Een blik op: Jackson Pollock

Wat je reden ook is om iets over een kunstenaar te weten te komen, één ding is zeker nuttig: een samenvatting die je belangrijkste vragen over de kunstenaar beantwoordt en waarnaar je altijd kunt terugverwijzen als je verder onderzoek doet naar de kunstenaar en basisgegevens of feiten wilt opzoeken.

Dit kan erg nuttig zijn, vooral als je je wilt kunnen concentreren op je werk terwijl je je ermee bezighoudt.

Hieronder een overzicht van de belangrijkste feiten over Jackson Pollock

Paul Jackson Pollock werd geboren op 28 januari 1912, een zogenaamd zondagskind, en overleed op 11 augustus 1956 bij een auto-ongeluk. Hij was slechts 44 jaar oud.

De volledige naam van de kunstenaar is Paul Jackson Pollock.

Jackson Pollock was een invloedrijke vertegenwoordiger van de zogenaamde New Yorkse School van het abstract expressionisme . Zijn beroemde 'drip paintings' uit de jaren 40 maakten hem tot een symbool van de Amerikaanse abstracte schilderkunst en werden vereerd als een "wapen tegen het socialistisch realisme" .

Gedurende zijn leven werd hij omschreven als een genie, rebels en geplaagd door zelf twijfel.

Geboorteplaats, ouders, schooljaren

Jackson Pollock komt uit Cody, Wyoming, een klein stadje met een paar duizend inwoners, ongeveer in het midden van de Verenigde Staten (iets ten noordwesten). Cody werd in 1896 gesticht door Buffalo Bill, wiens echte naam William Frederick Cody was.

Jackson Pollock was de jongste van vijf kinderen van LeRoy Pollock en zijn vrouw Stella May (geboren McClure). Zijn jeugd en adolescentie werden gekenmerkt door frequente verhuizingen tussen Californië en Arizona en de ongelukkige relatie van zijn ouders. De eerste zestien jaar van zijn leven werkte zijn vader als arbeider, steenhouwer, metselaar, wegenbouwer en assistent-landmeter.

Pollocks oudste broer Charles en zijn broer Sanford (bijgenaamd Sande), die drie jaar ouder was, werden ook kunstenaars en brachten hem een ​​begrip bij van een bohemien levensstijl. Door uitstapjes met zijn vader maakte Pollock kennis met de kunst en cultuur van de First Nations.

Eerste tekenen van artistiek talent

Het is aannemelijk dat Jackson Pollock al vrij vroeg aanleg had voor kunst, of in ieder geval voor ambachten, aangezien hij de Manual Arts High School in Los Angeles bezocht (een middelbare school waar ambachten werden onderwezen).

In brieven aan zijn oudere broer uitte Jackson Pollock zijn genegenheid voor de theosofie en de kunst, een interesse die Charles Pollock ook koesterde. Hij moedigde hem aan om kunstenaar te worden en was vol lof over de Mexicaanse muurschilders Diego Rivera en José Clemente Orozco .

Als reactie hierop verhuisde Jackson twee jaar later naar New York om bij zijn broer te gaan wonen, waar hij aan de Art Students League Thomas Hart Benton . Benton bewonderde de onzekere en introverte Pollock en koos hem als zijn favoriete student.

Professionele ervaring en opleiding als kunstenaar

Maar bovenal was "geld verdienen" duidelijk de prioriteit (weinig mensen hadden in die tijd ouders die hun vervolgopleiding konden betalen). Pollock werkte van 1927 tot 1929 (van zijn 15e tot zijn 17e) als landmeter in Californië.

Hij moet genoeg geld gespaard hebben om kunst te studeren. Pollock studeerde van 1929 tot 1931 aan de Art Students League in New York. In die tijd had de school zogenaamde "regionalisten" als docenten realistische en naturalistische schilders die zichzelf graag als "dicht bij het volk" beschouwden en zich daar ook naar gedroegen. Zo liet Pollocks leraar Thomas Hart Benton de jonge Pollock werken van oude meesters (zoals Rubens) kopiëren.

