Isa Genzken: Kunst die moeilijk te begrijpen is?

Trefwoorden: Kunst begrijpen, De roos van Isa Genzken, De leugen van simpele oplossingen, De betekenis van kunst, Diversiteit van beeldhouwkunst

Onder de hierboven geanalyseerde zoekresultaten bevond zich een artikel waarin Isa Genzken stelde dat haar kunst moeilijk te begrijpen was.

Ze heeft daar absoluut gelijk in; Isa Genzken lokte (en blokkeerde) de kunstwereld niet alleen met grote, kleurrijke (ballon)dieren of soortgelijke opvallende merkkunst, maar creëerde in ongeveer 50 jaar tijd, met een bijna onuitputtelijke energie en nog meer nieuwsgierigheid, een ongelooflijk divers en veelzijdig oeuvre.

Genzken is een van de meest constructieve, maar ook meest veelzijdige beeldhouwers van onze tijd; ze kan en wil geen simpele oplossingen bieden, maar eist juist dat de ontvangers van haar kunst zelf nadenken.

Dit betekent ook dat haar kunst zich niet goed leent voor simpele, snelle interpretaties door mediakunstexperts en kunsthistorici die zich richten op performancekunst en publicaties; het aantal mislukte interpretatiepogingen van Isa Genzkens kunst zou een dik boek vol kunstsatire kunnen vullen.

Genzken heeft een schat aan verhalen te vertellen; omdat haar denken haar hele leven levendig is gebleven, krijgen deze verhalen in elk tentoonstellingsproject een nieuwe betekenis. Omdat ze consequent de "materialen van onze wereld" onderzoekt en even consequent een breed scala aan experimenten met de verwerking van deze materialen integreert, krijgt elk van deze verhalen ook een eigen, exclusief op maat gemaakte lay-out (die uiteraard ook is aangepast aan de betreffende omgeving).

Als een kunstenaar niet al vroeg een gemakkelijk te interpreteren stijl vindt, maar zijn kunst gedurende zijn hele leven ontwikkelt, is dat misschien wel in de geest van de kunst, maar niet in de geest van mensen die kunst willen consumeren als andere producten. De beperkte betekenis van de meeste consumptiegoederen dringt bij deze mensen totaal niet door; wanneer ze worden uitgedaagd om via een kunstwerk naar betekenis te zoeken, raken ze volledig overweldigd.

Hoe gemakkelijk is het om een ​​kunstenaar de schuld te geven wiens kunst zich niet laat eenvoudig interpreteren… Voor journalisten die hun werk met minimale inspanning moeten of willen doen, is Isa Genzken simpelweg “onvoorspelbaar”.

Genzkens kunst is dus moeilijk te begrijpen; maar voor denkende mensen is wegkijken simpelweg niet de oplossing als het moeilijk wordt. Voor onnadenkende mensen is dat wel zo, of er is de negatieve impact van wegkijken, wat uiteindelijk iedereen schaadt. Maar er zijn nog steeds talloze mensen die, in ons tijdperk van onwetende, rijke mensen, langzaam wanhopig worden en willen dat de kunst van Isa Genzken en anderen net zo "moeilijk" blijft.

Isa "Roos" is een uitstekend voorbeeld van hoe eenvoudig haar kunst kan lijken en hoe bedrieglijk deze eenvoud is. De roos werd voor het eerst geplaatst in 1993 in Baden-Baden in het park van Villa Schriever (in opdracht van Frieder Burda, de thuisbasis van de Frieder Burda Foundation) – een volkomen realistische rode roos, simpelweg vergroot tot een gigantische schaal.

Maar deze roos draagt ​​de handtekening van Isa Genzken en is niet direct herkenbaar. De roos, die een hoogte van 8 meter bereikt en ergens op de hoogte van de eerste verdieping van de villa eindigt, kan het huis, hoe smal het ook is, aan het zicht onttrekken: Bekijk afbeelding (Klik hier)

Het kan samensmelten met het huis om een ​​eenheid van twee gelijkwaardige partners te vormen: [Afbeelding weergeven]

Het kan zich ook volledig terugtrekken naar de achtergrond, zo delicaat en bescheiden als een roos is (en slaagt er precies in om dat op de voorgrond te doen).

Is een roos een roos? Helemaal niet, zelfs niet een Genzken is een Genzken is een Genzken; en dat stukje over de roos klopte in het gedicht waar het gezegde vandaan komt sowieso niet.

Omdat de "Roos" verder reist en in 1997 voor het nieuwe beursterrein van Leipzig staat (bit.ly/2Agp8wx), lijkt het op het eerste gezicht een plek waar de roos echt optimaal tot zijn recht kan komen.

En toch gebruikt de "Roos" moderne bouwtechnieken om in stralende pracht aan te tonen dat het juist dergelijke bouwwerken zijn, met hun voorpleinen, omgeving, toegangswegen, parkeerterreinen, recreatiegebieden, toiletten en afvalopslagplaatsen, die de natuur reduceren tot zeldzame exemplaren van solitaire schoonheid..

