Christopher Williams: Een blik op onze prachtige, prachtige wereld

Christopher Williams is een Amerikaans conceptueel kunstenaar die naam heeft gemaakt fotograaf van ons "prachtige moderne leven"

Met zijn afbeeldingen van onze zogenaamd mooie realiteit staat Christopher Williams momenteel op de 201e plaats in de lijst van beste kunstenaars ter wereld. Om het even heel duidelijk te maken: stel je voor: twee of drie touringcars vol met alle kunstenaars ter wereld wier werk ook maar iets bekender is dan het oeuvre van deze spottende schoonheidsfotograaf – dat is een behoorlijke prestatie. Iedereen die zichzelf een kunstkenner wil noemen, kan maar beter bekend zijn met Williams en zijn werk.

Dit komt mede doordat Williams al jaren gestaag in de ranglijst klimt. In de afgelopen tien jaar is hij gestegen van plaats 450+ naar zijn huidige 201e plaats, een verbetering van 55%. Qua interesse en bewondering betekent dit dat Williams' fanbase in ongeveer een decennium meer dan verdubbeld is. Als hij in dit tempo doorgaat, zal Williams de huidige leider Andy Warhol .

En dat komt nota bene van een fotograaf ; menig onderbetaalde fotograaf zou talloze topmodellen kunnen leveren om het geheim achter de gestage opmars te onthullen.

De hype rond Williams' 60e verjaardag zou een mogelijke verklaring kunnen zijn, aangezien die in 2016 werd gevierd en de waardering voor kunst op mysterieuze wijze verbonden is met het ouder worden en overlijden van kunstenaars. Maar niet in dit geval; 60 is nog te jong en Williams exposeert sowieso voortdurend, dus er was geen sprake van hype.

Williams exposeerde zijn kunst in 8 solotentoonstellingen ; in 2014, 2015 en 2016 waren dat er 7; rond 2006 waren er 31 groepstentoonstellingen en rond 2016 34.

Is deze stijging gerelateerd aan een algemene toename van de belangstelling voor kunst? Betreft het de belangstelling voor kunst in het algemeen, of specifiek voor het soort kunst dat Williams maakt?

De algemene belangstelling voor kunst is sinds de eeuwwisseling inderdaad merkbaar toegenomen, omdat dit het moment was waarop de wereldwijde verbondenheid begon. Ook al realiseren we ons dat niet dagelijks bewust, in het afgelopen millennium, en zelfs in de afgelopen eeuw, was de wereld van het individu strikt regionaal, beperkt tot de groep mensen om hem heen.

Of het nu ging om een ​​middeleeuwse dorpsgemeenschap of een moderne, niet langer zo nationaal afgebakende gemeenschap van staten – (ook) op artistiek gebied bleven mensen grotendeels op zichzelf; de bewonderde kunstenaar was een Duitser, Italiaan, Amerikaan en, als het echt mis ging (… oh, wat een exotische verschijning!), misschien met moeite een Afrikaanse kunstenaar.

Ook nu nog zijn het Duitse, Italiaanse, Amerikaanse en Afrikaanse kunstenaars , maar netwerken in de culturele sector is altijd nauw verbonden geweest met winstgerichte handelsrelaties. De informatie-uitwisseling die via internet mogelijk werd gemaakt, bracht kunst voor het eerst dichter bij een hele reeks landen en miljarden mensen, hetzij als onderwerp van reguliere tentoonstellingen, hetzij als handelswaar.

Waar kunstpresentatie en -handel zo'n generatie geleden vrijwel uitsluitend plaatsvonden in een paar grote kunstcentra, zijn er nu talloze nieuwe kunstliefhebbers; en het zou zeker ontzettend interessant zijn om te analyseren of deze nieuwe liefhebbers in belangrijke mate verantwoordelijk zijn voor de toenemende populariteit van kunstenaars die kleine tot middelgrote kunstwerken voor in de woonkamer presenteren in plaats van installaties van meerdere tonnen (voor documenta, de Biënnale van Venetië, Art Cologne, enz.).