Een typische basiscursus voor aspirant-kunstenaars, maar eentje die echt getalenteerde schilders al snel saai vinden. Pollock was geen uitzondering. Hij wilde deze oncreatieve bezigheid niet lang volhouden en had, zelfs op jonge leeftijd, al een eigen wil – hij verliet de Art Students League en vertrok naar Mexico.

Daar studeerde hij bij de Mexicaanse schilder en graficus José Clemente Orozco , de grondlegger van de hedendaagse Mexicaanse schilderkunst en een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het zogenaamde "muurschilderkunst" .

De weg naar je eigen stijl

Tussen 1930 en 1935 reisde Jackson Pollock veelvuldig, onder meer naar de westelijke staten en het Navajo-reservaat in New Mexico, en experimenteerde hij met schilderkunst, waarbij hij alles verkende, van traditionele Amerikaanse politieke en ideologische thema's tot symbolische kunst. In 1935 verhuisde Pollock naar New York en in 1936 volgde hij een workshop onder leiding van een andere gerenommeerde hedendaagse Mexicaanse schilder, David Alfaro Siqueiros , getiteld "Experimentele Workshop: Laboratorium voor Moderne Technieken in de Kunst".

In die periode kwam Pollock voor het eerst in aanraking met een vrijere schilderstijl; hij leerde de zogenaamde druppeltechniek en een artistieke giettechniek , en mocht met spuitpistolen schilderen.

Pollock vond dit mooi, en via zijn leraar ontmoette hij de Amerikaanse schilder, surrealist en abstract expressionist Robert Motherwell en diens toekomstige vrouw, de schilderes en collagekunstenares Lee Krasner . Krasner was vier jaar ouder dan hij; ze ondersteunde Jackson Pollock en deelde een atelier met hem.

Van 1938 tot 1942 werkte Jackson Pollock voor het WPA Federal Arts Project ; in 1941 mocht hij Robert Motherwell en Lee Krasner tentoonstelling in de McMillen Gallery .

Pollock was gefascineerd door het werk van Pablo Picasso , dat zijn schilderkunst tot begin jaren veertig beïnvloedde. De invloed van zijn leraar Benton en de Mexicaanse muurschilders was ook nog steeds merkbaar in Pollocks vroege werk. Deze invloed nam echter af naarmate Pollock zich meer verdiepte in het Europese modernisme, kubisme en surrealisme, en de vrije kleurschakeringen van de Catalaanse kunstenaar Joan Miró .

Begin jaren veertig veranderde Pollock daarom opnieuw: de grootschalige, expressieve schilderijen met Indiaanse motieven werden abstracter, Pollock ging in gesprek met C.G. Jung en nam van hem het idee over dat het onbewuste de bron van kunst .

Hij bestudeerde ook het kunsttijdschrift DYN, uitgegeven door de surrealist Wolfgang Paalen. In 1941 culmineerden al deze invloeden in het schilderij " Geboorte", waarin voor het eerst de impasto-techniek en het consistente ritme van zijn latere belangrijke werken te zien waren. Vervolgens werd Pollock steeds abstracter; in de schilderijen "De wolvin" en "De bewakers van het geheim" schilderde hij de eerste van zijn individuele penseelstreken, die ogenschijnlijk vrij over het doek verspreid zijn.

Documentaire over Jackson Pollock (in het Engels)

Psychotherapie en de zoektocht naar het onbewuste

Tussen 1939 en 1942 onderging Jackson Pollock een psychotherapeutische behandeling voor zijn alcoholisme (aangezien de drooglegging in 1933 was opgeheven). Zijn therapeuten, Dr. Joseph Henderson en later Dr. Violet Staub de Laszlo (1941/42), waren volgelingen van C.G. Jung en introduceerden hem in de principes van de psychologie.

Omdat Pollock niet graag sprak, nam hij tekeningen mee naar zijn sessies waarop hij zijn dromen, kwellingen en obsessies uitbeeldde. Deze versterkten zijn overtuiging dat de bron van zijn schilderijen in het onbewuste lag. Gebaseerd op zijn vaste overtuiging dat alle mensen een gemeenschappelijk onbewuste delen, liet Jackson Pollock zich inspireren door C.G. Jungs theorie van archetypen .

