William Kentridge – favoriet van documenta 13

Elke documenta heeft een favoriet. Een kunstenaar wiens werk op de documenta opvalt en bijzonder geliefd is, een kunstenaar die bezoekers buitengewoon goed vinden, iemand over wie de media zowel voor als na het evenement uitgebreid berichten, iemand die simpelweg veel algemene belangstelling wekt.

Op documenta 13 William Kentridge waarschijnlijk de kunstenaar die de meeste publieke aandacht trok, en ieders "favoriete kunstwerk" was zijn werk "The Refusal of Time" .

Hoe word je een lieveling van Documenta?

Als men dit pad nu echt zou verkennen, zou men waarschijnlijk een ingewikkeld overzicht krijgen van economische invloeden, kunsttheoretische geschillen en netwerken tussen kunst en bedrijfsleven, om zo de gebruikelijke ontwikkelingen in de aanloop naar documenta te schetsen.

Een dergelijke schets zou interessant zijn voor mensen met financiële belangen in de kunstwereld die baat zouden hebben bij een voorproefje van de verkoop.

Voor de gemiddelde kunstliefhebber is dit niet zo interessant; sterker nog, een dergelijke opvatting zou zijn plezier in kunst waarschijnlijk eerder bederven.

De gemiddelde kunstliefhebber hoeft zich niet met zulke analyses bezig te houden; hij of zij heeft de vrijheid om simpelweg naar de kunst te kijken, of dat nu op documenta is of ergens anders te zien is.

Als deze kunstliefhebber een bijzondere voorliefde heeft voor een bepaalde kunstenaar, vraagt ​​hij zich misschien af ​​waarom die kunstenaar nooit wordt uitgenodigd voor documenta. Niemand buiten de kunstwereld kent het antwoord; de kunstliefhebber zou het aan de organisatoren van documenta moeten vragen.

William Kentridge, de lieveling van documenta 13, zal waarschijnlijk niet in staat zijn om de vraag te beantwoorden hoe hij precies zo'n lieveling is geworden. Wat wel zeker is, is dat hij niet te koppelen is aan bestaande machtsspelletjes; hij komt van ver en is absoluut niet een van die kunstenaars voor wie maximale marketing een persoonlijk voordeel oplevert.

William Kentridge – een kritische geest

William Kentridge werd geboren op 28 april 1955 in Johannesburg, de hoofdstad van Zuid-Afrika. Hij kwam uit een betrokken gezin; zijn ouders behoorden tot de hogere middenklasse en beschouwden het als hun gewetensplicht om kansarme zwarte mensen te verdedigen in processen tegen het apartheidsregime.

Kentridge leefde in comfortabele omstandigheden, maar hij ervoer de volledige menselijke schizofrenie van de Zuid-Afrikaanse samenleving door het leven van zijn familie tussen de wereld van de blanke bourgeoisie en de wereld van de gemarginaliseerde zwarte burgers.

Zijn opvoeding had dan ook aanvankelijk weinig met kunst te maken; na zijn middelbareschooltijd ging hij van 1973 tot 1976 politicologie en Afrikaanse studies studeren aan de Universiteit van Witwatersrand (Johannesburg).

Tijdens zijn studie ontdekte Kentridge echter zijn passie voor creatief werk, theater en kunst. Na zijn afstuderen in Politiek/Afrikaanse Studies begon hij aan een kunstopleiding aan de Johannesburg Art Foundation "Ecole Internationale de Théâtre Jacques Lecoq" in Parijs tot 1982

Zijn betrokkenheid bij tal van kunstvormen, als acteur, ontwerper en theaterregisseur, vormde nu een belangrijk onderdeel van zijn cv; vanaf de jaren 80 kon hij werken als regisseur voor het legendarische Handspring Puppet Company uit Kaapstad.

Zijn kunst was voor hem altijd ook een manier om de gevestigde Zuid-Afrikaanse samenleving aan te vallen; in zijn werken putte hij uit literaire bronnen en plaatste die in een verrassende en angstaanjagende Zuid-Afrikaanse context.

Het gezelschap ging op tournee en maakte toneelstukken als "Woyzeck on the Highveld" en "Ubu and the Truth Commission" wereldberoemd in de jaren negentig.

Kentridge bleef omzetten krachtige poëtische allegorieën misdaden van het apartheidsregime zijn een terugkerend thema, naast verkenningen van persoonlijke verantwoordelijkheid en collectief geheugen, met name in zijn korte films.