Misschien is Williams een van de kunstenaars die om andere redenen onevenredig veel bekendheid heeft verworven bij het nieuwe kunstpubliek, bijvoorbeeld omdat een groot deel van dat publiek dezelfde donkere huidskleur

Wellicht houdt de opkomst ervan ook verband koerswijziging in de kunstmarkt fotografie , die rond 1850 haar eerste stappen zette in artistieke fotografie maar tot voor kort niet mocht delen met ambachtslieden, wordt sinds de eeuwwisseling eindelijk en onherroepelijk als kunst erkend.

Het duurde even, ook al had de 'schone kunst' zich in de Verlichting (vanaf de tweede helft van de 18e eeuw) al losgemaakt van de op vaardigheden gebaseerde, handgemaakte kunst:

De timmerman met artistieke ambities werd een kunstenaar die met hout werkte, een houtsnijder, een kettingzaagkunstenaar en een houtconstructiekunstenaar; de tegelzetter met een bijzonder creatief talent werd een mozaïekkunstenaar… Alleen de fotograaf, tot een paar decennia geleden, kreeg geen artistieke waarde toegekend voor zijn ‘beelden’, zelfs niet als hij dagenlang had gewerkt om een ​​heel specifiek beeld op film vast te leggen.

fotografen er al geruime tijd in om erkenning te krijgen als kunstenaars. Als het beeld van beroemde uitzonderingen zou verschuiven naar algemene acceptatie van fotografie als kunstvorm, en als vrouwelijke fotografen (en alle andere vrouwelijke kunstenaars ter wereld) op zijn minst een sprankje gelijkheid zouden ervaren wat betreft betaling voor hun kunst, zou de wereld een betere plek zijn...

Hieruit valt geen kant-en-klaar recept voor de opkomst van fotografiekunstenaars

Kunst van Christopher Williams

De titel van zijn eerste grote retrospectieve tentoonstelling , "Christopher Williams: The Production Line of Happiness" (27 juli - 2 november 2014, MoMA New York), kondigt treffend aan wat misschien wel het belangrijkste kenmerk van Williams' kunst is: het verleidelijke potentieel ervan .

Christopher Williams ontleende de titel van de tentoonstelling aan een zin uit een documentaire van Jean-Luc Godard. Daarin vergelijkt een amateurfilmer zijn dagelijkse werk als fabrieksarbeider met zijn hobby , het monteren van zelfgemaakte filmpjes van het Zwitserse landschap , die hij beschouwt als een "productielijn van geluk" .

Williams doelt echter niet op landschapsfotografie , maar op fotografie als massafenomeen binnen de consumptiemaatschappij : vaak gaat het niet alleen om de afbeelding, maar transformeert het beeld zelf een tamelijk onopvallend product in de droom van de klant; de positieve ervaringen die na aankoop worden verwacht, worden er als het ware mee 'gefabriceerd'. Naast de leegte die doorgaans kenmerkend is voor het leven van de doorsnee consument, vormen deze verwachtingen van positieve ervaringen met het droomproduct de meest bewezen triggers voor aankoop.

“Erratum”, die perfecte resultaten levert, brengt op minstens één gebied van het leven een gevoel van pure schoonheid: Afbeelding link

“Model #105M” straalt direct na het wassen van het haar dezelfde verzorgde schoonheid uit als na een week stylen, en een gevoel van absolute gelukzaligheid (zoals alleen het gebruikte product kan bieden): Afbeelding link .

"Volledige noten, yoghurt, volledige pinda's, witte volledige noten, marsepein en cappuccino" "Rittersport" -chocolade , gestapeld zoals op de foto te zien en vervolgens in één keer opgegeten, garandeert absolute chocolade-gelukzaligheid: Afbeeldinglink .

De wereld is prachtig, en het is zeker de moeite waard om op zoek te gaan naar de appels, waarvan er absoluut geen enkele een wormpje bevat: “Bergische Bauernscheune, Junkersholz, Leichlingen, 29 september 2009” , Bildlink .