Toen Pollock in 1937 een essay van John Graham in het Magazine of Art las, waarin stond dat universele symbolen te vinden waren kunst van Centraal-Afrika "Birth" (ca. 1941, Tate Gallery, Londen) tentoon te stellen in de McMillen Gallery.

De artistieke doorbraak

In 1942 exposeerde Pollock op de "Internationale Surrealistische Tentoonstelling" in New York kunstverzamelaar Peggy Guggenheim ontmoette . Zij werd Pollocks belangrijkste mecenas, aan wie hij later zijn financiële succes te danken zou hebben.

In oktober 1945 trouwde Pollock met Lee Krasner. Zij zou een overwegend positieve invloed hebben gehad op de getroubleerde kunstenaar, die begin jaren veertig al in psychotherapie was geweest vanwege zijn alcoholproblemen.

Lee Krasner speelde een cruciale rol in de ondersteuning van Jack Pollock door zijn werk te introduceren bij critici, verzamelaars en kunstenaars, waaronder Herbert Matter, Arshile Gorky en Willem de Kooning. Haar affiniteit met de kunstenaar Henri Matisse "Stenographic Figure" kleur in plaats van tonale schilderkunst te gebruiken . Ze faciliteerde ook Pollocks contact met de directeur van het Guggenheim Museum, James Johnson Sweeney, wat zijn carrière aanzienlijk bevorderde.

Pollock bleef zijn geconcentreerde, fantasierijke schilderijen maken, waarin zijn opgebouwde artistieke ervaring van de afgelopen jaren tot uiting kwam; in slechts enkele jaren (1946 tot 1951) creëerde hij een compleet en vernieuwend oeuvre uit een relatief klein aantal schilderijen op doek, waarmee hij een van de belangrijkste kunstenaars van de 20e eeuw zou worden.

Naast schilderijen maakte Pollock honderden werken op papier (aquarel, potlood, collage, gouache, inkt) die weliswaar een plaats kregen in zijn tentoonstellingen, maar pas lang na zijn dood echt bekendheid verwierven in de kunstwereld – waarschijnlijk precies toen al Pollocks schilderijen een vaste eigenaar hadden gevonden en de handel in de "winstgevende Pollock" was gestaakt.

Pollocks doorbraak naar roem en fortuin kwam in 1949 toen een vier pagina's tellend artikel in Life Magazine hem in één klap de beroemdste opkomende schilder van Amerika maakte. Het politieke klimaat was ook gunstig voor Jackson Pollocks werk: de Koude Oorlog was in volle gang en Pollock was een welkome ambassadeur van een democratisch, liberaal en "wild" Amerika.

Peggy Guggenheim en de betekenis van "Mural" voor de drip paintings

Peggy Guggenheim was al vroeg een bewonderaar van Jackson Pollock. In juli 1943 tekenden ze een contract dat hem een ​​maandelijks inkomen van 150 dollar garandeerde. In haar New Yorkse galerie "Art of This Century" (opgericht in oktober 1942) organiseerde ze in november 1943 zijn eerste solotentoonstelling .

Het was een van haar kunstadviseurs die haar de schilderijen van Jackson Pollock liet zien – Piet Mondrian was zo onder de indruk van diens schilderij "Stenografische figuur" dat hij het beschreef als het krachtigste werk dat hij tot dan toe in de VS had gezien. Andere supporters waren onder meer Howard Putzel, haar assistent, en Sweeney.

Guggenheim gaf de toen nog volstrekt onbekende kunstenaar Jackson Pollock de opdracht om een ​​muurschildering (1943, Universiteit van Iowa) voor de hal van haar nieuwe dubbele appartement aan East First Street. Op advies van haar vriend en adviseur Marcel Duchamp schilderde hij het schilderij niet direct op de muur, maar op een doek van 2,5 bij 6 meter, zodat het verplaatst kon worden.

