Claes Oldenburg: In elk simpel ding schuilt kunst

Claes Oldenburg heeft zijn hele leven lang het alledaagse leven met de meest eenvoudige middelen tot kunst omgevormd.

Vriendelijke kunst, ondeugende kunst, licht ironische kunst – kortom, het soort kunst dat veel mensen zien als een welkome verrijking van hun dagelijks leven. De kunst van Claes Oldenburg wordt door velen als een welkome verrijking van hun dagelijks leven beschouwd. Daarom wordt hij gezien als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Amerikaanse popart, op gelijke voet met Andy Warhol en Roy Lichtenstein .

Maar Andy Warhol staat nummer één op de wereldranglijst van kunstenaars, terwijl Claes Oldenburg slechts op nummer 80 staat. Rond 2008 stond hij bijna op nummer 50, en sindsdien schommelt zijn positie tussen de 60e en 80e plaats. Voor Andy Warhol zijn er geen schommelingen, alleen een rechte lijn naar zijn onwrikbare nummer één-positie.

Er zijn veel verschillende redenen voor, maar ze hebben allemaal een gemeenschappelijk principe: in samenlevingen met veel onzekere mensen volgen alle schapen een leider omdat ze hun eigen mening niet durven te uiten. En de leider is altijd degene die het hardst schreeuwt. In dit geval is dat duidelijk Andy Warhol. Maar hij had tenminste niet de intentie om zijn volgelingen te schaden, in tegenstelling tot de sinistere nieuwe figuren op het politieke toneel.

Claes Oldenburgs weg naar de kunst

Claes Oldenburg werd in 1929 in Stockholm geboren, maar kon slechts van een korte, zorgeloze Zweedse jeugd genieten: zijn vader was als Zweeds diplomaat gestationeerd in New York, waar Oldenburg aanvankelijk opgroeide van 1930 tot 1933.

In zijn zesde en zevende jaar mocht Oldenburg kabouters tellen in Oslo, Noorwegen – niet helemaal zijn thuisland, maar de kleine Claes had in Oslo zeker meer Zweden om zich heen dan in New York.

Misschien heeft hij zelfs een van de kerstverhalen gelezen die Astrid Lindgren in 1933 anoniem publiceerde in een krant in Stockholm, als onderdeel van haar vroege literaire werk? Lindgren schreef jarenlang anoniem korte verhalen voor tijdschriften. In 1941, toen haar dochter ziek in bed lag, nam ze het pseudoniem Pippi Langkous aan en vroeg ze om verhalen over de pasgeboren hoofdpersoon. Deze toevallige ontmoeting maakte van Lindgren een schrijfster.

Astrid Lindgren verzon verhalen over en met Pippi Langkous en schreef ze ook op; "Pippi Langkous" werd in 1944 door sommige uitgevers afgewezen en won in 1945 de eerste prijs in een wedstrijd van een tweede uitgever... maar Claes Oldenburg had in 1936 niet kunnen vermoeden dat er spoedig een belangrijke heldin in het noorden zou opduiken; hij volgde nietsvermoedend zijn ouders naar Chicago, waar zijn vader tot consul-generaal van Zweden werd benoemd en waar Oldenburg tot 1946 naar school ging.

Dat ze op deze manier grotendeels aan de Eerste Wereldoorlog in hun thuisland Europa waren ontsnapt, was ongetwijfeld ook belangrijk.

Oldenburg bezocht de prestigieuze Latin School of Chicago , een particuliere dagschool in de Gold Coast-wijk, waar hij in 1946 afstudeerde. Vanuit de Latin School lag de weg naar Yale open (voor degenen die net wakker zijn geworden en in het post-Y-tijdperk zijn geboren: dit verwijst naar Yale University, de op twee na oudste universiteit van de Verenigde Staten en een van de beroemdste van deze elite-instellingen die, naast ongelooflijk getalenteerde mensen, ook buitenbeentjes voortbrengen zoals de gebroeders Bush). Oldenburg studeerde daar van 1946 tot 1950 kunst en Engelse literatuur.

Mocht Oldenburg ooit belemmerd zijn in zijn vrije ontwikkeling door het ouderlijk huis (wat minder waarschijnlijk is in diplomatengezinnen dan in een gemiddeld gezin, omdat diplomaten de wereld rondreizen en omdat de wereld je wereldwijs maakt), dan was dat na zijn afstuderen aan Yale verleden tijd:

Oldenburg volgde van 1950 tot 1954 cursussen aan het Art Institute of Chicago. Het Art Institute of Chicago bestaat uit een kunstmuseum (dat met zijn collectie van 300.000 werken uit vijf millennia in 2014 door TripAdvisor Travelers' Choice Awards werd uitgeroepen tot het beste museum ter wereld) en een kunstacademie. Hoewel het op initiatief van rijke burgers werd opgericht, is het, zoals de meeste kunstinstellingen, tamelijk onconventioneel.

