“HOOP” – Snaarklanken tegen de stilte

Van de stilte in de Abbey Road Studios tot de ruïnes in oorlogsgebieden: hoe de Zwitserse cellist Andreas Graf een nieuwe vorm van hulp heeft gecreëerd 'gebeden'

Een vleugje geschiedenis en hars

Hoop heeft soms een heel specifieke geur. In Studio One van Abbey Road Studios in Londen Star Wars- Andreas Graf staat er middenin . Op dit moment lijkt hij niet op een typische producer die zich koelbloedig over budgetlijsten buigt. Hij houdt zijn cello dicht tegen zich aan, alsof het een oude vriend is.

Het is deze bijna meditatieve stilte vlak voordat het orkest invalt die het hele "HOPE" . Andreas Graf, de Zwitserse concertcellist en filmmaker, wil de wereld genezen, niet met slogans, maar met vibraties. "Je krijgt er kippenvel van", zegt hij, terwijl hij naar de musici van het London Symphony Orchestra kijkt.

Het kind in mij, dat vroeger naar The Empire Strikes Back keek, zou vandaag een gat in de lucht springen van vreugde

Maar de reden voor deze opnames is zeer ernstig.

De schok die een boogslag werd

Het idee voor "HOPE" ontstond niet in een gelikte Londense studio, maar in de donkere uren van februari 2022. Toen de oorlog tussen Rusland en Oekraïne uitbrak, bevond Graf zich in Zwitserland en voelde hij wat we allemaal voelden: een verlammende machteloosheid. Hoe reageert een kunstenaar op tanksporen? Hoe reageert een muzikant op het gehuil van sirenes?

Graf besloot af te zien van een politiek manifest. Hij wilde iets creëren dat mensen over de grenzen heen met elkaar zou verbinden. "Ik wilde de ongelooflijke kracht van muziek gebruiken om mensen te verenigen," legt hij achteraf uit. Het was niet bedoeld als een album over oorlog, maar als een album voor de mensheid. Zijn missie: hoop brengen aan de meest kwetsbare slachtoffers van elke escalatie – de kinderen. Niet als een vaag concept, maar als concrete steun via de organisatie Save the Children .

Twaalf gebeden voor een lawaaierige wereld

Het pronkstuk van het project is het album "HOPE – 12 Prayers for Cello and Orchestra" ( muziekfragmenten zijn hier beschikbaar ). Graf slaagde erin twaalf van de meest gerenommeerde internationale filmcomponisten voor zijn project te strikken. Namen als David Kudell, Christoph Zirngibl en Andrew M. Smith gaven gehoor aan zijn oproep. De keuze voor filmcomponisten was bewust. Waarom? Omdat zij meesters zijn in het overbrengen van emotie. Ze weten hoe ze hoop in muziek kunnen vertalen en hoe ze een "heldenreis" op muziek kunnen zetten, zelfs als de held een kind is in een kelder in Charkiv of de Gazastrook.

Elke componist schreef wel een stuk voor cello en orkest. Dat de cello het solo-instrument is, is geen toeval. "De cello heeft een diepte en warmte die me voortdurend inspireert ," zegt Graf. Het wordt beschouwd als het instrument dat het dichtst bij de menselijke stem komt. Wanneer de cello klaagt, huilt hij; wanneer hij in opstand komt, zingt hij over verzet en de wil om te overleven. Onder leiding van de Britse dirigent Ben Palmer versmolten deze twaalf individuele "gebeden" tot een klank die de moderne wereld in al haar fragmentatie weerspiegelt en tegelijkertijd helend werkt.

De superkracht van melodie

Er is een moment in de studio waarop de muziek de partituur verlaat en tot leven komt. Voor Graf is dat het moment van de kippenvelmomenten. Maar het gaat om meer dan alleen esthetiek. Het project is opgezet als een liefdadigheidsinitiatief, waarbij de opbrengst rechtstreeks naar het van Save the Children .

Graf benadrukt herhaaldelijk:

Ieder kind heeft een toekomst nodig, en het is aan ons om die toekomst mogelijk te maken.

In een tijd waarin nieuwscycli steeds korter worden en empathie vaak verdwijnt bij de volgende krantenkop, richt "HOPE" zich op duurzaamheid. De muziek is bedoeld als een ankerpunt. Het is de bedoeling dat de luisteraar even stilstaat en tot nadenken stemt.

Het idee van de "heldenreis" is wat Graf drijft. Elk kind in een crisisgebied maakt een heldenreis door, vaak onvrijwillig en onder afschuwelijke omstandigheden. De muziek van "HOPE" is bedoeld om deze kinderen – en ons – de moed te geven om in een betere toekomst te geloven. Wanneer de klanken van Abbey Road Studios via luidsprekers de huiskamers over de hele wereld bereiken, dragen ze de boodschap van Andreas Graf met zich mee:

Zolang we nog in staat zijn tot empathie, zijn we niet machteloos

Wanneer kunst een schild wordt

Andreas Graf bewezen dat de ivoren toren van de klassieke muziek al lang barsten begint te vertonen – en dat is maar goed ook. Door de combinatie van filmisch drama, de intimiteit van de cello en het wereldwijde bereik van een benefietalbum heeft hij een gedenkteken gecreëerd, niet van steen, maar van lucht en vibratie.

Wanneer het album op 1 mei 2026 wordt uitgebracht door Claves Records, zal het meer zijn dan zomaar een cd in de kast. Het is het bewijs dat initiatiefnemers zoals Graf de wereld een klein beetje mooier kunnen maken door de juiste mensen op het juiste moment samen te brengen op een plek als Abbey Road. In een wereld die vaak lijkt af te brokkelen, herinnert "HOPE" ons eraan dat misschien wel het krachtigste wapen tegen wanhoop een strijkstokslag op een snaar is.

Het is een uitnodiging om te luisteren. Want wie luistert, begint te begrijpen. En wie begrijpt, begint te helpen.

Joachim Rodriguez y Romero

Eigenaar en directeur van Kunstplaza. Publicist, redacteur en gepassioneerd blogger op het gebied van kunst, design en creativiteit sinds 2011. Succesvolle graad in webdesign als onderdeel van een universitair diploma (2008). Verdere ontwikkeling van creativiteitstechnieken door middel van cursussen vrij tekenen, expressieschilderen en theater/acteren. Diepgaande kennis van de kunstmarkt door jarenlang journalistiek onderzoek en talrijke samenwerkingen met actoren/instellingen uit de kunst en cultuur.

www.kunstplaza.de/