Omdat Pollocks atelier te klein was voor het werk, braken de twee in het geheim een ​​muur af en droegen het puin in emmers uit het appartement. De bekende verzamelaar herinnerde zich dat de toen nog onbekende Pollock dagenlang voor het schilderij had gezeten, inspiratieloos en diep depressief.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog kon Jackson Pollock geen figuratieve compositie maken die symbool stond voor die tijd. In plaats daarvan creëerde hij een reeks biomorfe figuren die deden denken aan stokfiguurtjes in prehistorische grottekeningen.

Toen kunstcriticus Clement Greenberg het kunstwerk voor het eerst zag, herkende hij het enorme potentieel ervan en noemde hem de meest vooraanstaande schilder van de VS in die tijd. In 1951 schonk Peggy Guggenheim het meesterwerk aan de Universiteit van Iowa.

“Mural” is zijn eerste abstracte kunstwerk, dat leidde tot de beroemde Drip Paintings tussen 1946 en 1950.

Pollocks druppelschilderijen

De onconventionele maar teruggetrokken schilder werd op 8 augustus 1949 uitgelicht in het populaire tijdschrift Life, wat vragen opriep over de vraag of hij de belangrijkste schilder van de Verenigde Staten was. Zijn beroemdste werken ontstonden tussen 1947 en 1950 en staan ​​bekend als drip paintings .

Eind 1946 besloten Pollock en zijn vrouw Krasner zich volledig te richten op het druipen en gieten van verf. Dit leidde ertoe dat Pollock figuratieve elementen achter zich liet en ontwerpen ontwikkelde die het hele oppervlak .

Thomas Hart Benton, Pablo Picasso, Joan Miró en de minder bekende kunstenares Janet Scobel, evenals de zandschilderkunst van de inheemse Amerikanen, beïnvloedden de schilder Jackson Pollock. Hij begon op een nieuwe manier te werken met synthetische harsvernis, ook wel alkydvernis . Hij beschreef het gebruik van huishoudverf in plaats van kunstenaarsverf als "een natuurlijke ontwikkeling uit noodzaak".

Pollock gebruikte harskwasten, staven en zelfs spuiten om verf op het doek te druppelen en te gieten zonder het aan te raken. Zijn techniek van het gieten en druppelen van verf – drip painting – wordt beschouwd als een van de oorsprongen van action painting (Harold Rosenberg in ARTnews, 1952).

Dit stelde hem in staat om directer te werken en de verf te laten vloeien. Hij legde het doek op de vloer, gebruikte de bewegingen van zijn hele lichaam en bracht verfdruppels vanuit alle richtingen op het doek aan. Om de kijkers meer associaties te bieden, besloot Pollock in 1948 zijn schilderijen te nummeren; zijn eerste werk was "Number 1A" (MoMA).

1950 was Pollocks meest productieve jaar, waarin hij vijftig schilderijen maakte, waaronder "Lavender Mist: Number 1", dat te vinden is in de Washington National Gallery of Art.

Fotograaf Hans Namuth observeerde de kunstenaar tijdens zijn creatieve proces en liet een indrukwekkende reeks foto's achter van de dansende bewegingen van de schilder, waaronder die voor "One: Number 31" en "Autumn Rhythm: Number 30" "Number 29" op een stuk glas in de buitenlucht en liet zich daarbij filmen. Na de opnames gaf Pollock zich, voor het eerst in lange tijd, te buiten aan alcohol en strompelde stomdronken naar huis.

Beroemde kunstwerken van Jackson Pollock

Vanaf 1946 ontwikkelde Jackson Pollock de druppeltechniek op zijn eigen manier verder. Hij druppelde niet langer alleen verf, maar legde zijn doeken op de grond, liet de verf er van bovenaf op vloeien, gooide en goot, strooide en bracht verf aan met een troffel op het doek.

