Christoph Waltz – Werk

Een overzicht van het werk van Christoph Waltz is grotendeels een verhaal van verduidelijking en correctie: de correctie van de misvatting dat Waltz pas een groot acteur werd dankzij Hollywood, en de verduidelijking van de vele fantastische rollen die hij in bijna vier decennia al heeft vertolkt.

Tegen de tijd dat de mediahype vanuit het epicentrum van de Amerikaanse filmwereld de acteur wereldberoemd maakte, had hij de bijna onbegrensde mogelijkheden van zijn talent al geruime tijd ten volle benut; acteren zat immers als geen ander in het bloed van meneer Waltz: Christoph Waltz werd geboren in een familie met diepe wortels in het theater, die ten tijde van zijn geboorte al meer dan 70 jaar acteurs, decorontwerpers en kostuumontwerpers Weense Burgtheater

Het spreekt voor zich dat deze zoon van een familie die op alle lijsten van beroemde acteursfamilies voorkomt, ook acteur wilde worden en hij volgde een opleiding aan topinstituten in Wenen en New York. Hij stond al op 20-jarige leeftijd, in 1977, op het podium in Wenen. In de jaren daarna had hij engagementen in Frankfurt am Main, Hamburg, Keulen, Salzburg en Zürich. Vanaf het begin van zijn acteercarrière speelde Waltz ook rollen in televisieproducties en speelfilms .

Hij werd regelmatig gecast in misdaaddrama's en verscheen soms in verschillende opeenvolgende afleveringen, waaronder 'Parole Chicago', 'Der Alte', 'Derrick', 'Ein Fall für zwei', 'Die Staatsanwältin', 'Schimanski', 'Kommissar Rex', 'Polizeiruf 110', 'Rosa Roth', 'Unter Verdacht', 'Der letzte Zeuge', 'SOKO Rhein-Main', 'Der Staatsanwalt' en "Stolberg." Het was de bedoeling dat hij in 1987 de nieuwe inspecteur van de Weense "Tatort" , maar inspecteur Pasetti duurde slechts één aflevering. In 2006 en 2008 keerde Waltz terug naar een meer substantiële rol onder degenen die bij de misdaad betrokken waren.

Christoph Waltz beperkte zich echter nooit tot misdaadfilms, noch qua talent, noch qua liefde voor acteren, zoals de kleurrijke reeks van zijn andere rollen hier slechts in fragmenten laat zien: al in 1981 verscheen hij in het liefdesdrama "Tristan en Isolde" van regisseur Veith von Fürstenberg, in 1982 in de historische jeugdfilm "The Mysterious Stranger" gebaseerd op een verhaal van Mark Twain, in 1983 speelde hij de narcistische Nathanaël in "The Sandman" gebaseerd op een verhaal van E.T.A. Hoffmann en in 1986 Friedrich Nietzsche in Peter Patzaks "Wahnfried", een verfilming van het leven van Richard Wagner.

In 1989 volgde een politieke satire, waarin Waltz de jonge en idealistische EU-ambtenaar Dorfmann speelde in "Der große Reibach" of "The Gravy Train", een film waarin de Engelse regisseur David Tucker de Brusselse bureaucratie al vanuit een afstandelijk perspectief, met een blik op de nieuwe Oost-Europese afzetmarkten, belichtte.

De eerste samenwerking met de Poolse regisseur en filmproducent Krzysztof Zanussi volgde in 1991 in de film "Life for Life" over Maximilian Kolbe, waarin Waltz indruk maakt als een ontsnapte concentratiekampgevangene die wordt gekweld door schuldgevoel.

Waltz verschijnt ook in historische films en komedies, bijvoorbeeld in Tom Toelle's historische tweedelige film "King of the Last Days" als de wederdoper Jan van Leiden (1993) of in "Man Seeks Woman" van Vivian Naefe uit 1994. Eveneens in 1994 trok hij de aandacht als buschauffeur die bommen plaatst in het docudrama "Day of Reckoning – The Rampage Killer of Euskirchen", en in 1995 speelde hij samen met Catherine Zeta-Jones in de internationaal gecaste televisieproductie "Catherine the Great".

In 1996 ontving hij verdere lofbetuigingen, waaronder een speciale prijs op het televisiefestival van Baden-Baden voor zijn rol in "You Are Not Alone – The Roy Black Story", en de Beierse televisieprijs in 1997. Zijn carrière zette zich voort met "The Color of Life" (geregisseerd door Krzysztof Zanussi), de thriller "Vicky's Nightmare" van Peter Keglevic (beide uit 1997), en zijn eerste scenario en regiewerk, "If You Dare", in 1998.

In hetzelfde jaar filmde hij ook twee thrillers, "Shock – A Woman in Fear" en "The Finale", twee melodrama's, "Murderous Inheritance – Exchange with a Dead Woman" en "Revenge for My Dead Child", en een komedie , "The Strange Behavior of Sexually Mature Urbanites During Mating Season", waarin Waltz erg vermakelijk is als een gefrustreerde romanschrijver.

