Dietmar Deiwick – Terug van het einde van de wereld

Wanneer een kunstenaar met enige afstand naar zijn werk kijkt, zegt hij misschien: "Ik vind dat schilderij goed gelukt." Of hij is kritisch: "Daar moet ik nog eens aan werken." Dietmar Deiwick zei: "Ik kan me niet eens meer herinneren dat ik dat geschilderd heb."

Het was niet verwonderlijk dat de afstand enorm was, zowel in tijd als in ruimte: Dietmar Deiwick, een opgeleid kleurenlithograaf en digitaal drukker, zag zich geconfronteerd met twee werken uit zijn vroege periode, 45 jaar geleden geschilderd in Nepal. De in Berlijn geboren kunstenaar verbleef destijds in een sober kunstenaarsverblijf in Kathmandu. Hij bleef daar vijf maanden en liet bij zijn terugkeer naar Duitsland vier schilderijen achter in een kleine lokale galerie.

Ter ere van zijn 70e verjaardag organiseerden zijn kinderen een tentoonstelling – de eerste in zijn leven – en daarvoor spoorden ze twee van de vier werken op die verloren gewaand waren en brachten ze die naar Berlijn. "Ik heb vaak geen idee hoe mijn schilderijen er in het begin uit zullen zien," beschrijft Deiwick zijn werkwijze. "Ik laat me verrassen." Hij visualiseert zijn eigen verbeelding en het moment.

Het was waarschijnlijk hetzelfde toen, 45 jaar geleden: een fantasielandschap, althans gedeeltelijk. Bergen op de achtergrond, een aardverschuiving op de voorgrond, een donkerblauwe organische muur of grens aan de rechterkant – daarnaast een meer ongerepte wereld met een uitgeholde kano op een meer. De toekomst van het milieu, die zich in lagen aftekent, steeds meer ingesloten raakt door een muur die je in je rug voelt.

"Het Blauwe Gordijn ". Het is geschilderd met olieverf, maar niet vernis. "De kleuren waren toen levendiger, zelfs donkerder", herinnert Deiwick zich. Hij wil nu de vroegere levendigheid herstellen, het werk schoonmaken en het uiteindelijk vernissen. Om het werk af te maken dat hij destijds begon.

“Het Blauwe Gordijn” (olieverfschilderij), 45 jaar geleden achtergelaten in Kathmandu, is nu teruggekeerd van het einde der tijden: de kleuren zijn in de loop der tijd vervaagd, maar de kritiek op de voortschrijdende milieuvernietiging is tijdloos.

De schilderijen van Deiwick balanceren tussen landschap en stedelijkheid – hier het werk "Metropolis" (acryl).

"Camping 3000" (acryl): Deiwick schilderde vaak maritieme landschappen– veel daarvan aan de kust van de Oostzee. De schilderijen waren en zijn niet te koop.

Dietmar Deiwick was verrast: de handtekening op zijn werken en de naam van de galerie waren de enige aanknopingspunten voor de zoektocht in Nepal. De kunstenaar zelf zou na 45 jaar de schilderijen niet meer gedetailleerd kunnen beschrijven.

Over de kunstenaar

Dietmar Deiwick werd in 1947 geboren in Naila, Opper-Franken. Hij groeide op in Berlijn, waar hij nog steeds woont. Na een opleiding tot kleurenlithograaf in Berlijn-Kreuzberg maakte hij tussen 1970 en 1973 studiereizen naar India, Tanzania, Nepal en Afghanistan.

Terug in Duitsland werkte hij als technisch lithograaf op het gebied van compositie. Hij trouwde in 1975 en kreeg twee kinderen, aan wie hij zijn artistieke talent doorgaf. Zijn hele leven werkte hij met kleur en grafische vormgeving, en sinds de jaren negentig ook digitaal; hij gaf computercursussen. Enkele jaren geleden ging hij met pensioen en sindsdien heeft hij meer tijd aan de schilderkunst kunnen besteden.