In deze mix van verftechnieken ontstaan ​​kenmerkende structuren, patronen en ritmes. Action Painting werd uitgevonden en met deze stijl schreef Pollock zich in de kunstgeschiedenis . Bekende werken van Jackson Pollock in de stijl van "Action Painting":

• “Geboorte”, 1941, nu in de Tate Gallery of Modern Art, Londen
• “Blauw (Moby Dick)”, 1943, Ohara Museum voor Kunst, Kurashiki, Japan
• “Muurschildering”, 1944 (een muurschildering van 6 x 2,5 m in opdracht van Peggy Guggenheim)
• “Ogen in de hitte”, 1946, Peggy Guggenheim Collectie, Venetië
• “Glinsterende substantie”, 1946, Museum of Modern Art, New York
• “Shooting Star”, 1947, verblijfplaats onbekend
• “Betoverd bos”, 1947, De Guggenheim-collectie
• “Nr. 5, 1948”, eveneens uit 1948, in particulier bezit
• “Nr. 8”, Neuberger Museum of Art, State University of New York

Pollock was echter nog steeds alcoholist, vaak depressief en prikkelbaar , en dit weerspiegelde zich vanaf 1950 in zijn stijl: de grote schilderijen werden zwart-wit of gedomineerd door bruine en zwarte lijnen. Een treffend voorbeeld van deze creatieve periode is "The deep" uit 1953 .

The Deep is een van Pollocks laatste schilderijen; hij schilderde nauwelijks meer na 1951, met een korte onderbreking van figuratieve schilderkunst vanaf 1953. Rond eind 1954 stopte Pollock echter helemaal met schilderen, en kort daarna overleed hij na een tragisch auto-ongeluk.

 

20 van Jackson Pollocks beroemdste werken

Wat voor soort kunst maakt Jackson Pollock?

Pollock schilderde en tekende, en hij schilderde en tekende bijna uitsluitend ; voor een moderne kunstenaar in het midden van de 20e eeuw was dit veel normaler dan tegenwoordig, waar een hedendaagse kunstenaar regelmatig experimenteert met vele expressievormen. Het scala aan mogelijkheden was destijds ook veel beperkter; film en fotografie waren nauwelijks verkend in de kunst, en andere media zoals video en computers – die ook talloze moderne werken op musaartgallery.com – waren nog volkomen onbekend in de wereld.

Dat was echter genoeg voor Jackson Pollock om zijn creativiteit te uiten. Hij werkte immers aan de ontwikkeling van een compleet nieuwe vorm van schilderen, waarbij hij afstand nam van de loutere penseelstreek en zich richtte op allerlei fysieke expressies om de verf op het doek te brengen – "action painting" in de meest letterlijke zin van het woord.

Jackson Pollock had ook zijn eigen idee achter zijn schilderijen: ze zitten niet voor niets "vol contrasten". Pollock, die een conflictueuze relatie met zijn omgeving had, probeerde op deze manier uit te drukken wat hij zag als een tegenstelling tussen "lichaam" en "ziel".

De bijnaam van Jackson Pollock

Pollocks fysieke, soms zelfs gewelddadige, schilderstijl was, op zijn zachtst gezegd, verontrustend voor veel kunstcritici die gewend waren aan keurig geklede schilders met hun penselen voor hun ezel. Kunstkenners met een voorliefde voor de avant-garde waren destijds waarschijnlijk net zo zeldzaam als nu, of misschien vond de pers het al prettig om de (vermeende) mening van de "gemiddelde man" weer te geven met het oog op verkoopcijfers.

In elk geval hernoemde Time Magazine Jackson Pollock in het artikel "The Wild Ones" van 20 februari 1956 tot "Jack the Dripper" , vrijelijk naar het zelfgekozen pseudoniem van de seriemoordenaar Jack the Ripper, die in 1888 in Londen op een vergelijkbare ruwe manier met menselijke lichamen omging als Jackson Pollock met de traditionele manier van schilderen op doek.

Welke kunststijl vertegenwoordigt Jackson Pollock?

Jackson Pollock vertegenwoordigt geen kunststijl, maar hij ontwikkelde wel een kunststijl, "Action Painting", als een bijzondere vorm van Amerikaans abstract expressionisme van de zogenaamde "New York School" .