Maar ook dat is slechts een illusie; teleurstelling is onvermijdelijk:

De naam van de vaatwasser (een erratum = typefout) geeft al een hint dat deze "ogenschijnlijke hulp" zelden een perfect schone lading vaat levert zoals op de foto. Meestal blijven er, zelfs na het wassen, nog resten afwasmiddel of etensresten aan de vaat kleven; en nog voordat de cyclus begint, creëert de vaatwasser in sommige eenpersoonshuishoudens een bloeiende microbenkolonie die de doorgaans niet zo grote woonruimte dagenlang in een muffe geur hult.

En dan is er nog de vaatwasser in een eenpersoonshuishouden, die tot wel een maandsalaris kan kosten voor een apparaat dat de alleenstaande zogenaamd bevrijdt van de waanzinnige dagelijkse taak om twee borden, een kopje en een glas af te wassen (plus een paar kommen, een pot en een pan als de alleenstaande zelf kookt), waardoor ze 5 minuten per dag besparen... wat ze in werkelijkheid helemaal niet besparen:

Alleen al om de aanschafprijs terug te verdienen, zou één persoon 2825 minuten* gewerkt hebben – tijd die besteed had kunnen worden aan 565 dagen afwassen, verdeeld over 5 minuten per dag. Verdere tijd, of extra inkomsten uit arbeid, gaat op aan het kiezen, kopen, installeren en aansluiten van de vaatwasser; het dagelijks in- en uitladen; het draaien van een extra spoelcyclus als de vaatwasser te sterk ruikt; het kopen en betalen van speciaal zout, glansspoelmiddel en 17-in-1 vaatwastabletten (die de woning niet echt schoonmaken, strijken of stofzuigen, hoewel ze dat voor die prijs wel zouden moeten doen, en waarvan je de geur nooit van heel dichtbij moet ruiken, want dan gooi je de giftige stoffen meteen de woning uit); het kopen en gebruiken van Calgon en soortgelijke producten; en het bestellen, begeleiden en betalen van een reparatiebedrijf als de vaatwasser kapot gaat vlak na het verstrijken van de garantie, ondanks het gebruik van Calgon en soortgelijke producten…

De glimlach van de sierlijke vrouw met de handdoektulband wordt niet langer beantwoord door de kijker wanneer hij de ware aard van dit antropologische wonder herkent: perfect ontworpen met behulp van Photoshop als een "wereldwijd model" dat voldoet aan het schoonheidsideaal van vrijwel elke etniciteit op onze planeet...

Als dit het perfecte model is voor bijna iedereen, dan zouden uiteindelijk alle mensen er zo uit kunnen zien: 7, 8, 10 miljard "Grace met een Handdoek" + mannelijke, transseksuele en alle andere gendervarianten die tegen die tijd nodig zouden kunnen zijn – AAAARRRGGH!

Ritter Sport- chocolade kan ongetwijfeld absolute chocoladegelukzaligheid bieden. Maar voor de vele mensen die geen idee hebben van voeding of eten en geen behoefte hebben om er meer over te leren, wordt chocoladegenot gevolgd door dieetfrustratie. De term "dieet" – een levensonderhoudende levensstijl die chocoladegelukzaligheid combineert met lichaamsbeweging en "verminderde voedselinname" – staat nu bijna uitsluitend bekend als een afkorting voor "reductiedieet", waarvan de algemene effecten op de menselijke stofwisseling wetenschappelijk goed onderzocht zijn: het is een soort metabolisch trainingsprogramma "voor maximale energieproductie ondanks schaarste" (in de volksmond bekend als het jojo-effect).

Elk specifiek type afslankdieet heeft zijn eigen lijst met toegestane voedingsmiddelen, waarvan de oorsprong eerder mysterieus dan wetenschappelijk is. Zo kan een chocoladedieet ontstaan ​​doordat journalisten de wetenschappelijke wereld willen bekritiseren ( www.spiegel.de/ ) of omdat iemand die "beroemd genoeg is om boeken te schrijven" zijn gewichtsproblemen wil oplossen met behulp van populaire psychologie ( Het chocoladedieet: eindelijk slank met plezier (link naar Amazon) ). Dit verandert niets aan de energiewaarde van chocolade.

