Sculptuur “Pietà” (1489-99) van Michelangelo Buonarroti, teruggebracht tot kunstmarmer

Michelangelo beeldde pijn en wanhoop, maar ook hoop uit in zijn prehistorie van de mensheid: de Sixtijnse Kapel in het Vaticaan. Toen hij deze gewelffresco's tussen 1508 en 1512 maakte, speelde de leidende figuur van de Hoogrenaissance en pionier van het maniërisme al een centrale rol in het artistieke en intellectuele leven van Italië, zowel als beeldhouwer als schilder. Michelangelo Buonarroti werd geboren in 1475 in Caprese, Toscane. Hij volgde een opleiding tot schilder bij Domenico Ghirlandaio en een opleiding tot beeldhouwer mogelijk bij Bertoldo di Giovannis, waarbij de studie van de oudheid een grote invloed had. Van 1496 tot 1501 werkte Michelangelo in Rome, waar hij onder andere de Pietà voor de Sint-Pietersbasiliek maakte. Tot 1504 werkte hij in Florence aan het monumentale standbeeld van David, dat nog steeds zijn nauwe band met de oudheid weerspiegelt. De sculpturen die daarop volgden, gekenmerkt door hun dynamische beweging, markeren de overgang naar het maniërisme.