Abstract schilderij “Compositie nr. II, met rood en blauw” van Piet Mondrian, reproductie in beperkte oplage

Het is moeilijk voor te stellen dat Piet Mondrians strikt geometrische composities hun oorsprong vonden in schilderachtige, verfijnde landschapsstudies. Op twintigjarige leeftijd, als student aan de Amsterdamse Academie van Beeldende Kunsten, voelde hij zich aangetrokken tot het impressionisme. In het neutrale Nederland bleef hij grotendeels onaangetast door de onrust van de Eerste Wereldoorlog, waardoor hij zijn inspiratie en zijn theosofische studies kon voortzetten. Vroege fauvistische en neo-impressionistische elementen begonnen in zijn schilderijen te verschijnen. In Parijs, dat hij voor het eerst bezocht in 1912, nam hij deel aan verschillende Salons des Indépendants, waar hij beïnvloed werd door het kubisme van Georges Braque en Pablo Picasso. Mondrian reduceerde bijvoorbeeld een boom geleidelijk tot horizontale en verticale lijnen, totdat zwarte, orthogonale balken het beeldvlak verdeelden, en hij vulde de ruimtes ertussen met wit en primaire kleuren.