De reeks zet zich in dezelfde kleurrijke stijl voort: in 1999 met de Australisch-Duitse thriller "Falling Rocks" en in 2000 met "Dance with the Devil", de film over de ontvoering van Richard Oetker, waarvoor Waltz, samen met zijn collega's Sebastian Koch en Tobias Moretti en regisseur Peter Keglevic, Adolf Grimme-prijs ontving

In hetzelfde jaar filmde hij ook "Queen's Messenger" en "She", twee coproducties van Canada, Groot-Brittannië en Bulgarije, en "The Devil Woman" met Iris Berben. Het scala aan films dat hij tot nu toe heeft gemaakt, is qua variatie en passie voor acteren al moeilijk te overtreffen, en dit zet zich voort met actiefilms ("Terror on the Orient Express"), drama's ("Rieke's Love"), komedies ("Angel Seeks Wings") en thrillers ("Dorian – Pact with the Devil"), allemaal gefilmd in 2001, maar in de VS, Duitsland, Groot-Brittannië en Canada. Het beeld is vergelijkbaar in 2002, 2003 en 2004, met ruim een ​​dozijn films en veeleisende en interessante rollen (bijvoorbeeld als de valse vriend Pföderl in "Jennerwein", als de machtsbeluste zakenman in "The Matriarch", als de heerlijk gedesoriënteerde aanstaande ex-man in "Divorce Victim Man" of als de cynische therapeut in "The Old Monkey Fear").

In 2004 ontving Waltz opnieuw de Grimme-prijs voor zijn rol als verveelde verkoper ("Business Trip – What a Night"), en de aanbiedingen bleven maar binnenstromen. In de daaropvolgende jaren nam hij allerlei ambitieuze rollen aan in producties die de landsgrenzen overschreden. De loutere vermelding van de personages die hij vertolkte, illustreert de diversiteit: hij speelde Casanova (Karl Löwen in "Franziska's Feeling for Men") en wetenschapper (Czerny in "Lapis Lazuli - In the Eye of the Bear"), dokter ("The Prosecutor - Lucky Children") en rechercheur ("The Last Judgment"), minnaar (Büffel en Frank Arbogast in "The Zurich Engagement") en ex-gevangene (Thomas Sell in "Haas en egel"), een door succes verwende man met een midlifecrisis (Helmut Bahr in "The Enchantment") en een wereldmoeë moordenaar (Sebastian Flies in "Deadly Sin"), allemaal rollen uit de periode 2006 tot 2008. Maar de echte doorbraak, de erkenning als ster, liet op zich wachten.

Totdat Quentin Tarantino voor de rol van een SS-Standartenführer in zijn anti-oorlogsfilm "Inglourious Basterds", en zeker niet alleen vanwege zijn perfect passende Oostenrijkse accent. De film werd in 2009 een enorm kassucces en wordt vaak beschouwd als Tarantino's beste film; Waltz ontving meer dan een dozijn prijzen voor zijn vertolking, waaronder de Oscar voor Beste Bijrol .

Vanaf dat moment begon Hollywood Waltz' talent te erkennen, en hij omarmde het met enthousiasme en een vleugje voldoening: Quentin Tarantino had decennia van zijn inspanningen nieuw leven ingeblazen – iets wat op zijn leeftijd ongelooflijk veel voor hem betekende. Hij bevond zich niet "in zijn zogenaamde herfst"; integendeel, voor hem was de lente net begonnen.

De Oscar geeft hem "het gevoel dat de middelen waarover ik beschik ook in trek zijn." In zijn thuisland had hij eerder de tegenovergestelde indruk gekregen (geciteerd van www.abendblatt.de/kultur-live/kino/article2106035/Der-Gott-des-Gemetzels-Gute-Komoedien-sind-eine-ernste-Sache.html ).

Sindsdien heeft Waltz in Hollywoodproducties de rol vertolkt van een stripfiguurschurk (Chudnofsky in "The Green Hornet", 2010), een circusdirecteur (in "Water for Elephants", 2011), een vader (Alan Cowan in "Carnage", 2011) en een premiejager (Dr. King Schultz in "Django Unchained"). Hij heeft ook geregisseerd, bijgedragen aan scenario's en soundtracks, en de erkenning en aanbiedingen nemen voortdurend toe, er zijn diverse prijzen in het vooruitzicht en vele projecten bevinden zich in de planningsfase.

Laten we hopen dat Christoph Waltz niet té serieus wordt – na zijn rol als kardinaal Richelieu in de film "De Drie Musketiers" uit 2011, zal hij Michail Sergejevitsj Gorbatsjov vertolken in Mike Newells politieke rampenfilm "Reykjavik", die in 2013 zal worden opgenomen…

Als je ziet hoe ontspannen Waltz' gezicht en houding werden na zijn eindelijk verdiende succes, wensen sommige bewonderaars van zijn talent en gevoeligheid dat hij compleet andere rollen zou spelen – misschien een gestoorde goochelaar of een cynische maar amusante verlichter – maar er is geen twijfel over mogelijk dat Christoph Waltz nog tot veel meer in staat is.

De volgende video toont de persconferentie met Quentin Tarantino, Jamie Foxx, Christoph Waltz, Kerry Washington en Samuel L. Jackson ter gelegenheid van de Duitse première van Christoph Waltz' nieuwste film "Django Unchained":