Vanuit een puur fysiek perspectief (materiële omzetting door het lichaam) is alleen dit energiegehalte van belang; als de energie-inname hoger is dan het energieverbruik, wordt het overschot door het anticiperende systeem van het lichaam opgeslagen als (vet)reserve.

Er is geen persverklaring die uitlegt waarom Williams voor Ritter Sport-chocolade of juist voor deze specifieke varianten koos. Waarschijnlijk weet hij het zelf ook niet, maar Williams trad kort voor de chocoladefoto in Düsseldorf aan als hoogleraar – het is dus niet geheel onredelijk om aan te nemen dat hij, toen hij de massale consumptie van chocolade aan de kaak stelde, aan zijn vele landgenoten dacht en Ritter Sport koos simpelweg omdat het merk onevenredig vaak in Duitse winkels te vinden is.

Milka-chocolade uit zijn Amerikaanse thuisland zou een meer geschikte keuze zijn geweest: Kraft Heinz, met "Milka" en zijn 200 andere merken, bekleedt ook een leidende positie op de Duitse markt, maar de producten hebben niet de beste reputatie vanwege het veelvuldige gebruik van conserveermiddelen en kleurstoffen en de uitgebreide, grote verpakkingen ( www.codecheck.info/ ). Ritter Sport, een Duits familiebedrijf met een traditie van meer dan 100 jaar, maakt chocolade van de noodzakelijke ingrediënten suiker, cacao, melk en boter (eventueel aangevuld met noten, lecithine en natuurlijke aroma's), waardoor de chocoladebehoefte sneller wordt gestild.

Er zitten geen wormen in de appels omdat ze tot wel 30 keer per seizoen met pesticiden worden bespoten – dit vernietigt (zeker) de wormlarven, waarschijnlijk ook het grootste deel van de voedingsstoffen en toevallig waarschijnlijk een paar mensen die lijden aan een ‘ziekte van de industriële landbouw’ (in Frankrijk wordt de ziekte van Parkinson al erkend als een beroepsziekte van boeren).

Williams verwacht zeker niet dat je "zo'n mentale boost krijgt" door naar de foto's te kijken als zojuist is gebeurd; maar hij is ongetwijfeld blij met elke kunstliefhebber die, door naar zijn en andere kunst te kijken, "mentaal ontwaakt" in die mate dat hij de afgebeelde dingen en andere dingen die hem dagelijks omringen, begint te bevragen.

Met een kritische blik kan iedereen zien dat de vaatwasser een topnotering verdient in de categorie 'consumentenoplichting' voor kleine huishoudens; sommigen gaan zelfs nog verder en verbannen het fornuis uit hun keuken, waarvan de kookruimte prima aan de behoeften van een groot gezin voldoet, samen met 12 tot 20 elektrische apparaten die niet leveren wat de productbeschrijvingen beloven. Dit creëert nieuwe, bruikbare leefruimte, bijvoorbeeld voor een grote tafel om gezellig te zitten en te praten, een beetje nieuw leven, aangewakkerd door een beetje aandacht, aangewakkerd door een beetje kunst..

De artistieke ontwikkeling van Christopher Williams laat zien hoe hijzelf geleidelijk steeds meer aandacht ging besteden aan zijn artistieke ontwikkeling

Ten tijde van deze (eerste) retrospectieve tentoonstelling heeft Christopher Williams al een indrukwekkende carrière van 35 jaar achter zich. Zijn interesse in fotografie begon al vroeg (vermoedelijk een natuurlijk gevolg van het feit dat hij in Los Angeles geboren en getogen is) en omvatte aanvankelijk een onderzoek naar vorm en presentatie.

