Naakttekening “Liggende vrouw” (1918) van Egon Schiele, beperkte oplage

Egon Schiele (1890-1918) was een van de oprichters van de Neukunst-groep, die in 1909 ontstond en zich fel verzette tegen de rigide tradities van de academische kunst. Na zijn studie aan de Weense Academie (1906-1909) vertoonde zijn vroege werk impressionistische invloeden, voordat vanaf 1910 expressionistische trekken in zijn schilderijen verschenen. Vooral zijn vrouwelijke naakten, gekenmerkt door een provocerende sensualiteit, gingen in tegen de heersende morele normen en leidden tot zijn gevangenschap in 1912. Schiele ontwikkelde steeds meer een tektonische beeldstructuur en integreerde stadsgezichten en landschappen in zijn werken, die echter altijd een sombere sfeer van verval uitstraalden. Zijn portretten weerspiegelden het innerlijke leven van zijn modellen en leverden hem veel lof op. Schiele's werken vormen sleutelstukken die de Art Nouveau en het expressionisme met elkaar verbinden en brengen topprijzen op bij veilingen; de belangrijkste collectie bevindt zich in het Leopold Museum in Wenen.