Christie's – Introductie en recensie van het legendarische veilinghuis

De laatste tijd vinden alle werkelijk spectaculaire kunsttransacties die in de media worden gemeld, plaats via kunstveilingen.

Iedereen die door deze berichten geïnspireerd raakt en ook kunst wil kopen of verkopen, zal geïnteresseerd zijn in de branche, en dan vooral in de belangrijkste veilinghuizen, waaronder al heel lang veilinghuis Christie's .

Het veilinghuis Christie's – een beroemde instelling in de branche

Christie's is een kunsthandel die zijn inkomsten genereert via particuliere verkopen en zijn inmiddels bijna legendarische veilinghuis voor prachtige en zeldzame objecten. Christie's is een van de oudste veilinghuizen ter wereld en momenteel waarschijnlijk het grootste: in de eerste helft van 2012 realiseerde het veilinghuis een omzet van meerdere miljarden Amerikaanse dollars, het hoogste bedrag in de geschiedenis van het bedrijf en tevens het hoogste bedrag op de gehele kunstmarkt.

De reden waarom dit veilinghuis, samen met zijn (iets oudere) tegenhanger Sotheby's, steevast wordt genoemd wanneer er naar de grootste veilinghuizen ter wereld wordt gevraagd, heeft ongetwijfeld een aanzienlijke invloed op de lange geschiedenis van het bedrijf:

Christie's – een bedrijf met een eeuwenoude geschiedenis

Christie's werd opgericht door James Christie, over wie weinig meer bekend is dan dat hij in 1730 in Perth, Schotland, werd geboren en als volwassen man een goede vriend werd van verschillende beroemdheden: hij zou goede vrienden zijn geweest met de schilders Thomas Gainsborough en Sir Joshua Reynolds Thomas Chippendale, de maker van de gelijknamige meubelklassiekers .

De literatuur over de geschiedenis van het bedrijf, officieel verspreid door het bedrijf zelf, beschrijft hoe James Christie zijn eerste veiling in Londen hield op 5 december 1766; de oudste bewaard gebleven veilingcatalogus dateert ook uit december 1766, en deze datum wordt beschouwd als de officiële oprichtingsdatum.

James Christie had zijn passie voor het houden van veilingen echter waarschijnlijk al eerder ontdekt; andere bronnen bevestigen dat James Christie in 1762 veilingzalen huurde, en er zijn zelfs krantenadvertenties uit 1759 gevonden voor veilingdagen bij Christie's.

De overstap van het landelijke Schotland naar het reeds machtige financiële centrum van Londen bleek een goede zet, en James Christie wist zijn veilinghuis al snel te vestigen als een van de toonaangevende kunsthandels. De actualiteit speelde hem in de kaart: de Franse Revolutie vernietigde alles wat Frankrijk voorheen zijn leidende positie op de internationale kunstmarkt had gegeven.

Omdat de Engelsen hun monarchen al tijdens de Engelse Burgeroorlog, zo'n anderhalve eeuw eerder, op hun plaats hadden gezet, bleek de Engelse samenleving aan het einde van de 18e eeuw tamelijk "revolutionair stabiel" te zijn. Londen, dat niet werd bedreigd door subversieve conflicten, werd het nieuwe centrum van de internationale kunsthandel.

Tegen het einde van de eerste creatieve periode van Christie's stond hij zelf bekend om zijn kennis van waardevolle kunst (zelfs Catharina de Grote vertrouwde op zijn expertise), en de veilingzalen waren al lang een bekende ontmoetingsplaats geworden voor kunsthandelaren, verzamelaars en beroemdheden uit die tijd.

Na de dood van de oprichter nam zijn zoon James Christie II in 1803 de zaak over en verwierf hij bekendheid als expert op het gebied van Griekse en Italiaanse oudheden.

In 1823 verhuisde het bedrijf naar 8 King's Street, dat tot op de dag van vandaag het Europese hoofdkantoor is. Na het overlijden van James Christie II namen zijn zonen James Stirling en George Henry het bedrijf over. Zij haalden de politicus en advocaat William Manson binnen, en na diens dood zijn broer Edward Manson, als partners.

