd beschikbaar was. Hij beperkte zich niet tot het simpelweg lezen van de meningen van zijn min of meer geschoolde tijdgenoten in de media van zijn land. Voor hem was het verleden levend en leerzaam, en hij verdiepte zich zelf in oude werken en bronnen.

Inspiratie uit de oude Griekse poëzie

Een van de resultaten was een serie etsen over de Griekse dichter Konstantinos Cavafy en zijn poëzie. Konstantinos Petrou Cavafy , een van de grootste Griekse dichters van de moderne tijd, woonde voornamelijk in de Egyptische havenstad Alexandrië van 1863 tot 1933. Hockney had Cavafy tijdens zijn studie ontdekt en was gefascineerd door de heldere, pretentieloze manier waarop Cavafy over homoseksualiteit . Konstantinos Cavafy wijdde niet alleen veel prachtige poëzie aan zijn laat ontdekte homoseksualiteit, maar liet ook vele poëtische uitspraken na, waarvan sommige verrassend relevant blijven.

Maar de wijzen zien aankomen wat er gaat gebeuren

Gewone mensen weten wat er nu gebeurt, de goden weten wat er in de toekomst zal gebeuren, omdat alleen zij volledig verlicht zijn.

De wijzen hebben een goed beeld van wat komen gaat en wat er op het punt staat te gebeuren.

Soms, tijdens momenten van intensief studeren, is hun gehoor verstoord: ze horen dan het verborgen geluid van dingen die dichterbij komen

En ze luisteren vol eerbied, terwijl de mensen op straat helemaal niets horen.”

In het Duits:

Maar de wijzen zien wat er gaat gebeuren

Gewone mensen merken op wat er nu gebeurt; de goden weten wat de toekomst in petto heeft, omdat alleen zij volledig verlicht zijn.

De wijzen kunnen aanvoelen wat er gaat komen en wat er zal gebeuren.

Soms, tijdens momenten van intense studie, raakt haar gehoor verstoord: het verborgen geluid van opkomende dingen bereikt haar dan

En zij luisteren vol ontzag, terwijl de mensen buiten op straat absoluut niets horen.”

(Engelse vertaling overgenomen van: www.cavafy.com/poems/ , Duitse vertaling door de auteur van dit artikel).

Cavafy heeft zijn gevoel voor de tijdgeest op zijn beurt niet zelf bedacht, maar liet zich inspireren door de "oude Grieken" , in dit geval door de sofist Philostratus (165/170 tot 244/249) en zijn biografie van de Griekse filosoof Apollonius van Tyana .

Want de goden zien de toekomst, gewone mensen zien het heden, maar de wijzen zien wat er gaat gebeuren

(Philostratos, Leven van Apollonios van Tyana viii, 7, www.cavafy.com/poems/ ).

Omdat taalvaardige Duitsers bij het horen van Cavafy onvermijdelijk aan een getweet "Covfefe" denken, volgt hier een korte uitweiding om dit raadsel op te helderen: "Ondanks de constante negatieve pers covfefe" werd op 31 mei 2017 getweet door de Amerikaanse president, en hij bedoelde waarschijnlijk "negatieve berichtgeving in de pers" (een van zijn meest gebruikte tweets).

Het Democratische Congreslid Mike Quigley wilde ervoor zorgen dat deze en andere tweets bewaard bleven voor latere juridische toetsing en greep deze gelegenheid aan om "Communications Over Various Feeds Electronically for Engagement" initiëren "communicatie via diverse elektronische kanalen in de uitoefening van officiële taken" (of de verspreiding van onwaarheden, aangezien "engagement" ook vertaald kan worden), werd in juni 2017 tijdens de 115e zitting van het Amerikaanse Congres ingediend bij het Huis van Afgevaardigden onder de naam COVFEFE Act.

