De schoen in de kunst

Schoenen in de kunst . Hoewel ze in de eerste plaats een beschermende functie voor de voet hebben, zijn ze ook onderhevig aan veranderende mode en bezitten ze een sterke symbolische betekenis.

Zo worden maatschoenen voor mannen beschouwd als een teken van professioneel succes, en kunnen laarzen symbool staan ​​voor mannelijke dominantie en macht. Dameslaarzen daarentegen worden geassocieerd met seksueel verlangen en vrouwelijke dominantie.

Hoge hakken worden geassocieerd met erotiek, maar drukken ook een gevoel van beklemming en gebondenheid uit, omdat een vrouw met zulke schoenen niet kan wegrennen. In veel sprookjes en verhalen worden aan de schoen zelfs magische krachten toegeschreven.

Daarom krijgt de schoen hier het respect dat hij als kunstobject verdient.

Sandalen van Apollo en Aphrodite

Het eerste bekende werk waarin de schoen het centrale kunstobject vormt, is te zien in het antieke marmeren beeld van de naakte "Apollo Belvedere" . Het werd aan het einde van de 15e eeuw ontdekt in de villa van Nero nabij Rome.

Het standbeeld is een kopie van een Grieks bronzen werk uit de 4e eeuw voor Christus, toegeschreven aan de beeldhouwer Leochares

Het schoeisel vormt het belangrijkste element van het kunstwerk. De bandjes zijn zo verfijnd en elegant dat het lijkt alsof de sandalen speciaal voor de voeten zijn gemaakt – en de voeten voor de sandalen.

In de Griekse mythologie draait de relatie tussen de goden Hermes en Aphrodite om hun sandalen. Vanwege zijn onbeantwoorde liefde voor de godin van de sensualiteit vroeg Hermes zijn vader Zeus om hulp. Zeus stuurde een adelaar om Aphrodite's sandalen te stelen. Om ze terug te krijgen, moest Aphrodite zich aan Hermes onderwerpen.

Nog beroemder is het beeldhouwwerk "Eros en Pan" uit de 1e eeuw voor Christus. Tegenwoordig bevindt het zich in het Nationaal Archeologisch Museum in Athene. Het beeldt een scène uit waarin de herdersgod Pan onfatsoenlijke avances maakt naar Aphrodite. Zij heft daarop haar sandaal op om zijn avances af te weren.

Arnolfini's halfschoenen

Zelfs in het schilderij "De Arnolfini-bruiloft" van de Vlaamse schilder Jan van Eyck uit 1434 schoenen een diepere symboliek. In dit geval zijn de schoenen uitgetrokken en aan de kant gezet, zodat het bruidspaar blootsvoets op de vloer staat.

Daarbij verwijst de kunstenaar naar het Oude Testament, waarin de grond tijdens de huwelijksgeloften heilig is en alleen blootsvoets betreden mag worden.

Hoge hakken als kunstobject

De geschiedenis van hoge hakken vindt zijn oorsprong bij de oude Egyptenaren. Slagers uit die tijd droegen hakken om te voorkomen dat ze in het bloed wegzakten. Mongoolse ruiters gebruikten ook schoenen met hoge hakken voor een betere grip in de stijgbeugels. Tijdens het bewind van Catharina de' Medici (1519-1589) zorgden schoenen met hakken tot wel 50 cm voor een ware modehype .

Daarna verdwenen hoge hakken uit het openbare leven. Pas begin jaren twintig verscheen Marlene Dietrich er weer mee in het openbaar. Tot op de dag van vandaag blijven ze een inspiratiebron voor kunstenaars in diverse stijlen

Het effect van hoge hakken

De verticale verlenging van een vrouwenvoet wordt geïnterpreteerd als een signaal van vrouwelijke seksuele opwinding. Metingen tonen aan dat de kromming van de billen van een vrouw met 25% toeneemt wanneer ze hoge hakken draagt.

Veel mensen beweren zelfs dat hoge hakken een gewone vrouw in een verleidster veranderen. Tot op de dag van vandaag blijft een laag uitgesneden hoge schoen, waardoor de draagster lijkt te zweven, een van de meest aantrekkelijke motieven in de kunst.

De aantrekkingskracht op de kijker

Veel kunstobjectendie alleen een schoen afbeelden, laten bewust het bijbehorende lichaam buiten beschouwing. Dit laat het aan de verbeelding van de kijker over om de scène of de persoon aan wie de schoen toebehoort voor zich te zien en een connectie met het beeld te maken.

Dit werk onderzoekt de aantrekkingskracht van het onzichtbare . Het roept emoties op die verhalen in de hersenen creëren, verhalen die uitsluitend in het onderbewustzijn bestaan. De aantrekkingskracht voor de kijker ligt in het verlangen om steeds weer iets meer in het kunstwerk te ontdekken.

Joachim Rodriguez y Romero

Eigenaar en directeur van Kunstplaza. Publicist, redacteur en gepassioneerd blogger op het gebied van kunst, design en creativiteit sinds 2011. Succesvolle graad in webdesign als onderdeel van een universitair diploma (2008). Verdere ontwikkeling van creativiteitstechnieken door middel van cursussen vrij tekenen, expressieschilderen en theater/acteren. Diepgaande kennis van de kunstmarkt door jarenlang journalistiek onderzoek en talrijke samenwerkingen met actoren/instellingen uit de kunst en cultuur.

www.kunstplaza.de/