“Untitled (Cafés – Intimate Grouping)” uit 1982-83 sluit zeer goed aan bij beide stijlen, zoals je kunt zien moma.org

(Misschien niet verwonderlijk gezien zijn geboorteplaats) ontdekte Christopher Williams al snel zijn bijzondere interesse in de producten van de (luxe)consumentenwereld en hun kopers.

“Young Hee Kim en Gyung-Hwa Han, Ravenswood Apartments, Los Angeles, 24 januari 1992” , kurzelinks.de/p3hl , toont klanten van deze (luxe) consumentenwereld :

Twee rijke jonge vrouwen die zich een appartement kunnen veroorloven in een van de duurste woonwijken van Los Angeles; "The Ravenswood" is een historisch art-decogebouw dat in 1930 werd gebouwd door Paramount Pictures en waar onder andere Mae West en Ava Gardner woonden.

Het prachtige huis staat sinds 2003 op de monumentenlijst van Los Angeles en is gelegen in de wijk Hancock Park, gebouwd in de jaren 20 van de vorige eeuw rond een privé-golfclub. Het gebied is slechts matig dichtbevolkt, de gebouwen zijn architectonisch divers en karakteristiek, en de ongeveer 10.000 inwoners zijn welgesteld, hoogopgeleid en over het algemeen niet meer jong. Het is een "enclave van de rijken", waar de twee jonge Aziatische vrouwen perfect in passen, te oordelen naar hun kapsels, make-up, kleding en sieraden.

Op het eerste gezicht is dat alles. De bezoeker van de tentoonstelling, die vluchtig of met normale aandacht kijkt, registreert twee aantrekkelijke jonge vrouwen, rijk bedeeld met materiële bezittingen, zittend aan een tafel (die in Ravenswood wonen, als hij dat weet).

Wie de foto beter bekijkt, ziet twee jonge vrouwen die zich tot het uiterste inspannen om hun prachtige diepbruine ogen te veranderen in blauwe Amerikaanse ogen (het werkt niet helemaal; tegen de donkere achtergrond lijken hun ogen diepblauw tot donkerblauw, wat waarschijnlijk veel minder afbreuk doet aan de algehele esthetische schoonheid van de vrouwen dan lichtblauwe ogen zouden hebben gedaan).

Als de kijker zover is gekomen, is hij ook klaar voor het raadsel dat de kunstenaar met het schilderij opwerpt : Waarom verwijderde de vrouw aan de linkerkant een contactlens en verstoorde daarmee de donkerblauwe, tweelingachtige blik?

Daarnaast ziet hij twee jonge mensen die overduidelijk ontzettend rijk zijn (ongelooflijk rijke mannen, maar zodra hij dat denkt, beseft hij meteen dat die aanname politiek incorrect is), maar die psychologisch gezien ergens tussen zenuwslopende verveling en diep ongeluk lijken te verkeren. Bovendien ziet de oplettende kijker twee bruiden die hij liever niet in het donker zou tegenkomen…

Naast het verkennen van de prachtige leegte van de moderniteit, heeft Christopher Williams zich ook gericht op het Afrikaanse continent ; sinds 1996 heeft hij een atelier in Dakar, Senegal, waar werken zoals de volgende tot stand komen: moma.org) .

Hij maakt ook korte films op Super 8 (de belangrijkste projecten werden gemaakt tussen 1980 en begin jaren 90), werkt met lithografieën zoals deze: "Untitled" , Texte zur Kunst, Kassel, Duitsland, 1992, moma.org -> Williams (hoewel Williams zelf nooit documenta heeft bezocht) en creëert grote fotoseries zoals "For Example: The World Is Beautiful" , 1993-2001 en "For Example: Eighteen Lessons on Industrial Society" , 2003-heden.

Dat de foto's van Williams niet altijd zo onschuldig mooi zijn als ze lijken, wordt bijvoorbeeld ook heel duidelijk aangetoond door Christopher Williams' boek "Angola to Vietnam" , dat voor het eerst verscheen in 1989.