In 1859, na de verkoop van de schatten die verzameld waren op een Engels landgoed, trad Thomas J. Woods, de kunstminnende zoon van de landgoedbeheerder, toe tot het bedrijf als directeur, waarna de firma werd Christie, Manson & Woods .

In 1940 werd het bedrijf gereorganiseerd tot een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid, deels om de nog steeds overweldigende concurrentie van rivaal Sotheby's het hoofd te bieden, en Christie's begon uit te breiden buiten de grenzen van het Verenigd Koninkrijk: kantoren of veilingzalen werden geopend in Rome in 1958, in Genève in 1968 en in Tokio in 1969.

De eeuwige strijd met Sotheby's

In 1973 werd Christie's omgezet in een naamloze vennootschap, maar bleef zo ​​sterk gefocust op zijn kernactiviteiten in Europa dat de eerste veiling in de VS pas in 1977 plaatsvond, 13 jaar later dan die van Sotheby's. Hoewel het veilinghuis langzaam maar gestaag bleef groeien, had Christie's in 1989 nog maar 42 procent van de veilingmarkt in handen.

De verantwoordelijken ondernamen vervolgens enkele riskante pogingen om Sotheby's definitief en permanent van de eerste plaats te verdringen: in 1990 werd het aloude prijsbeleid volledig op zijn kop gezet toen Christie's plotseling een minimumprijs garandeerde voor een kunstcollectie tijdens de veiling in mei.

Als gevolg hiervan kon Christie's in 1996 Sotheby's voor het eerst sinds 1954 naar de achtergrond verdringen; helaas bleven de winsten als gevolg van dit bedrijfsbeleid ver achter bij die van Sotheby's: Christie's behaalde van 1993 tot 1997 een winst vóór belastingen van ongeveer $60 miljoen, terwijl Sotheby's in diezelfde periode ongeveer $265 miljoen genereerde.

In de jaren negentig zette Christie's verdere strategieën in om Sotheby's definitief te overtreffen. In 1993 betaalden ze 10,9 miljoen dollar voor de Londense galerie Spink & Sons om de leiding te nemen in hun specialisaties "Oosterse kunst" en "Britse schilderkunst ". In 1996 namen ze de Leger-galerie over voor 3,3 miljoen dollar en fuseerden deze met Spink tot Spink-Leger. Geen van deze initiatieven bleek winstgevend en Spink-Leger moest in 2002 sluiten.

Om het voorbeeld van Sotheby's in de vastgoedsector te volgen, nam Christie's in 1995 Great Estates over, destijds het grootste onafhankelijke makelaarsnetwerk in Noord-Amerika, dat vervolgens werd omgedoopt tot Christie's Great Estates Inc. Tegen het einde van 1997 waren deze inspanningen vermoedelijk te kostbaar geworden en zette Christie's zichzelf te koop. Zelfs na twee maanden onderhandelen met een investeringsmaatschappij slaagde het er echter niet in een bod te ontvangen dat hoog genoeg was om geaccepteerd te worden.

Video van de Christie's-veilingen van impressionistische en moderne kunst in Londen van 6 tot en met 8 februari – er werd een ongelooflijk bedrag van € 185.057.306 opgebracht

Daarom Groupe Artémis SA, een holdingmaatschappij van de Franse miljardair en kunstverzamelaar François Pinault , in mei 1998 de eerste 29,1 procent van het bedrijf verwerven voor ongeveer 243 miljoen dollar; vervolgens werd een overeenkomst gesloten voor de resterende aandelen, waardoor het hele bedrijf voor een totaalbedrag van 1,2 miljard dollar in handen van Artémis kwam.

Daarna volgde een lange periode zonder winstcijfers, ondanks dat er jaarlijks twee veilingen werden gehouden. Pas na moeizame aanpassingen aan de boekhoudregels kon Christie's in 2002 zijn eerste veiling in Parijs organiseren. Het prijsafsprakenschandaal tussen Christie's en Sotheby's in 2000, dat ertoe leidde dat beide veilinghuizen een boete van meer dan 500 miljoen dollar moesten betalen, was zeker een tegenslag.