Op 6 december 2017 werd het wetsvoorstel doorverwezen naar de House Committee on Supervision and Government Reform (www.congress.gov/member/betty-mccollum/M001143?page=3) en zal erover worden besloten als onderdeel van de "For the People Act" die Quigley in januari 2019 bij het 116e Congres heeft ingediend.

Het is de moeite waard om dit hervormingspakket te lezen op quigley.house.gov/media-center/press-releases/quigley-legislation-included-hr-1-people-act-reform-package , dat tot doel heeft "de belofte van de Amerikaanse democratie te herstellen en een einde te maken aan de corruptiecultuur in Washington ". De voorgestelde regelgeving – om digitale stemsystemen te beveiligen door onafhankelijke cybersecurity-experts in te schakelen, een openbaar toegankelijke centrale database te creëren voor documenten die aan het Congres worden voorgelegd, verantwoording in te voeren om gekozen functionarissen en de overheid ter verantwoording te roepen indien nodig, klimaatverandering te bestrijden, een economie op te bouwen die voor alle Amerikanen werkt, de kosten van receptgeneesmiddelen te verlagen, de ethische wetgeving aan te scherpen om ervoor te zorgen dat overheidsfunctionarissen in het algemeen belang handelen, enzovoort – voedt de hoop dat de VS niet zal instorten onder het huidige incompetente leiderschap.

Er is ook nieuws over de president: de eerste media, zoals redgreenandblue.org/2019/01/31/covfefe-smoking-gun-global-waming-can-trump-even-read-write/ , trekken serieus in twijfel of hij wel goed kan lezen en schrijven, gezien de stortvloed aan fouten die hij tweet.

Intensieve studie van de oude meesters

David Hockney werd eveneens gedreven door een diep verlangen: te onderzoeken hoe kunstenaars uit vroegere tijdperken erin slaagden de wereld om hen heen zo nauwkeurig en levendig weer te geven. Twee jaar lang wijdde hij zich intensief aan deze fascinerende zoektocht en deed hij met grote passie onderzoek naar de verborgen geheimen van de Oude Meesters .

In een BBC- film laat Hockney op indrukwekkende wijze zien hoe kunstenaars vier eeuwen vóór de uitvinding van de fotografie eenvoudige camera's gebruikten om realistische beelden te creëren. Samen met ons reist Hockney naar Florence, Brugge en Gent, en naar een speciaal gebouwde set in Hollywood, om zijn bevindingen levendig te illustreren.

Voor het eerst vertelt Hockney het aangrijpende verhaal van zijn zoektocht en de ontwikkeling ervan. Stap voor stap legt hij uit hoe hij wetenschappelijk en visueel bewijsmateriaal ontdekte, dat telkens nieuwe inzichten in het verleden onthulde. Met zijn unieke artistieke blik analyseert hij belangrijke werken uit de kunstgeschiedenis en onthult hij de fascinerende waarheid over hoe meesters als Caravaggio , Velázquez , van Eyck , Holbein , Leonardo en Ingres spiegels en lenzen gebruikten om hun tijdloze meesterwerken te creëren.

Een bijzonder onthullende vergelijking ontstaat tussen Jan van Eycks "Gents Altaarstuk" (1432) en Hockneys eigen werk "Pearblossom Highway" (1986). Het laat zien dat meerdere perspectieven (heel veel vensters) op een tweedimensionaal oppervlak een vergelijkbaar vervreemdend effect creëren als een vogelperspectief, maar toch verrassend tegenstrijdig zijn in detail. Hockneys indrukwekkende fotocollage "Pearblossom Highway" is samengesteld uit ongeveer 750 afzonderlijke chromogene afdrukken.

Historisch bewijsmateriaal toont aan dat Van Eyck talloze tekeningen maakte van verschillende elementen om zijn complete schilderij uit deze details op te bouwen. Bovendien laat Hockney op levendige wijze zien hoe Brunelleschi – de eerste architect die wiskundige perspectief gebruikte om de gotische en romaanse ruimte opnieuw te definiëren – een spiegel gebruikte om een ​​perspectiefweergave te creëren van de doopkapel van San Giovanni, een schilderij dat Florence rond 1412 versteld deed staan.