In zijn latere ontwikkeling vereenvoudigde Kentridge zijn stijl steeds meer. Soms werkte hij alleen met potlood en gum, en ontwikkelde hij de verhalen door te gummen en opnieuw te tekenen.

Tussen 1996 en 2008 werd het werk van Kentridge tentoongesteld bij Prospect.1 in New Orleans, en hij nam tweemaal deel aan de Biënnale van Sydney en tweemaal aan documenta. In 2003 ontving hij de Goslar Kaiserring en in 2008 de Oskar Kokoschka-prijs . Van 2005 tot 2007 was Kentridge de eerste hoogleraar aan de Max Beckmann Stichting in Frankfurt.

Van 2004 tot 2009 nam de kunstenaar deel aan tentoonstellingen in het Metropolitan Museum of Art in New York , het Moderna Museet in Stockholm , het Philadelphia Museum of Art en het San Francisco Museum of Modern Art Museum of Modern Art in New York met de tentoonstelling "William Kentridge: 5 Themes"

De geliefde publiekslieveling Kentridge

Het werk van William Kentridge was in 2012 voor de derde keer te zien op documenta, en hij wilde niet per se de publiekslieveling zijn; dat was hij gewoon. Zijn gereserveerde en intelligente houding maakt hem sympathiek, en een kunstwerk als "The Refusal of Time"—een kunstwerk dat ons allemaal raakt en aanspreekt—maakt hem des te meer geliefd.

Hoe "The Refusal of Time" er precies uitziet en werkt, wordt hier niet in detail onthuld – bij zo'n ongewoon en verrassend "kunstwerk" zou het zonde zijn om de verrassing te bederven.

Het mag echter geen geheim zijn dat Kentridge met zijn "Rejection of Time" een werk heeft gecreëerd waarin de geschiedenis van tijdmeting en de afwijzing van het feit dat tijd gemeten wordt en kan worden gemeten, het bepalende centrale thema vormt.

“The Refusal of Time” wordt ook wel “Audiovisuele Opera” genoemd , en inderdaad, er is muziek, acteerwerk, een soort decorontwerp en kostuums, en met al deze ingrediënten gebeuren er de meest verbazingwekkende dingen in deze video-installatie van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar.

Het kunstwerk "The Refusal of Time" heeft maar liefst 28 minuten de tijd om zijn afkeer van tijdmeting en het verstrijken van de tijd in het algemeen te uiten. In deze 28 minuten ziet u scènes uit stomme films en vreugdedansen, allerlei meetinstrumenten, papier, kaarten en Engelse zinnen op grote doeken, en ook William Kentridge zelf, die door de tijd dwaalt.

Duitse kunstkenners zijn verrukt over het woord "Torschlusspanik", dat, uniek voor de Duitse taal, de angst uitdrukt dat het leven eindigt voordat iemands dromen uitkomen. Ook akoestisch gezien gebeurt er veel: koralen en fanfares zijn te horen, samen met delicate stemmen die de toeschouwer in verwarring brengen met mysterieuze instructies zoals "Houd je adem in" of "Maak ongedaan, trek het terug", en natuurlijk het onophoudelijke tikken van de tijd in al zijn vormen.

Wie dat wenst, kan de talrijke vragen die het multimediaspektakel en proberen te beantwoorden, bijvoorbeeld de vraag of het wel de moeite waard is om de tijd zo nauwkeurig mogelijk te meten, of dat deze activiteit ons juist waardevolle tijd kost.

Aangezien "The Refusal of Time" uiteindelijk ook moet toegeven dat de tijd nooit stilstaat en de wanorde in de wereld nooit zal afnemen, kunt u al deze vragen even terzijde schuiven en gewoon genieten van het kunstwerk (zolang u daarna maar weer verantwoordelijk te werk gaat).

Over het geheel genomen legt Kentridge een krachtige hedendaagse trend vast, waarbij hij vragen over persoonlijke en maatschappelijke verantwoordelijkheid aankaart en het gevoel visualiseert dat men de eigen tijd niet meer kan beheersen, of dit tekort nu tot uiting komt in de stilzwijgende acceptatie van sociale onrechtvaardigheden of in de brutaliteit van een werkgever die wil dat zijn werknemers te allen tijde via hun mobiele telefoon bereikbaar zijn.

Sluit je bij ons aan in de opstand tegen tijd, tegen constante bereikbaarheid en tegen de harteloze en onverantwoordelijke behandeling van mensen!

Lina Sahne

Gepassioneerde auteur met een grote interesse in kunst

www.kunstplaza.de