Een blik op: Jeff Wall

De kunstenaar Jeff Wall: Korte positionering

Jeff Wall staat momenteel op de 101e plaats in de wereld op basis van de ranglijst van kunstenaars, volgens een computergegenereerde ranglijst van alle tentoonstellingen wereldwijd; minstens 600.000 tentoonstellingen zijn al in de evaluatie opgenomen.

Rond 2007, op het hoogtepunt van zijn creativiteit en roem, stond hij zo'n 50 plaatsen hoger in deze wereldwijde kunstranglijst, maar zelfs een positie 100-x rechtvaardigt zeker de aanname dat kunstliefhebbers de kunstenaar Jeff Wall en zijn werk al kennen of hem graag willen leren kennen.

Zijn fotografische kunst heeft hem tot een van de meest gerenommeerde hedendaagse fotografen gemaakt, en verschillende van zijn beelden worden beschouwd als "iconen van de hedendaagse fotografie ". Deze fotografische kunst wordt ook wel conceptuele fotografie genoemd, een kunststroming waarmee Jeff Wall in zijn vroege jaren experimenteerde.

Jeff Wall verwierf ook bekendheid via kunsthistorische publicaties , bijvoorbeeld over Dan Graham, Rodney Graham, Roy Arden, Ken Lum, Stephan Balkenhol, On Kawara en andere hedendaagse kunstenaars.

De belangrijkste thema's in het artistieke werk van Jeff Wall

Jeff Wall maakt foto's als films – elke foto vertelt een verhaal, elke foto is tot in het kleinste detail op de achtergrond zorgvuldig gecomponeerd. Deze foto's kunnen niet slechts één keer bekeken worden; met elk nieuw ontdekt detail kan ook het verhaal dat de foto wil overbrengen veranderen.

Zodra het beschikbaar was, gebruikte Wall digitale bewerkingsprogramma's; hij begon beelden samen te stellen uit vele afzonderlijke details.

Jeff Wall ontdekte al vroeg de lichtbak als presentatievorm en beschouwde het als de beste manier om zijn beelden te presenteren. Hij beschreef de lichtbak als een transportsysteem (in de zin van een praktisch hulpmiddel om de inhoud van zijn fotografische kunst te vervoeren).

Verschillende kunsthistorici trokken parallellen met neonreclames , zoals die gebruikt worden voor het presenteren van grote reclameposters. Anderen vergeleken de presentatiemethode met het beeld van een film op een bioscoopscherm; er is algemene overeenstemming dat de lichtbak helpt om fotografie op een dramatische manier te presenteren.

De fotografie van Wall wordt om nog een andere reden in verband gebracht met de filmwereld: zijn foto's zijn zelden statisch, maar bijna altijd bewegend, of midden in een beweging, van individuele figuren of de hele scène.

Waar beweging ontbreekt, lijkt het alsof het beeld net is stilgezet – en dus nog steeds als een deel van een film, een camerabeweging of een fade-in die net is voltooid. Bij de beeldrestauratie zou dit een magnifieke 360°-camerabeweging van Ballhaus kunnen zijn geweest.

geënsceneerde fotografie" oogt realistisch en onthult zich pas bij zeer nauwkeurige inspectie als een geconstrueerde pseudo-realiteit, een aandachtspunt voor Wall zelf, maar niet het enige.

Wall verwijst echter regelmatig naar historische bronnen en plaatst de beelden zo in een historische context; in "De verwoeste kamer" verwijst hij bijvoorbeeld naar Eugène Delacroix' "De dood van Sardanapalus" uit 1828, dat nu in het Louvre te zien is.

Wall herinterpreteert Delacroix' chaotisch bewegende historisch schilderij op een eigentijdse manier, vertaalt het naar het medium fotografie en transformeert het tot een stilleven; Delacroix' tegenstelling tussen onbeweeglijke troost en archaïsch geweld wordt omgezet in een botsing van geweld en luxe die kenmerkend is voor Walls huidige tijd.

Jeff Wall is een zeer nauwgezette kunstenaar die de tijd neemt voor zijn zorgvuldig geënsceneerde foto's. In zijn bijna veertigjarige carrière heeft hij slechts 166 fotografische werken gepubliceerd.