Op 15 mei 2013 werden bij Christie's veilingrecords gebroken voor werken van Jean-Michel Basquiat, Jackson Pollock en Roy Lichtenstein

Christie's betrokkenheid bij de internationale kunstmarkt

Net als Sotheby's is Christie's sinds de overname door Artémis steeds meer betrokken geraakt bij de particuliere kunstmarkt, waar grote sommen geld op het spel staan: in 2006 bood Christie's de Donald Judd Foundation een verkoopgarantie van 21 miljoen dollar aan en exposeerde vervolgens vijf weken lang werken van de kunstenaar in een tentoonstelling die later werd bekroond met de prijs voor "Beste installatie in een alternatieve ruimte".

In 2007 bemiddelde het veilinghuis bij een deal van 68 miljoen dollar waarbij Thomas Eakins' schilderij "The Gross Clinic" uit 1875 van het Jefferson Medical College naar de Thomas Jefferson University in Philadelphia, met medewerking van het Philadelphia Museum of Art en de Pennsylvania Academy of the Fine Arts. Dit werk, dat wordt beschouwd als een van de belangrijkste kunstwerken van de 19e eeuw, wordt daar nu afwisselend tentoongesteld. Het historisch belangrijke schilderij was oorspronkelijk bestemd voor verkoop aan Washington/Bentonville, maar deze transactie verzekerde het behoud ervan voor de inwoners van Pennsylvania.

In hetzelfde jaar lanceerde Christie's een poging om een ​​nieuw platform te creëren voor haar activiteiten met particuliere klanten de Haunch of Venison-galerie over te nemen veilingactiviteiten .

Deze galerie voor hedendaagse kunst had sinds 2002 naam gemaakt op de secundaire markt door te handelen in werken van beroemde kunstenaars zoals Francis Bacon , Andy Warhol en Damien Hirst . Aanvankelijk was het de medewerkers van Haunch daarom verboden om bij veilinghuizen zoals Christie's te werken, om mogelijke belangenconflicten en marktmanipulatie te voorkomen, maar deze regel werd al snel opgeheven.

Christie's behield aanvankelijk de merknaam, maar Haunch opereerde enige tijd weer als een onafhankelijk bedrijf; het laatste nieuws van 28 maart 2013 meldt een fusie tussen Haunch of Venison en Christie's Londen op het gebied van handel met particuliere klanten.

De financiële crisis treft Christie's ook hard

In december 2008 meldde de "Sunday Times" dat Pinault overwoog Christie's opnieuw te verkopen vanwege zijn verliezen; er gingen geruchten dat een aantal private equity-firma's interesse hadden in de overname van het veilinghuis.

Christie's had destijds 2.100 werknemers wereldwijd en veel freelancers, van wie een onbekend aantal al snel het slachtoffer werd van de neergang op de kunstmarkt tijdens de financiële crisis; latere nieuwsberichten meldden dat er 300 vaste banen bij Christie's waren geschrapt.

Een tweede ronde van banenverlies begon in mei 2009, toen de jaaromzet daalde van bijna 740 miljoen dollar naar ongeveer 250 miljoen dollar.

In deze periode verlieten belangrijke figuren uit de zakelijke wereld, zoals Guy Bennett, Christie's. Hoewel sommige verzamelaars door de economische crisis werden aangespoord hun kunstwerken te verkopen, waren velen niet bereid hun schatten voor spotprijzen van de hand te doen. De geruchten over een verkoop zijn niet verstomd; in de winter van 2010 berichtte de Financial Times over de interesse van een Qatarese sjeik in de overname van het veilinghuis, en medio 2012 circuleerden er opnieuw artikelen over een mogelijke investering van Qatar in Christie's.

Net als in de jaren tachtig verving impressionistische kunst in 2012 de hedendaagse kunst als belangrijkste categorie bij Christie's. De omzet in dit segment steeg in de eerste helft van het jaar met meer dan 50 procent, wat het veilinghuis het recordresultaat opleverde dat aan het begin van het artikel werd genoemd.