Hockneys boeiende ontdekkingsreis nodigt de kijker uit om de complexiteit en het meesterschap in de kunstgeschiedenis te waarderen en inspireert hen om zich verder in deze fascinerende onderwerpen te verdiepen.

Een overzicht van de laatste ontwikkelingen

Terugkomend op David Hockney, die niet alleen inspiratie putte uit het verleden maar ook consequent de nieuwste ontwikkelingen omarmde, begon hij met acrylverf zodra deze beschikbaar kwam. Deze nieuwe, verrassend levendige kleuren droegen ongetwijfeld bij aan de populariteit van Hockneys schilderijen bij een breed publiek.

Dit heeft Hockney van sommige critici de beschuldiging opgeleverd dat hij kitsch ... Maar als men kunst en kitsch al kan definiëren (wat veel verstandige mensen terecht afwijzen), dan is het verwerpelijke aan kitsch, volgens alle gangbare definities, dat inferieur werk, dat geen enkele emotie bij de kijker oproept, voor een exorbitante prijs wordt verkocht.

Voor sommige kunstwerken van David Hockney worden nu exorbitante prijzen gevraagd, en de vraag of deze speculatieve objecten en/of statussymbolen, die veilingen definitie van kunst , is zeker terecht. Maar dit is niet de schuld van de kunstenaar; volgens de huidige wetgeving kan hij de instrumentalisering van zijn kunst niet voorkomen.

Het aanpassen van de wet of het verhogen van de belastingen voor verkopers/veilinghuizen zou een zaak voor de wetgevers zijn; maar het zou zeker niet de meest tactisch slimme zet zijn om ook de speeltjes van rijke miljonairs aan te pakken, terwijl de handhaving van veel belangrijkere gemeentelijke regelgeving, zoals bankregulering, belastingontduiking, enz., in tijden van toenemend nationalisme al een eeuwigheid duurt.

Gewone mensen kunnen kunst van David Hockney kopen als posters, het voor een paar dollar aanschaffen via The New Yorker (cover, www.newyorker.com/magazine/2011/06/13 ) en het bekijken in openbare museumcollecties in veel landen voor weinig geld of zelfs gratis. Ze kunnen ook altijd een kleine Hockney-galerie bij zich dragen, want Hockney heeft nieuwe media snel en effectief omarmd: 92 iPad-tekeningen www.davidhockney.co/index.php/works/digital/ipad , handig geordend om door te bladeren. Iedereen die ze voor het eerst ziet, zal er geen twijfel over hebben dat David Hockney kunst maakt, geen kitsch .

Hockneys geschenk aan alle mensen die geïnteresseerd zijn in het leven en leren

Bovendien kunnen allen die geïnteresseerd zijn in het leven, van David Hockney de suggestie leren om gebruik te maken van beschikbare kennis. Terwijl Hockney voor elke onbegrijpelijke term naar een bibliotheek moest reizen (waardoor hij zich uiteindelijk alleen een uitgebreide vervolgopleiding kon veroorloven dankzij zijn vroege, vooraanstaande positie), kunnen we tegenwoordig dingen opzoeken op Wikipedia en soortgelijke websites…

Hockneys ouders leerden hem ook zijn eigen intellect te gebruiken, bronnen te selecteren en te onderzoeken, vragen te stellen en te leren. Zelfs vandaag de dag zijn niet alle ouders hiertoe in staat; scholen, universiteiten en andere vormen van ondersteuning schieten steeds vaker tekort in een systeem dat gericht is op zinloze concurrentie, waardoor angstige, leerschuwe individuen de volwassenheid in worden gestuurd. Totdat de reeds merkbare tegenbewegingen zich doorzetten, worden al deze mensen aan hun lot overgelaten, waarbij onzekerheid bij het selecteren van bronnen en onaangename leerervaringen hun initiatief vaak belemmeren.