Zijn fotografische kunstwerken worden voorbereid, gefotografeerd en bewerkt totdat het resultaat de realiteit overstijgt. Voor de foto "Man Waiting " uit 2007 verschenen er twee weken lang dagelijks twintig mannen in regenkleding op een hoek, waar ze urenlang met een zwarte paraplu stonden, totdat de foto van de wachtende man er voor Jeff Wall werkelijk uitzag als een wachtende man.

De kunst van Jeff Wall: voorbeelden

• "De Verwoeste Kamer", 1978
• "Melk", 1984
• "De Verhalenverteller", 1986
• “Een buikspreker op een verjaardagsfeest in oktober 1947” , 1990, Afbeelding openen
• "De den op de hoek" , 1990, open afbeelding
• “Een plotselinge windvlaag (naar Hokusai)” , 1993, open beeld , een volledig gecomponeerd beeld, hoed, man, boom en bladeren zijn naadloos gecombineerd uit afzonderlijke opnamen.
• "Restauratie", 1993

Kunstwerken van Jeff Wall op Pinterest

Het werk van Jeff Wall in de publieke ruimte: tentoonstellingen, kunst in de openbare ruimte en in openbare collecties.

Jeff Wall kan momenteel (november 2015) terugkijken op 72 solotentoonstellingen en 367 groepstentoonstellingen , waarvan 100 in Duitsland, 90 in de VS, 44 in Frankrijk, 35 in Spanje, 31 in Canada en de rest verspreid over de wereld, Australië, Engeland, Israël, Italië, Nederland, Zwitserland, Oekraïne en andere landen.

Jeff Wall heeft meerdere malen geëxposeerd op documenta in Kassel: documenta 7 in 1982, documenta 8 in 1987, documenta 10 in 1997 en ook documenta 11 in 2002.

De grootste tentoonstelling van zijn werk vond plaats in 2005 en was de hele zomer te zien in het Schaulager Basel in Zwitserland. Grote delen van deze tentoonstelling reisden in oktober 2005 naar Tate Modern in Londen, waar ze tot januari 2006 te zien waren.

In het voorjaar van 2007 was de gehele bovenverdieping van het MoMA (Museum of Modern Art) in New York gewijd aan zijn tentoonstelling. Met deze tentoonstelling lijkt hij het hoogtepunt van zijn populariteit te hebben bereikt; zijn door de computer berekende ranking op basis van het aantal tentoonstellingen steeg van de 55e naar zijn huidige 101e plaats.

Foto's van Jeff Wall zijn te vinden in de openbare collecties van de volgende 13 landen:

• Australië , Kunstgalerie van West-Australië, Perth, WA
• België , Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen
• Duitsland , Museum Ludwig Keulen, K20 + K21 Düsseldorf, Museum voor Moderne Kunst Frankfurt/Main, Hamburger Kunsthalle, Museum Kurhaus Kleve, Goetz Collection + Städtische Galerie im Lenbachhaus + Pinakothek der Moderne München, Kunstmuseum Wolfsburg
• Italië , Museo D'Arte Contemporanea Donna Regina Napoli, Fondazione Sandretto Re Rebaudengo Turijn, Fondazione Querini Stampalia ONLUS Venetië
• Finland , Kiasma Museum voor Hedendaagse Kunst, Helsinki
• Frankrijk , FRAC Aquitaine Bordeaux, FRAC Nord-Pas de Calais Duinkerken, FRAC Champagne-Ardenne Reims, Musee de Grenoble, Musee Municipal d'Art La Roche-sur-Yon, Fondation Cartier pour l'art contemporain Parijs, Musée Départemental d'Art Contemporain de Rochechouart, Institut d'art contemporain Villeurbanne/Rhône-Alpes Villeurbanne
• Canada , McIntosh Gallery London, ON, Musée d'art contemporain de Montréal, QC, Art Gallery of Ontario Toronto, ON, Vancouver Art Gallery, BC
• Nederland , Kröller-Müller Museum Otterlo, De Pont museum voor hedendaagse kunst Tilburg
• Oostenrijk , Museum voor Moderne Kunst Ludwig Stichting (MUMOK) Wenen
• Portugal , Stichting Ellipse, Alcoitão
• Zwitserland , Kunstmuseum Basel en Museum für Gegenwartskunst Basel, Kunstmuseum Luzern, Kunsthaus Zürich
• Spanje , Cal Cego – Colleccion de Arte Contemporaneo + Museu d´Art Contemporani de Barcelona (MACBA) Barcelona, ​​Centro de Artes Visuales Helga de Alvear Cáceres, Centro de Arte Contemporáneo Málaga
• Verenigde Staten , The Baltimore Museum of Art, MD, The Art Institute of Chicago + Museum of Contemporary Art, Chicago, IL, The Margulies Collection, Miami, FL, San Francisco Museum of Modern Art, CA

Hoe is Jeff Wall in de kunstwereld terechtgekomen?