Het lijkt erop dat de zaken weer de goede kant op gaan, en de daaropvolgende veilingen hebben de indruk gewekt dat de internationale kunstmarkt, en daarmee Christie's, zelfs sterker uit de economische en financiële crisis is gekomen. Dit zou te danken kunnen zijn aan de vele nieuwe klanten die hun geld liever in tastbare activa investeren dan in ondoorzichtige financiële effecten; in 2012 telde Christie's bijna 20 procent nieuwe bieders.

Christie's is tegenwoordig bijna overal ter wereld aanwezig

De veilingzaal aan King Street in St. James's, Londen, die in 1823 werd geopend, is nog steeds het hoofdkantoor van Christie's. Een tweede veilingzaal in South Kensington werd in 1975 toegevoegd en is nu een van de meest actieve veilinglocaties ter wereld.

In 1977 opende Christie's een filiaal met een enorm verkoopoppervlak aan Park Avenue in New York ; toen dat te klein werd, tekende Christie's in 1997 een huurcontract van 30 jaar voor een nog groter oppervlak in Rockefeller Center.

In 1996 kocht het bedrijf een herenhuis aan East 59th Street in Manhattan, waardoor experts een privégalerie kregen om kunstwerken aan hun klanten te presenteren en in alle privacy lucratieve deals te sluiten. In 1997 werd een veilingzaal in Beverly Hills, Los Angeles, toegevoegd, gevolgd in 2001 door Christie's East in New York, een veilingzaal voor lager geprijsde objecten aan East 67th Street.

In januari 2009 had Christie's al 85 kantoren in 43 landen , hoewel niet alle kantoren een winkelruimte hadden. De lijst omvatte onder andere New York City, Los Angeles, Houston, Mexico City, Parijs, Genève, Amsterdam, Moskou, Wenen, Berlijn, Rome, Milaan, Madrid, Buenos Aires, Singapore, Bangkok, Tel Aviv, Dubai, en kantoren in de kunstcentra van Zuid-Korea, Japan, China, Australië en Hongkong.

Is Christie's het juiste veilinghuis voor u?

Is Christie's dus de juiste keuze als u van plan bent een kunstwerk te verkopen? De geschiedenis van het veilinghuis laat duidelijk zien wat de reputatie van een vooraanstaand veilinghuis bepaalt: kennis, kennis en nog meer kennis over kunst.

In de periode dat het management van Christie's meer vertrouwde op zakelijk inzicht dan op artistieke expertise, liepen ook de winsten gevaar.

Nadat het veilinghuis terugkeerde naar zijn oorspronkelijke expertisegebied, zette het succesverhaal zich voort: op 5 mei 2010 verkocht Christie's Picasso's "Naakt, groene bladeren en buste" voor 106 miljoen dollar, waarmee het waarschijnlijk nog steeds het vijfde duurste kunstwerk is dat ooit is verkocht.

Christie's opereert echter op een niveau dat het niet per se de ideale keuze maakt voor kleinere veilingen, en de commissies mogen ook niet worden onderschat . Momenteel, in 2013, betaalt u 25 procent over de eerste $75.000, 20 procent over het bedrag tussen $75.001 en $1,5 miljoen, en 12 procent over alles daarboven. Een doorsnee "brullend hert" zal dus waarschijnlijk niet veel interesse wekken bij Christie's.

Als u echter een voorheen onbekende schat wilt verkopen, kunt u wellicht beter terecht bij Christie's dan de dame die in het najaar van 2009 haar geërfde Perzische tapijt bij een regionaal veilinghuis wilde verkopen: het tapijt werd door de regionale veilingmeester op 900 euro geschat, bracht 19.700 euro op tijdens de regionale veiling en werd in het voorjaar van 2010 bij Christie's in Londen verkocht voor het recordbedrag van 7,2 miljoen euro.

Het is een Perzisch tapijt uit de 17e eeuw, dat de veilingmeester van het kleine veilinghuis niet herkende en volgens de daaropvolgende rechterlijke uitspraak ook niet hoefde te herkennen; u had waarschijnlijk meer kans gemaakt als het door Christie's was onderzocht.

Dit korte verhaal leert ons ook iets dat in principe geldt voor elke verkoop via een veilinghuis:

Onwetendheid beschermt soms tegen straf, althans voor de verkeerde expert, en de klant doet er verstandig aan om bij twijfel advies in te winnen bij meerdere experts.