Het verlagen van de onderwijsbarrières voor volwassenen is ook de taak van de media; dat ze hierin jammerlijk falen, blijkt wel uit een blik op de dagbladen en tv-gidsen. Beide zijn echter bedreven in het zich overgeven aan kitsch, in al zijn ergste, meest leugenachtige, onrealistische en respectloze excessen: reportages over royalty en beroemdheden en docudrama's in de (publieke) vroege avondprogrammering; uitstortingen van een al lang sluimerende Rosamunde Pilcher die op 6 februari 2019 op 94-jarige leeftijd overleed), nu geschreven door een niet-bestaande Inga Lindström, tijdens prime time…

Het internet biedt ook informatie over hoe je kunt leren en welke bronnen betrouwbaar zijn. Bijvoorbeeld hier: www.gerald-huether.de en hier: kurier.at/wissen/lernen-lernen-hirnforscher-sandkuehler-erklaert-wie-es-geht/400347568 . Op www.bpb.de – de officiële website van het Federaal Agentschap voor Burgereducatie – vind je talloze nieuwe pedagogische benaderingen voor ons onderwijssysteem, plus een schat aan actueel onderzoek.

Precies hier begint het probleem met de bronnen: als je 'leren hoe te leren' , zie je eerst pagina's vol advertenties of websites die mensen willen leren hoe ze moeten leren, meestal tegen een flinke som geld. Daarna volgen pagina's met gratis aanbiedingen – van scholen en universiteiten die in het verleden bij veel volwassenen de leergierigheid hebben gedoofd, terwijl die volwassenen nu juist weer graag willen leren.

Neurobioloog Hühter, die zich al lange tijd inzet voor een compleet nieuwe richting voor ons (onderwijs)systeem, zou waarschijnlijk waarschuwen: als je bereid bent te leren, vermijd dan websites die in de ondertitel al spreken over "meer efficiëntie", "lerend werk" of "prestatieverbetering"; dat zou wel eens averechts kunnen werken.

Verborgen tussen de vele zoekresultaten bevinden zich enkele bemoedigende artikelen, zoals deze twee die kort na de PISA-ramp van 2000 werden gepubliceerd: Wissen.de (Konradin Media Group, de grootste aanbieder van specialistische informatie in de Duitstalige wereld) presenteert een OECD-studie getiteld "Learning How to Learn", waaruit blijkt dat motivatie, zelfvertrouwen, effectieve leerstrategieën en de houding van leerlingen ten opzichte van leren een grote invloed hebben op het leersucces ( www.wissen.de/das-lernen-lernen-eine-studie-der-oecd ).

Of het artikel in het zakenmagazine Brand Eins , waarin ideeën worden gepresenteerd over hoe studenten uit het land van dichters, denkers en Nobelprijswinnaars, die in het PISA-onderzoek naar wiskunde, natuurwetenschappen en lezen op de 20e plaats of hoger bungelen, hun achterstand weer kunnen inhalen ( www.brandeins.de/corporate-publishing/mck-wissen/mck-wissen-bildung/lernen-lernen ).

Brand eins, dat zich volgens het Goethe-Institut toelegt op het verkennen van de menselijke kant van de economie, presenteert echter een herstructureringsconcept van managementadviesbureau McKinsey & Company, een van 's werelds toonaangevende aanjagers van economische prestaties, vanwege een gebrek aan alternatieve benaderingen. Zinnen als: "Iedereen weet dat Finnen, Japanners of – wat universiteiten betreft – Amerikanen een beter onderwijssysteem hebben dan wij. Maar wie weet nu echt waarom?" , verwijderd was van de "menselijke kant van de economie".