De "ontdekker" van Jackson Pollock

Al in 1943 contracteerde de progressieve galeriehoudster Peggy Guggenheim, die bekend was met Europese kunst, Jackson Pollock. Deze kunstkenner van Joodse afkomst was in 1941 uit Frankrijk naar New York gevlucht en had daar in 1942 een galerie geopend, waar ze werken van Europese emigranten tentoonstelde en Amerikaanse kunstenaars met vernieuwende ideeën promootte.

Pollock kreeg een exclusief contract en een maandelijks salaris van 150 dollar, wat zijn levensonderhoud verzekerde, en hij kon zijn werken tentoonstellen in hun galerie "Art of This Century" in New York.

Andere belangrijke supporters en metgezellen van Jackson Pollock

De kunstenares (en later echtgenote) Lee Krasner was waarschijnlijk de eerste die Pollocks genialiteit ontdekte; volgens veel kunsthistorici is de "bevordering door liefde" de reden waarom de labiele Pollock leerde zijn talenten op een resultaatgerichte manier in te zetten.

In zijn beginjaren werd Pollock ook gesteund door meer bekende schilders van de opkomende "New York School", zoals Willem de Kooning en Robert Motherwell.

Een van de hoogtepunten in het levenswerk van Jackson Pollock

Het levenswerk van Jackson Pollock kent vele opmerkelijke aspecten, maar misschien wel het meest opmerkelijke is dat deze psychisch instabiele man erin slaagde een volledig onafhankelijk oeuvre te creëren zonder zich te laten leiden door rolmodellen.

Daarmee betekende Pollock veel voor de hedendaagse Amerikaanse kunst, die tot dan toe geen echte erkenning had kunnen krijgen in het artistiek meer progressieve Europa. Het Noord-Amerikaanse modernisme van de abstract expressionisten kon eindelijk zijn banden met Europa verbreken; werken van Jackson Pollock bereikten de grote musea, ook in Europa; hij werd uitgenodigd voor documenta II (1959) een zaal die volledig aan zijn werk was gewijd op documenta III (1964)

Belangrijke Jackson Pollock-tentoonstellingen – die nog steeds plaatsvinden

Pollock nam niet alleen deel aan documenta (1959 en 1964), maar in 1950 was hij ook een van de drie Amerikaanse kunstenaars die geselecteerd werden voor de Biënnale van Venetië. Tijdens zijn korte leven was Pollocks werk te zien in verschillende belangrijke internationale tentoonstellingen van hedendaagse kunst, maar de "Jackson Pollock-hype" kwam pas echt op gang na zijn dood: tot op heden is zijn werk te zien geweest in ongeveer 250 solotentoonstellingen in de VS, zo'n 50 in Duitsland, 20 in Groot-Brittannië en Italië en 15 in Spanje.

Zijn invloed op de wereld van vandaag is enorm en nog lang niet voorbij. Tussen 2000 en 2012 waren er bijna 30 solotentoonstellingen van Jackson Pollocks werk wereldwijd, van Berlijn tot Parijs en Venetië, van New York City tot Canada en Australië, en verder naar Rusland en Azië.

Zijn schilderijen zijn opgenomen in de collecties van musea in zo'n twintig landen, vaak in meerdere musea binnen één land. Iedereen die hedendaagse kunst wil tentoonstellen, heeft een "Jackson Pollock" .

In 2013 en 2014 waren werken van Jackson Pollock te zien in 13 groepstentoonstellingen op drie continenten. De belangstelling blijft groot.

Er valt natuurlijk veel meer te vertellen over Jackson Pollock dan een dergelijke "blik" kan weergeven, bijvoorbeeld dat een van zijn schilderijen lange tijd het "duurste schilderij ter wereld" was, en het trieste verhaal van zijn dood, dat niet als enige verantwoordelijk is voor het feit dat Jackson Pollock een mythe is geworden.

Jackson Pollock kan zelfs vandaag de dag nog voor opschudding zorgen, zoals recentelijk nog in 2005. Maar dit verhaal zal helaas bewaard moeten blijven voor een uitgebreider artikel over het leven en werk van Jackson Pollock.