Op het eerste gezicht zien we een ietwat ironische hommage aan een van de beroemdste boeken in de geschiedenis van de fotografie: Karl Blossfeldts "Urformen der Kunst" (Oorspronkelijke Kunstvormen) , uitgegeven in 1928 in Berlijn door Ernst Wasmuth. De fotograaf Karl Blossfeldt, geboren in 1865, staat in de geschiedenis van de fotografie bekend als een vertegenwoordiger van de "Nieuwe Zakelijkheid"-beweging .

Tegen het einde van de Weimarrepubliek verwierf hij bekendheid met twee boeken vol strikt formele plantenfoto's . "Urformen der Kunst" ( is het eerste deel, en Blossfeldt zag deze oervormen in de planten die het boek pagina na pagina in zwart-wit close-ups presenteert – een indrukwekkende galerij van plantensculpturen, gecreëerd door de opgeleide beeldhouwer en modelleur met een passie voor fotografie; in Berlijn was het boek meteen een succes.

Tegenwoordig is het weer interessant, maar in de jaren tachtig, op het hoogtepunt van de euforie rond kleurrijke beelden die dankzij de eerste betaalbare camera's eindelijk voor iedereen mogelijk was, was het geen onderwerp waar zelfs ontwikkelde mensen van onder de indruk raakten.

Voor een Amerikaanse conceptuele kunstenaar, geboren in 1956, was het bespotten van de oude meesters van voorgaande generaties volkomen natuurlijk; veel kijkers destijds waren zeer geamuseerd door Williams' antwoord op Blossfeldts "versteende natuur": Williams fotografeerde glazen modellen uit het botanische museum van Harvard University in precies dezelfde stijl als Blossfeldts tentoonstellingen, waardoor hij de planten, die versteend leken, uiteindelijk in (silicaat)gesteente veranderde.

Veel ontvangers begrepen totaal niet dat Williams niet alleen grappen maakte over Blossfeldt, maar dat hij in zijn 27-delige werk uitsluitend planten afbeeldde uit landen waar in het afgelopen decennium een ​​reeks politieke moorden had plaatsgevonden…

Een ridderspoor uit Blossfeldt

Een plukje kruiden

Een zeedistel

Een voordelige (en zeker de moeite waard) herdruk van de foto's uit de twee Blossfeldt-boeken met plantenfoto's (het tweede werd kort voor Blossfeldts dood gepubliceerd) is verkrijgbaar bij Motto Distribution .

“Vietnam” uit 1989 toont Blaschka Model 272, uit 1892, geslacht nr. 8594, familie Cucurbitaceae, soort Luffa cylindrica, gelatinezilverafdruk, 28 x 35,5 cm: moma.org -> Williams -> Vietnam .

"Blaschka-model", gekozen door Christopher Williams als symbool voor "Vietnam", verdient een korte uitleg voor wie niet weet wat een Blaschka-model is: het verwijst naar glazen modellen van vader en zoon Blaschka, die tussen 1863 en 1936 duizenden realistische glazen voorstellingen van botanische en zoölogische motieven produceerden.

Vader Leopold Blaschka ontwikkelde, na een opleiding tot goudsmid en glasblazer, speciaal voor dit doel de techniek van het "glas spinnen"; zoon Rudolph bestudeerde intensief de flora van Midden-Duitsland en de fauna van de Middellandse Zee, de Noordzee en de Oostzee.

De Boheemse glasblazers creëerden samen de meest betoverende en tegelijkertijd meest nauwkeurige serie glazen modellen van zeedieren en -planten die de wereld ooit heeft gezien. Blaschka-modellen werden over de hele beschaafde wereld van die tijd verzonden; zoals vaak het geval is met glas, zijn van de duizenden geproduceerde modellen er vandaag de dag nog maar ongeveer 1000 overgebleven.

Afbeeldingen van de 289 tentoongestelde objecten zijn te bekijken in het Corning Museum of Glass , Corning, NY 14830, VS of op cmog.org/collection (zoekterm: blaschka). In Berlijn bevinden zich 32 "echte Blaschka's", zoals deze chique boombuisworm: [afbeelding link] , in het Museum für Naturkunde en in de Zoölogische Onderwijscollectie van de Humboldt Universiteit van Berlijn .