Midden jaren zestig studeerde hij kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Brits-Columbia, terwijl hij tegelijkertijd kunst bleef maken, geïnspireerd door de opkomende conceptuele kunstbeweging en haar antikapitalistische credo: kunst loskoppelen van esthetiek en marktwaarde. Dit culmineerde in Landscape Manual (1969-1970) , een zwart-wit boekje met foto's en teksten die een autorit documenteerden die Wall door de troosteloze buitenwijken van Vancouver maakte. Ondanks dit baanbrekende werk bleef Wall ontevreden over de conceptuele richting en nam hij van 1971 tot 1977 een pauze van zijn artistieke productie.

Ondertussen begon hij aan een doctoraat in de kunstgeschiedenis in Londen, waar hij zich gretig verdiepte in filosofie, kritische theorie en de geschiedenis van schilderkunst, beeldhouwkunst en fotografie. Hij verdiepte zich ook in de Europese arthousefilm, met name de narratieve films van regisseurs als Robert Bresson, Ingmar Bergman en Rainer Werner Fassbinder. Tijdens zijn driejarige onderzoeksverblijf aan het Courtauld Institute of Art, onderdeel van de Universiteit van Londen, werkte hij samen met Manet-expert T.J. Clark.

Na zijn terugkeer naar Vancouver in 1973 begon Wall met zijn medewerkers Ian Wallace en Rodney Graham aan een filmproject. Hoewel het project nooit werd voltooid, inspireerde deze verkenning van verhalen vertellen met bewegende beelden zijn "cinematografische foto" – een concept dat centraal staat in zijn latere werk, waarbij elke foto zorgvuldig wordt geënsceneerd en gerepeteerd als een scène uit een film.

Pas in 1977 keerde Jeff Wall terug naar de kunst, nu in zijn eigen unieke vorm van fotografie, waarin hij verwijst naar kunstenaars als Diego Velázquez, Hokusai en Édouard Manet , of schrijvers als Franz Kafka, Yukio Mishima en Ralph Ellison.

Toen Wall in het najaar van 1977 begon met het maken van zijn grootformaat, van achteren belichte dia's, wilde hij zich onderscheiden van de documentaire- en straatfotografie die tot dan toe het medium grotendeels had gedomineerd. Voor Wall was elke foto "een geïsoleerde verklaring" die dezelfde aanhoudende aandacht vereiste als een schilderij of een film.

De latere foto's van Wall verschuiven van conceptueel commentaar naar een soort verhoogd materialisme . In "Milk" ensceneert Wall een moment dat hij in het echt meemaakte – een proces dat hij "bijna documentair" noemt. Een zichtbaar gespannen man zit voorovergebogen op de stoep terwijl er op spectaculaire wijze melk uit de verpakking in zijn hand druppelt.

In After “Invisible Man” by Ralph Ellison, de proloog, schetst Wall een denkbeeldige scène uit Ellisons roman uit 1952 met een duizelingwekkende verscheidenheid aan details – waarvan het dichte gordijn van gloeilampen dat boven het felverlichte kelderappartement van de protagonist hangt het meest opvallend is.

Deze latere werken tonen alledaagse scènes met een intense, bijna koortsachtige helderheid, waarbij de nadruk ligt op materiële texturen en zintuiglijke details in plaats van abstracte concepten. Daarmee demonstreren ze de voortdurende evolutie van Walls creatieve visie. Walls werk zit vol verrassende wendingen en veranderingen, en zal dat ook blijven (zie MoMA ).

Jeff Wall vandaag

Hoewel Wall nog steeds grote, sterk gestileerde fotografische taferelen produceert die de wereld weerspiegelen en ermee in dialoog treden, is zijn interesse verschoven van "bijna-documentatie" naar een puur esthetische "intense beeldvorming ", wat suggereert dat hij meer de drang heeft om iets unieks te creëren dan om een ​​theoretische of historische lijn voor zijn beelden vast te stellen.

