Art-o-Gram: Picasso – De kunstenaar, leven en liefde – Scène 6

Picasso's leven en zijn liefdes – met name Picasso's relatie met vrouwen – is een eindeloos onderwerp waarover serieuze kunsthistorici en geëngageerde feministen, verontwaardigde kleinburgers en fantasierijke kookboekenschrijvers, verwarde sociale wetenschappers en jaloerse tabloidjournalisten zich uitvoerig hebben uitgesproken vanuit vrijwel elk denkbaar standpunt.

De levensstijl van de kunstenaar en zijn relaties met vrouwen zijn al uitvoerig geanalyseerd, en het is waarschijnlijk niet zo belangrijk wie met wie het bed deelde, waarom en wanneer. Niettemin kan een compleet beeld van Picasso niet geheel voorbijgaan aan een blik op zijn levensstijl en zijn liefdesleven – beide zijn stukjes van de puzzel van "Picasso als persoon " en beide hebben zijn kunst beïnvloed.

Wat volgt is daarom een ​​schets in 7 scènes van de privélevensstijl van de kunstenaar – een intens beleefd leven.

Scène 6: Er zijn andere manieren

Acht jaar strijd om één man – uitgevochten door de zogenaamd zachtaardige Marie-Thérèse Walter en Dora Maar , van wie juist het tegenovergestelde wordt beweerd – put deze man waarschijnlijk meer uit dan hij wil toegeven, ook al voelt hij zich er stiekem door gevleid. Misschien wordt het drama, waar zijn geliefden zo naar verlangen, af en toe gewoon een beetje saai?

In elk geval maakte Picasso uiteindelijk een einde aan dit spel zonder winnaar, geheel op zijn eigen manier, door zich tot de volgende vrouw te wenden. Terwijl twee nog aan het ruziën waren, was de derde gelukkig – en Picasso ook, althans in eerste instantie, omdat hij nog niet kon vermoeden dat hij deze keer niet de dominante partij in de relatie zou zijn.

wordt aangenomen dat dit het geval was in de meeste van Picasso hij vond die vrouw Françoise Gilot

1943 (1946) – 1953 Françoise Gilot – De vrouw die Picasso overleefde

De schilderes Françoise Gilot ontmoette Picasso toen ze 21 jaar oud was, rond de tijd van haar eerste succesvolle tentoonstelling. Dat was in mei 1943; Picasso was toen 61 jaar oud en op het hoogtepunt van zijn roem en ervaring.

Voor de aspirant-schilder, die net met haar familie had gebroken vanwege haar carrière als kunstenaar, was hij een man met een aanzienlijke aantrekkingskracht.

Ergens tussen 1943 en 1946 werden ze een stel; Picasso verliet Dora Maar voor Françoise Gilot. Rond die tijd trok Françoise Gilot ook bij hem in, of liever gezegd, vergezelde hem op zijn reizen.

Picasso zat vanaf het begin van de Duitse bezetting in 1940 tot de bevrijding van Parijs op 25 augustus 1944 vast in zijn atelier in Parijs, dat hij tevens als woning gebruikte, en het was hem verboden zijn werk tentoon te stellen; hij wilde nu graag reizen.

Zuid-Frankrijk was een frequente bestemming, waar Picasso's vriend en vertrouweling Henry Matisse verbleef. Vanaf 1948 woonden ze beiden in Villa "La Galloise" in Vallauris, eveneens in Zuid-Frankrijk. Er bestaat een legendarische strandscène uit dat jaar (en niet, zoals in de onderstaande link wordt beweerd, uit 1951): Françoise staat lachend op het strand van Golfe-Juan. De al even opgewekte Picasso volgt haar en houdt beschermend een parasol boven haar. Een derde figuur, die duidelijk geniet van het strand en de zomer, nadert op de achtergrond: Javier Vilato, Picasso's neef (zoon van Picasso's zus Dolores).

Deze vrolijke scène werd gefotografeerd door Robert Capa , die niet alleen onvergetelijk is als oorlogsfotograaf, maar ook een buitengewoon talent had voor het fotograferen van mensen en hun gedrag.

Picasso maakte Françoise Gilot ook tot onderwerp van talloze schilderijen, die net zo divers waren als zijn portretten van Dora Maar, maar over het algemeen vrolijker en vriendelijker. Dit is vooral duidelijk in de "Vrouw-bloem" uit 1946 "Vrouw in een fauteuil (Françoise Gilot)" uit 1946, zelfs meer dan toen Picasso zijn geliefde, de delicate Eva Gouel portretteerde.

Nadat Françoise Gilot in 1947 beviel van haar zoon Claude en in 1949 van haar dochter Paloma, schilderde Picasso nog vriendelijkere portretten van de moeder en hun kinderen, zoals "Claude et Paloma jouant" uit 1950, "Françoise, Claude en Paloma" uit 1951 en "Françoise Gilot met Claude en Paloma" uit hetzelfde jaar.

Françoise Gilot koos voor een artistieke carrière tegen de wil van haar vader, die wilde dat ze advocaat werd. In 1943 stopte ze eenzijdig met haar rechtenstudie en vertelde haar vader dat ze vastbesloten was schilder te worden. Na de daaropvolgende ruzie vluchtte ze van huis en trok ze in bij haar grootmoeder van moederskant, die haar altijd had gesteund; haar vader trok alle steun in.

