Peter Herrmann – Groeten uit Berlijn en kunst in de DDR

'Groeten van de schilder uit Berlijn' – zo noemde de Oost-Duitse kunstenaar Peter Herrmann zijn laatste tentoonstelling, met werken die na de eeuwwisseling waren gemaakt. 'Zilveren Peter' – zoals hij zichzelf gekscherend noemt vanwege zijn lichtere haar – is zeker geen jonge kunstenaar meer, maar hij heeft nog niets van zijn energie en productiviteit verloren.

Voor een neutrale toeschouwer lijken zijn schilderijen misschien het werk van een zeer jonge man, of zelfs een kind. Zijn latere werken worden inderdaad gekenmerkt door een snelle en vlakke penseelstreek – het is moeilijk te geloven dat hij kon terugkijken op een leven lang schilderen.

Bij nader onderzoek blijkt echter niet zozeer onervarenheid, maar eerder een herwonnen vrijheid en zorgeloze houding. Deze ontwikkeling is des te indrukwekkender als men bedenkt dat Herrmann kan terugkijken op een schat aan ervaringen van allerlei aard en met name gevormd is door de naoorlogse jaren. En het zijn vaak scènes uit zijn leven, zijn dagelijks leven, zijn omgeving die hij op papier en doek vastlegt.

Een korte terugblik op het leven van Herrmann

Peter Herrmann werd geboren in Großschönau bij Zittau en groeide op in Dresden. In 1953 werd Herrmann lid van de kunstenaarsgroep Erste Phalanx Nedserd . Hij werkte tot 1970 in Dresden, onder andere als fotogravurekunstenaar.

Hij werd waarschijnlijk sterk beïnvloed door zijn collega-kunstenaar Jürgen Böttcher (schilder Strawalde) , die hem portretteerde in zijn verboden korte documentairefilm "Drie van velen" Vanaf 1971 behoorde hij tot de kunstenaarsgroep "Lücke" .

In 1982 verliet hij zijn familie en Oost-Duitsland. Samen met een collega-kunstenaar reisde hij van Oost-Duitsland naar het Westen. Deze beslissing was waarschijnlijk niet gemakkelijk voor hem, aangezien hij een hechte band met zijn familie had.

Dit blijkt bijvoorbeeld ook uit de foto's waarop zijn ouders op zondagmiddag thuis te zien zijn, of zijn vader die in uniform marcheert als terugkerende soldaat.

Hij droeg dit schilderij ook op aan zijn vader. Niettemin lijkt zijn verhuizing logisch, aangezien hij het politieke systeem van de toenmalige Duitse Democratische Republiek ondraaglijk vond. Herrmann ging eerst naar Hamburg en kort daarna, in 1986, naar Berlijn. Hij woont en werkt daar nog steeds.

Tegen de achtergrond van deze biografie kan men ook de quote van Wilhelm von Humboldt, die de homepage van zijn galerie siert, beter begrijpen:

“De diversiteit die voortkomt uit de vereniging van velen is juist het hoogste goed dat de samenleving biedt, en deze diversiteit gaat ongetwijfeld altijd verloren naarmate de staat meer ingrijpt. (…) Gelijkmatige oorzaken hebben gelijkmatige gevolgen. Daarom geldt: hoe meer de staat ingrijpt, hoe gelijker niet alleen alles wordt wat de oorzaak is, maar ook alles wat erdoor wordt veroorzaakt.”

Hier gebruikt hij waarschijnlijk de woorden van de Pruisische geleerde en schrijver om zijn eigen kritiek te uiten op de invloed van een totalitair en autocratisch regime op de individuele handelingsvrijheid binnen een samenleving. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij, als creatief persoon, gecentraliseerde controle en conformisme verwerpt, zoals hij die vermoedelijk in de voormalige DDR heeft ervaren.

Gezien de recente ontwikkelingen in het politieke landschap van Europa, of zelfs de VS, Rusland of het Midden-Oosten, is deze kritiek relevanter dan ooit.

Het oeuvre van Herrmann – 40 jaar in dienst van de kunst

Van 1987 tot 2013 organiseerde Peter Herrmann meer dan 300 tentoonstellingen . In de 25 jaar dat hij een galerie runde, gunde hij zichzelf slechts ÉÉN keer een welverdiende rustpauze: tien dagen vakantie, die hij combineerde met bezoeken aan ateliers van kunstenaars. Dit getuigt van een ongelooflijk actieve, gepassioneerde en onvermoeibare geest. Sinds 2013 heeft de kunst echter wat op de achtergrond moeten treden.

Hermanns werken zijn bijzonder levendig dankzij zijn herinneringen en zijn gedurfde kleurgebruik. Sommige van zijn schilderijen kenmerken zich door felle, levendige tinten. Hij is echter ook in staat om met subtiele kleuren te werken. In die gevallen overheersen pasteltinten op het doek.

Naast zijn verhalende schilderijen heeft hij ook een schat aan abstracte werken "Platte kunst op canvas ", geeft ook inzicht in Hermanns leven en werk.

Gezien zijn biografie is het geen verrassing dat de hoofdstad een terugkerend thema is in zijn schilderijen. De Muur, de vliegtuigen van de Berlijnse luchtbrug, de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche en de Eiermanntoren zijn allemaal in zijn motieven verwerkt. Een schilderij dat de Berlijnse lucht afbeeldt, met een rokende grill en worstjes erop, heeft een nogal ironische ondertoon.

De werken van Peter Herrmann zijn momenteel permanent tentoongesteld in de Berlinische Galerie , de Galerie Neue Meister van de Staatliche Kunstsammlungen Dresden, het Museum Ludwig in Keulen en het Museum Junge Kunst in Frankfurt (Oder).

Hij vormde een atelierpartnerschap met de beeldhouwer Hans Scheib, wat resulteerde in drie opmerkelijke tentoonstellingen. De tentoonstelling "Bleu de Prusse" werd zelfs in 1989 in het Goethe-Institut in Parijs getoond. Een ander hoogtepunt in zijn artistieke carrière is de "Gouden Pot ", die in 1995 werd tentoongesteld in de achthoekige ruimte van de voormalige Dresdense Kunstvereniging presenteerde hoofdkantoor van de Duitse Onderzoeksstichting in Bonn "Peter Herrmann – Hans Scheib ".

Peter Herrmann werd in 1998 onderscheiden met de Villa Romana Florence-prijs en in 2001 ontving hij uiteindelijk de Fred Thieler-prijs voor schilderkunst .

Als je de recente berichten en artikelen op de homepage van de kunstenaar aandachtig leest, zul je merken dat hij die passie nog steeds in zich heeft en de ontwikkelingen en technologieën van onze moderne wereld met grote nieuwsgierigheid volgt en kritisch bevraagt.

Zijn meest recente artikel biedt inzicht in de verschillende manieren waarop internet op het Afrikaanse continent wordt gebruikt en bespreekt tevens de impact hiervan op de kunstwereld