De grootste samenhangende collectie glazen bloemmodellen is in bezit van het Harvard Museum of Natural History ; een van de populairste attracties van Harvard University, die jaarlijks meer dan 10.000 bezoekers trekt (te bekijken op hmnh.harvard.edu/glass-flowers ).

Terug naar Christopher Williams (wiens kunst hier slechts in zeer beperkte mate is gepresenteerd, dus er valt nog veel te ontdekken).

Christopher Williams' pad naar de kunst

Christopher Williams werd geboren in 1956 in Los Angeles, Californië (VS) en groeide op in het hart van de film- en televisie-industrie, wat zijn latere artistieke werk vormgaf. Zijn grootvader en vader werkten in Hollywood als special effects-artiesten en de jonge Christopher ging vaak met hen mee naar hun werk; zo is er bijvoorbeeld een gedocumenteerde ontmoeting tussen Christopher Williams en de in Duitsland geboren filmmaker Oskar Fischinger , die hem flipbooks en abstracte animatiefilms liet zien.

Christopher Williams hield zich afzijdig van de filmwereld en koos voor een kunstopleiding. In de jaren 70 en begin jaren 80 studeerde hij aan het California Institute of Arts in Valencia, net buiten Los Angeles, waar hij in 1979 een BFA (Bachelor of Fine Arts) en in 1981 een MFA (Master of Fine Arts) behaalde. Hij studeerde onder de eerste generatie conceptuele kunstenaars van de Amerikaanse westkust John Baldessari en Douglas Huebler les

Christopher Williams: Openbaar leven, tentoonstellingen, prijzen

Direct na zijn afstuderen in 1982 had Williams zijn eerste solotentoonstelling in de Jancar-Kuhlenschmidt Gallery in Los Angeles. Hij zette deze lijn voort met ongeveer tien tentoonstellingen per jaar in alle belangrijke kunstcentra.

Christopher Williams kan terugkijken op zo'n 300 openbare tentoonstellingen tot nu toe (april 2017), waaronder meer dan 50 solotentoonstellingen en ongeveer 250 groepstentoonstellingen. Hiervan vonden er 92 plaats in de VS, 64 in Duitsland, 21 in Frankrijk, 18 in Oostenrijk en 12 in Engeland; de overige tentoonstellingen vonden plaats in andere landen wereldwijd met belangrijke kunstcentra voor hedendaagse kunst.

De kunstwerken van Christopher Williams zijn altijd te bewonderen in de volgende openbare kunstcollecties:

• Duitsland : Haubrok-collectie Berlijn, Museum Ludwig Keulen, Grässlin Art Space St. Georgen
• Italië : MAMbo Galleria d'Arte Moderna di Bologna
• Canada : Carleton University Art Gallery, Ottawa, ON
• Mexico : Museo Jumex, Mexico-Stad
• Oostenrijk : Museum voor Moderne Kunst Ludwig Stichting (MUMOK), Wenen
• Zwitserland : Fotomuseum Winterthur, UBS Kunstcollectie Zürich
• Verenigd Koninkrijk : Tate Britain, Londen
• VS : Hammer Museum + MOCA Grand Avenue, Los Angeles, Californië; Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington, D.C.

• In 2005 ontving Williams de Guggenheim Fellowship van de John Simon Guggenheim Memorial Foundation.
• In 2005 en 2006 ontving hij beurzen van de Stichting voor Hedendaagse Kunst, waardoor hij vrij kon werken en aan wedstrijden kon deelnemen.
• In 2014 kende de Paris Photo–Aperture Foundation de PhotoBook Awards “Fotografiecatalogus van het jaar” aan Christopher Williams voor de catalogus van de tentoonstellingen “The Production Line of Happiness” en “Christopher Williams: Printed in Germany”.