We begrijpen nu waarom de Finnen en Japanners betere onderwijssystemen hebben. In Finland worden leraren gewaardeerd, die op hun beurt hun leerlingen met respect behandelen en hen zoveel mogelijk vrijheid geven om zelfstandig te leren; in Japan de confucianistische eerbied voor onderwijs , de waardering voor samenwerkend leren zonder doubleren en de ruimte voor innovatieve ontwikkeling (nog steeds) goed samen met de toenemende prestatiedruk op scholen.

De Amerikanen zijn nu gezakt naar de 31e plaats in het PISA-onderzoek; universiteitsstudenten zakken massaal voor hun examens vanwege absurd hoge studieschulden of verlaten het land simpelweg omdat onderzoek steeds meer wordt beperkt; en effectieve leerstrategieën hebben aantoonbaar alleen een significante impact op leerprestaties als ze door de student zelf worden ontwikkeld voor een vak dat hij of zij daadwerkelijk wil leren…

Konstantin Cavafy had hierover in 1922 ook iets te zeggen:

Zoveel als je kunt

En als je je leven niet kunt vormgeven zoals je wilt, probeer het dan in ieder geval zo goed mogelijk – zonder het te laten verloederen door te veel contact met de wereld, door te veel activiteiten en gepraat.

Probeer het niet te vernederen door het mee te slepen, overal mee naartoe te nemen en het zo vaak bloot te stellen aan de dagelijkse onzin van sociale evenementen en feestjes, totdat het uiteindelijk een saaie meeloper lijkt."

In het Duits:

En als je je leven niet kunt vormgeven zoals je wilt, probeer dan in ieder geval zoveel mogelijk te voorkomen dat het nóg armer wordt door te veel contact met de wereld, te veel activisme en blablabla

Doe er alles aan om het niet te laten verwateren door aarzelend handelen, door in cirkels rond te draaien en het zo vaak bloot te stellen aan de dagelijkse domheid van gebeurtenissen en feestjes dat je overkomt als een saaie parasiet.

(Engelse vertaling overgenomen van: www.cavafy.com/poems/content.asp?id=113&cat=1 , Duitse vertaling door de auteur van dit artikel).

De wereld is mooi

In deze korte en boeiende video deelt de uitzonderlijke Britse kunstenaar zijn diepgaande inzichten in kijken en schilderen – een passie die hem al meer dan 60 jaar vergezelt. Hij ontvouwt een verhaal dat aanzet tot reflectie over onze huidige tijd.

"De wereld is ongelooflijk mooi als je er echt goed naar kijkt. Maar veel mensen kijken alleen oppervlakkig. Ze scannen de grond voor zich om zich te oriënteren, maar ze nemen dingen niet waar met de nodige aandacht. Ik daarentegen wel, en ik ben me daar altijd van bewust geweest."

In maart 2020 reageerde Hockney op de uitbraak van het coronavirus met zijn iPad-tekening "Do Remember They Can't Cancel the Spring" (2020).

In deze video vertelt hij over een opmerkelijk voorval: een filosoof werd in een nieuwsprogramma gevraagd hoe je optimistisch kunt blijven ondanks negatief nieuws. Zijn antwoord was: "Tja, dat is televisie. Slecht nieuws verkoopt." Toen de verslaggever naar het positieve nieuws vroeg, antwoordde de filosoof met een lichte glimlach: "Nou, de lente komt eraan." Hockney lacht terwijl hij deze anekdote vertelt.

Zijn respectvolle omgang met de natuur en zijn vermogen om ons de schoonheid van het leven te laten zien, nodigen ons uit om even stil te staan ​​en de wereld om ons heen ten volle te ervaren.

Grijp deze kans om meer te leren over Hockneys fascinerende perspectief en laat u inspireren door zijn kunst – bijvoorbeeld tijdens een aankomende tentoonstelling of door meer te lezen over zijn indrukwekkende werken.