Hij beschrijft deze verschuiving als "de noodzaak om afstand te nemen van deze [bijna-documentaire] fotografie en te proberen beelden te maken die nadrukkelijker picturaal zijn." Voor Wall is het proces van het creëren van het beeld interessanter dan het vastleggen van een moment. Hij legt uit dat "fotografie bedoeld is om ogenblikkelijk te zijn ", maar voor hem "ontstaat de plasticiteit van het proces, waarin dingen in iets anders veranderen, door de tijd die ik eraan besteed."

Hij produceert slechts een klein aantal voltooide werken per jaar, en zijn fotosessies duren vaak meerdere dagen, waarbij de productiekosten soms meer dan $100.000 bedragen. Ook de prijs van zijn foto's is in de loop der jaren dramatisch gestegen, en recente tentoonstellingen in galerieën en retrospectieven in musea hebben zijn status in de kunstwereld alleen maar verder versterkt.

Jeff Wall als publiek figuur: prijzen en onderscheidingen, onderwijsactiviteiten, gevolgen

In 1996 ontving Jeff Wall de Internationale Kunstprijs van de Culturele Stichting van de Münchense Spaarbank en in 2003 de Roswitha Haftmannprijs, een prijs die sinds 2001 wordt uitgereikt voor "uitmuntende prestaties op het gebied van de beeldende kunst"

In 2002 werd Wall onderscheiden met de Hasselblad Award , die sinds 1980 door de Hasselblad Foundation wordt uitgereikt ter erkenning van bijzondere prestaties van fotografen; volgens insiders is het de belangrijkste prijs in de fotografiewereld.

Hij deelt deze prestigieuze prijs met legendes van de fotografie en fotografen die wellicht zelf ook legendes zullen worden, zoals: Henri Cartier-Bresson (laureaat 1982), Irving Penn (1985), Sebastião Salgado (1989), Susan Meiselas (1994), William Eggleston (1998), Cindy Sherman (1999), Bernd en Hilla Becher (2004), Lee Friedlander (2005), Nan Goldin (2007), Robert Adams (2009), Paul Graham (2012) en Wolfgang Tillmans (2015)

In 2006 werd Jeff Wall gekozen tot lid van de Royal Society of Canada (Canadese Academie van Wetenschappen), in 2007 werd hij benoemd tot Officier in de Orde van Canada (Canada's hoogste civiele onderscheiding, met als motto "die een beter land wensen"), en in 2008 ontving hij de Audain-prijs voor zijn levenswerk van de Universiteit van Brits-Columbia.

In 1974 begon Wall aan zijn eerste docentenbaan in de kunstgeschiedenis aan het Courtauld Institute of Art van de Universiteit van Londen, een functie die hij tot op de dag van vandaag bekleedt.

Van 1974 tot 1975 was Wall als assistent-professor verbonden aan het Nova Scotia College of Art and Design , van 1976 tot 1987 was hij gasthoogleraar aan de Simon Fraser University, en hij doceerde ook aan de European Graduate School, een non-profitinstelling voor interdisciplinaire studies in Zwitserland.

grootformaat fotografische kunstwerken van Wall zouden een aanzienlijke invloed hebben gehad op verschillende leden van de "Düsseldorf School of Photography" , waaronder Andreas Gursky ("Wall was een geweldig rolmodel voor mij"), Thomas Struth, Thomas Ruff en Candida Höfer.

Artistieke nalatenschap

Wall wordt beschouwd als een vernieuwende pionier in het herdefiniëren van conceptuele fotografie en het bevragen van de aard van fotografische 'waarheid'. Volgens Sheena Wagstaff van het Metropolitan Museum of Art "ging hij tegen de stroom in om het fotografische genre naar gebieden te duwen waar het volledig was verworpen of genegeerd."

Bovendien beweert ze dat "hij de manier waarop mensen wereldwijd de wereld door de lens zien, werkelijk heeft beïnvloed." Zijn werk heeft latere generaties kunstenaars beïnvloed, zoals de Düsseldorfse groep, waartoe fotografen Thomas Struth, Thomas Ruff , Candida Höfer en Andreas Gursky behoren – Gursky zei dat Wall "een geweldig rolmodel voor mij" .