Het werk van Christopher Williams, nu en in de toekomst

Christopher Williams is uitgegroeid tot een van de meest vooraanstaande conceptuele kunstenaars van zijn generatie . Hij heeft een omvangrijk en beknopt oeuvre opgebouwd met behulp van fotografie. Hij put uit zijn uitgebreide kennis van de geschiedenis van fotografie en film, architectuur en design om (meer naast dan achter de camera) een kritiek op de laatkapitalistische maatschappij te formuleren in een heldere, ironische beeldtaal, waarin geen enkel beeld tot zijn oppervlakkige inhoud kan worden gereduceerd.

Sinds 2008 doceert hij als professor fotografie aan de Kunstacademie van Düsseldorf, maar Christopher Williams blijft actief; zijn kunst wordt nog steeds over de hele wereld tentoongesteld, binnenkort ook in Brussel en Londen.

• Vanaf 20 april 2017 is de tentoonstelling “Le musée absent” te zien in het WIELS Centrum voor Hedendaagse Kunst in Brussel. Werken van Christopher Williams zijn er te bewonderen naast kunst van Francis Alÿs, Marcel Broodthaers, Marlene Dumas, Jimmie Durham, Jana Euler, Ellen Gallagher, Isa Genzken , Thomas Hirschhorn, Carsten Höller, Martin Kippenberger , Lucy McKenzie, Oscar Murillo, Felix Nussbaum, Gerhard Richter , Wolfgang Tillmans , Rosemarie Trockel , Luc Tuymans, Peter Wächtler en anderen.
• De solotentoonstelling “Christopher Williams – Open Letter: The Family Drama Refunctioned?” is tot en met 20 mei 2017 te zien in de David Zwirner Gallery in Londen.

Christopher Williams leert zijn studenten de kunst van het nauwkeurig creëren van illusies met behulp van fotografische technieken; de volledige titel "Erratum" illustreert waar in dit proces rekening mee moet worden gehouden:

“Erratum, AGFA-kleur (oververzadigd), Camera: Robertson Process Model 31 580 Serienummer F97-116, Lens: Apo Nikkor 455 mm, diafragma f90,
Verlichting: 16.000 Watt wolfraam, 3200 Kelvin, Film: Kodak Plus-X Pan ASA 125, Kodak Pan Masking voor contrast- en kleurcorrectie, Filmontwikkelaar: Kodak HC 110 Verdunning B (1:7), gebruikt bij 20 graden Celsius, Belichtings- en ontwikkeltijden (in minuten):, Belichting Ontwikkeling, Rood filter Kodak Wratten PM25 2'30 4'40, Groen filter Kodak Wratten PM61 10'20 3'30, Blauw filter Kodak Wratten PM47B 7'00 7'00,
Papier: Fujicolor Crystal Archive Type C Glanzend, Chemie: Kodak RA-4, Processor: Tray, Belichtings- en ontwikkeltijden (in seconden), Belichting Ontwikkeling Roodfilter Kodak Wratten #29 8, Groenfilter Kodak Wratten #99 15'5 1'10 @ 92 graden Fahrenheit, Blauwfilter Kodak Wratten #9830'5, 7 oktober 2000"

Alleen de naam van de kunstenaar zelf wordt niet genoemd, wat onderdeel is van het "concept van de conceptuele kunstenaar": Christopher Williams maakt zelf nauwelijks nog foto's, maar creëert perfecte ensceneringen in de visuele taal van reclame, zoals die door professionele fotostudio's worden nagebootst, met slechts één klein, cruciaal foutje.

Williams leert zijn studenten de kunst van het creëren van perfecte illusies, zodat ze in staat zullen zijn die illusies te bevragen en te ontmaskeren.

Christopher Williams kan dit vermogen in de toekomst ook doorgeven aan aandachtige kijkers van zijn kunst: de precieze tweede blik die onthult wat er verborgen ligt achter het prachtige, gladde oppervlak.

In tijden van nepnieuws en afnemend vertrouwen in de media als aangewezen informanten van het publiek, zijn dit geen methoden om kunst te benaderen, maar technieken die democratieën kunnen helpen overleven…

Lina Sahne

Gepassioneerde auteur met een grote interesse in kunst

www.kunstplaza.de