Tijdens haar jaren met Picasso ontwikkelde Françoise Gilot zich ook artistiek; in 1951, toen haar geliefde grootmoeder overleed en ze zich verzoende met haar vader, creëerde ze een geheel nieuwe reeks werken; in 1952 kon ze solotentoonstelling presenteren in de Galerie Louise Leiris in Parijs "Keukenserie" en oudere werken uit de "Witte Periode" die teruggingen tot 1949 .

De tentoonstelling werd zowel door critici als door het publiek goed ontvangen; een van de schilderijen werd zelfs verkocht aan het Frans Nationaal Museum, en Gilot kreeg vervolgens contracten aangeboden van galerieën in New York en Londen. Picasso was niet aanwezig bij de opening, omdat hij naar eigen zeggen de aandacht niet van Françoise Gilot wilde afleiden en omdat hij alle schilderijen al kende.

De aard van de relatie tussen Gilot en Picasso was de laatste tijd al veranderd; voor Françoise Gilot was de relatie met hem beperkend en steeds ondraaglijker geworden. Zijn humeur zou vaak explosief zijn geweest, zijn gedrag afstandelijk, en Françoise Gilot had zich steeds meer in zichzelf teruggetrokken ten opzichte van Picasso, zich steeds meer richtend op haar werk en haar kinderen.

Aangemoedigd door het succes van de tentoonstelling produceerde Françoise Gilot grotere schilderijen, haar kleurenpalet ontwikkelde zich en haar onderwerpen werden ambitieuzer. Tegelijkertijd nam ze emotioneel steeds meer afstand van Picasso.

Begin 1953 voelde ze zich steeds meer verstikt door zijn dominante houding en zijn weigering om haar verlangen naar onafhankelijkheid te erkennen; tegen de zomer beschouwde ze haar relatie met Picasso als onherstelbaar beschadigd en besloot ze haar eigen weg te gaan.

Eind september 1953 verliet Gilot Picasso in Vallauris en verhuisde ze met haar kinderen, Claude en Paloma, definitief naar haar appartement in Parijs. Picasso volgde haar, maar keerde na twee weken terug naar de Middellandse Zee. Françoise Gilot werd de enige vrouw die Picasso uit eigen vrije wil verliet.

Françoise Gilot trouwde in 1955 voor het eerst met de schilder en acteur Luc Simon, van wie ze in 1961 in goede harmonie scheidde. Vervolgens trouwde ze in 1970 met Jonas Salk (de ontdekker van het poliovaccin); dit huwelijk duurde tot zijn dood in 1995.

En ze bleef als kunstenaar werken; Françoise Gilot heeft nu ateliers in New York en Montmartre in Parijs , en ze heeft niet alleen haar relatie met Picasso goed doorstaan, maar ze heeft Picasso ook met ruim 40 jaar overleefd. Françoise Gilot is nu ruim 90 jaar oud en naar verluidt schildert ze nog steeds elke dag in haar atelier. Een overzicht van haar prachtige schilderijen is te vinden op haar officiële website www.francoisegilot.com .

Een artikel in het Engelstalige Vogue magazine beschrijft hoe iemand met een persoonlijkheid als Picasso na een heel leven verder kan leven. En hoe je dat op een zeer succesvolle manier kunt volhouden, met twee huwelijken en nog een kind, twee bestsellers, lezingen bij de Tate en een actieve carrière als kunstenaar tot ver in de negentig (bron: vogue.com) .

Je kunt Françoise Gilot live bekijken op YouTube ; in 2013 vertelt ze over haar eigen carrière en haar benadering van kunst.

…en op 6 juni 2014, op 92-jarige leeftijd, over haar artistieke idool Henri Matisse:

Françoise Gilot vierde op 26 november 2014 haar 93e verjaardag. De opmerkelijke helderheid van haar spraak en haar levendigheid in de video van juni van dit jaar suggereren dat ze op deze verjaardag nog steeds volop in vitaliteit en uitstekende gezondheid verkeert.

Dit artikel is gepubliceerd rond haar verjaardag. Als u haar wilt feliciteren, kunt u een e-mailformulier www.francoisegilot.com/frames.html

Wellicht is dit het enige passende citaat van Picasso over zijn liefde voor Françoise Gilot:

Ik heb nooit begrepen waarom vrouwen getalenteerde mannen eerst op hun gebreken beoordelen en dwazen op hun verdiensten

Het is wellicht alleen van toepassing op Françoise Gilot, omdat we niet weten naar welke van zijn vrouwen Picasso verwees met deze opmerking, en het is wellicht alleen van toepassing op het leven in het algemeen, omdat Picasso het simpelweg mis heeft met deze opvatting – althans in de generalisatie ervan: er zijn heel veel vrouwen die heel goed zijn in het herkennen van de capaciteiten van getalenteerde mannen – het duidelijke tekort ligt waarschijnlijk (toen en nog steeds) eerder in de tegenovergestelde richting.

Meer over Picasso's "rest van zijn leven" en zijn kunst kunt u lezen in de volgende artikelen: "Art-o-Gram: Picasso – Een lang leven voor de kunst" (Overzicht), "Art-o-Gram: Picasso – Geboren kunstenaar" (Opleiding), "Art-o-Gram: Picasso – Een kunstenaar en drie oorlogen" (Picasso leefde 28 jaar lang te midden van oorlog), "Art-o-Gram: Picasso – Beroemde kunst en het geheim ervan" (nee, het kan waarschijnlijk niet volledig worden onthuld), en in "Art-o-Gram: Picasso – Een garantie voor een topnotering" en in "Art-o-Gram: Picasso vandaag" wordt de enorme impact van de kunstenaar tot op de dag van vandaag besproken.