Het werk van Wall heeft de mogelijkheid gecreëerd voor fotografie om buiten de traditionele grenzen te treden, zowel binnen de beeldende kunst als in haar rol bij het weergeven van het echte leven zoals het zich ontvouwt.

Wall is ook een zeer gerespecteerd kunsttheoreticus en docent die schrijft en lezingen geeft over hedendaagse kunst en kunstenaars. Zijn essay "Marks of Indifference: Aspects of Photography in, or as, Conceptual Art" (1995) wordt nog steeds beschouwd als een van de belangrijkste essays over de ontwikkeling van conceptuele kunst en de processen die betrokken zijn bij de productie en receptie ervan, vanwege de scherpe maar heldere bespreking van theorieën. Veel van zijn werk is te vinden in zijn boek * Jeff Wall: Selected Essays and Interviews*.

Zijn invloed reikt verder dan de wereld van de beeldende kunst. Zo reproduceerde zangeres Sia tijdens haar optreden bij de Grammy Awards van 2015 de gloeilamp en het appartement uit Walls 'After Ralph Ellison's "Invisible Man", de proloog, en noemde Walls vermogen om een ​​gevoel van magisch realisme te creëren als inspiratie voor haar eigen artistieke werk.

In de woorden van curator Peter Galassi :

"Als Jeffs schilderijen succesvol zijn, dan zijn ze succesvol op een manier die niemand anders kan evenaren – het is een kunstvorm die niemand anders beoefent."

De privépersoon Jeff Wall

Jeff Wall werd geboren op 29 september 1946 in Vancouver, Brits-Columbia, Canada en woont nu in Zuid-Florida, Verenigde Staten.

Wall ontmoette zijn vrouw Jeannette, een Engelse, tijdens zijn studie in Vancouver, en ze kregen twee zoons in de jaren zestig.

Momenteel heb je toegang tot Jeff Wall

Fotografische kunstwerken van Jeff Wall waren recent te zien in de volgende tentoonstellingen:

In 2018 was er in de nieuwe Kunsthalle Mannheim een ​​grote speciale tentoonstelling gewijd aan de internationaal bekende fotograaf Jeff Wall. De tentoonstelling "The Imaginary Museum: Works from the Centre Pompidou, the Tate, and the MMK" in het Museum voor Moderne Kunst in Frankfurt am Main (MMK 2 in de TaunusTurm).

De Johnen Gallery Berlin presenteerde 20 foto's van Jeff Wall op haar website johnengalerie.de, die ook vergroot in een diavoorstelling te bekijken waren.

De Fondation Beyeler begin 2024 grote solotentoonstelling . Dit wordt de eerste tentoonstelling van de kunstenaar in Zwitserland in twintig jaar. Meer informatie is te vinden op de website van de Fondation Beyeler: Jeff Wall (28 januari – 21 april 2024 ).

Helaas zijn er momenteel geen tentoonstellingen over Jeff Wall in Duitsland.

Aanbevolen lectuur over Jeff Wall

• Scenario's in de beeldruimte van de realiteit. Essays en interviews. FUNDUS Vol. 142: Essays en interviews. Redactie: Gregor Stemmrich ( Link naar het boek* )
• Jeff Wall. Specifieke foto's, door Stefan Gronert, 20 september 2016 ( Link naar het boek* )
• Jeff Muur. Transit (Tentoonstellingscatalogus, Staatliche Kunstsammlungen Dresden, 20 juni–19 september 2010) ( Link naar het boek* )
• Jeff Wall. Catalogue Raisonné 1978–2004, onder redactie van Theodora Vischer en Heidi Naef ( Link naar het boek* )
• Jeff Wall, tentoonstellingscatalogus, Museum of Contemporary Art, Chicago 1995; Lee Robbins, 'Lightbox, Camera, Action!', Artnews, vol. 94, nr. 9, nov. 1995, pp. 220-223

* Disclaimer affiliate links: We bevelen alleen producten aan of linken ernaar die we zelf gebruiken (of zouden gebruiken als we de financiële middelen hadden), en alle meningen die hier in deze context worden geuit, zijn onze eigen meningen. Dit bericht bevat affiliate links (aangeduid met een *), waarmee we een kleine commissie kunnen verdienen zonder extra kosten voor u. Dit helpt ons bij de financiering van ons redactioneel werk en tijdschriftartikelen. Lees hier het volledige privacybeleid .