Het beeld dat een bezoeker van de "Roos" heeft, is ronduit ironisch. De roos staat namelijk op een plek waar ze, tijdens de openingstijden – dat wil zeggen, wanneer de mensen aanwezig zijn voor wie deze roos als openbaar kunstwerk dient – ​​in feite slechts een enkele, zeer kleine roos is, vergeleken met de vele vierkante kilometers landschap die ontsierd zijn door lelijke, functionele architectuur.

Of het is ronduit teleurstellend; het New Museum of Contemporary Art in New York kan dit overtreffen: daar werd in 2011 een replica van de Leipzigse Roos geplaatst als onderdeel van het "Façade Sculpture Program" , en hier arriveert "Rose II" net: [Afbeelding tonen] , beter dan dit wordt het niet: [Afbeelding tonen] , zelfs niet met een schip op de gevel: [ Afbeelding tonen] .

Er zijn gevels waar noch rozen noch schepen te vinden zijn, maar alleen een complete renovatie van de gehele omgeving zou echt een verschil kunnen maken (het museum zelf is prachtig, maar de impact van een ontwerp, afgezien van de geldigheid of verwarring van de verschillende theorieën over de gebroken ramen, hangt uiteindelijk sterk af van de details). Zo'n complete renovatie is echter uitgesloten, en dat is waarschijnlijk maar goed ook, want de felbegeerde binnenstedelijke panden zijn al lang in handen van psychopathische sociale parasieten die zich verschuilen achter vastgoedbedrijven en, uiteraard, hun renovaties laten betalen door anderen (hetzij direct door de burger, hetzij indirect door de staat).

Hier zijn een paar suggesties van het online kunsttijdschrift Hyperallergic : [Afbeelding bekijken ] Er zijn bijvoorbeeld meer doorbloeiende rozen van Isa Genzken te zien, bijvoorbeeld voor een kunstcentrum in Tokio, en Rose III werd onlangs ook gespot op de tentoonstelling 'Isa Genzken. I Love Michael Asher' in Los Angeles…

De veronderstelling dat de gebouwen in het centrum naast het museum niet langer toebehoren aan de meest maatschappelijk verantwoorde individuen of bedrijven is aannemelijk, vooral nadat de Amerikaanse samenleving tijdens de laatste verkiezingen een opvallende neiging tot zelfdestructie heeft laten zien. Helaas zijn de redenen waarom angst en afgunst tot zelfdestructief gedrag leiden nog niet volledig duidelijk.

De vrijwillige afdaling naar de (intellectuele) onderklasse zou verband kunnen houden met het feit dat overmatige vetmassa voorkomt dat voedingsenergie de hersenen bereikt, of dat hebzucht daadwerkelijk hersenweefsel verbruikt op een neurologisch effectieve manier. Misschien wordt het ook steeds duidelijker dat de intelligentie sowieso gestaag afneemt, sinds vlamvertragers, pesticiden en talloze andere nieuwe chemicaliën – waarvan de effecten op het menselijk lichaam onvoldoende onderzocht zijn – in bijna alle massaproducten zijn geïnjecteerd.

Dit feit is de afgelopen twee decennia wetenschappelijk bewezen, zie: "Milieuhormonen - Worden we gek?" (ARTE-documentaire uit 2017, geregisseerd door Thierry de Lestrade en Sylvie Gilman), maar de effecten begonnen al veel eerder.

Hoe deze drang tot zelfvernietiging gestopt kan worden, is nog steeds volstrekt onbekend; maar Isa Genzken valt daar zeker niets te verwijten. Ze vocht immers tientallen jaren geleden voor (te dure) galerieruimte in de Keulse Bismarckstrasse, vlakbij de kathedraal, en had waarschijnlijk liever de gevels van New York met verbeelding en kleur omgetoverd tot een geschikte omgeving voor haar roos (en daarmee ook voor mensen).

Maar op de een of andere manier had de roos ook dat effect, anders zouden wij als kijkers ons twintig jaar later niet afvragen of het juist door zulke uitroeptekens in de vorm van kunstwerken komt dat steden als eerste (zoals Berlijn) aandringen op het vergroenen van daken en gevels van geschikte nieuwe gebouwen.

We laten het aan u over om de betekenis te ontdekken achter de vele andere kunstwerken van Isa Genzken, die ook in de openbare ruimte te bewonderen zijn. Voor wie de sportschool al heeft verlaten en zich al heeft toegelegd op hersentraining, biedt dit een lonende speelplaats met langdurige en betekenisvolle betrokkenheid.

In het artikel over Isa Genzkens kunstopleiding kom je meer te weten over de uitgebreide kennis die Isa Genzken heeft opgedaan voordat ze deze speeltuin creëerde.