Franz Marc: “Herten in de kloostertuin” (1912), reproductie op karton

Franz Marc bracht vele uren door met het observeren van dieren in hun natuurlijke habitat. De Duitse schilder probeerde de natuur te zien door de ogen van een hert. Hij liet de omgeving het dier doordringen, waardoor het hert er een integraal onderdeel van werd, één met het dier. In 1912 maakte Marc kennis met de dynamiek van de Italiaanse futuristen en, in Parijs, met de kleuren van het kubisme, of "orfisme", zoals die werden belichaamd door Robert Delaunay. Vanaf dat moment week hij af van zijn naturalistische stijl en structureerde hij het doek met stralende kleurvlakken. Gecombineerd met de contrasten van licht en donker resulteerden deze elementen in schilderijen die bijna lichtgevend en sfeervol waren, alsof ze van binnenuit ontstonden. Marc verdiepte zich in het naturalisme, de art nouveau en het Franse impressionisme, maar zocht uiteindelijk naar een nieuwe expressieve taal om "de spirituele essentie van de dingen" weer te geven. Met ongekende consistentie effende hij de weg voor een kunst waarin kleuren een symbolische betekenis kregen die veel verder reikte dan naturalistische weergave: "Elke kleur moet duidelijk aangeven wie en wat het is, en moet op een heldere vorm staan", legde Marc uit. Voor hem was blauw de kleur van het spirituele, rood stond voor liefde, passie en kwetsbaarheid, en geel symboliseerde de zon en vrouwelijkheid. Dieren speelden een centrale rol in zijn schilderijen, omdat zij, in tegenstelling tot mensen, voor hem symbool stonden voor oeroude oorsprong en puurheid. Net als Kandinsky zocht hij de vernieuwing van het spirituele in de kunst.