De laatste keer dat het Art Institute of Chicago het grote publiek verraste, was in 2016 toen het Vincent van Goghs "Slaapkamer in Arles" in Chicago en deze via Airbnb verhuurde in samenwerking met reclamebureau Leo Burnett (bekend van onder andere de Marlboro Man).

De campagne kwam precies op het juiste moment voor Leo Burnett Chicago, aangezien het bureau onlangs de energievreter McDonald's (voor kinderen, tieners en de regio Chicago), de suikerbom Kellogg's Special K en ook de (afschuwelijk lelijke?) Chevrolet Silverado als klanten was kwijtgeraakt. Vergeleken met de Always Ultra-campagnes voor hun enige overgebleven grote klant, Procter & Gamble, is het promoten van een beroemde slaapkamer absoluut een winst van 100% in sensualiteit in de dagelijkse werkroutine.

Airbnb is blij met alles wat hen belastingvrij geld oplevert, maar de echte winnaar was het Art Institute of Chicago, dat op deze manier de aandacht trok Van Gogh-

Hoewel het nog 1950 was, was Claes Oldenburg al 21 jaar oud en streefde hij, zoals elke jongere in een tijd waarin uitbuiting niet achter elke baan op de loer lag, naar onafhankelijkheid. Om die reden werkte hij tijdens zijn studie als journalist en grafisch ontwerper voor het Chicago City News Bureau.

Oldenburg exposeerde zijn werk voor het eerst in 1953. Hij presenteerde satirische tekeningen , grotendeels figuratief zoals zijn vroege schilderijen, maar sterk beïnvloed door het abstract expressionisme . In datzelfde jaar opende hij zijn eigen atelier en werd hij Amerikaans staatsburger. Oldenburg was klaar om de kunstwereld te veroveren, maar de kunstwereld was nog niet helemaal klaar voor hem.

Daarom verhuisde Oldenburg in 1956 eerst naar het centrum van de Amerikaanse kunstwereld, naar New York City de kost verdiende met een deeltijdbaan in de bibliotheek van het Cooper Union Museum for the Arts of Decoration

In de rest van de tijd ontmoette hij andere kunstenaars, zoals Jim Dine, Red Grooms, Allan Kaprow, Lucas Samaras, George Segal en vele andere vernieuwende kunstenaars, die hem uiteindelijk losmaakten van de podiumkunsten en zijn enthousiasme voor collages en objecten .

Vanaf 1958 begon Oldenburg objecten te maken van papier-maché en afvalmaterialen , die hij bekleedde met felgekleurde stof. Zijn eerste tentoonstelling van driedimensionale werken bevatte ook deze objecten (mei 1959, Judson Gallery, Judson Memorial Church, Washington Square).

In 1960 inspireerde zijn buurt Oldenburg in de Lower East Side hem tot het maken van nieuwe sculpturen : eenvoudig weergegeven figuren, letters en borden van karton, jute en krantenpapier. In 1961 ontwierp hij sculpturen van kippengaas bedekt met met gips doordrenkt canvas en emailverf, waarmee hij voor het eerst alledaagse voorwerpen zoals kleding of voedsel afbeeldde.

In 1960 begon Oldenburg ook met het maken van happenings samen met zijn nieuwe popartvrienden, het "Ray Gun Theater" met Lucas Samaras, Tom Wesselman, Carolee Schneemann, Oyvind Fahlstrom en Richard Artschwager . Zijn eerste vrouw , Patty Mucha, naaide niet alleen Oldenburgs zachte sculpturen, maar trad ook regelmatig op als performer in zijn happenings. Kunstcritici ontdekten in zijn werk felle kleuren en een gevoel van vervreemding, maar aanvankelijk niet veel meer dan dat.

Kunst van Claes Oldenburg

Het duurde daarom tot 1962 voordat Oldenburg zijn doorbraak wist te bereiken.

Oldenburg was 33, nog maar net getrouwd met Patty Mucha, die in Milwaukee als Patricia Muschinski was geboren en op een manier die alle clichés vervulde, bij haar man terecht was gekomen: ze was een van zijn naaktmodellen toen Oldenburg waagde aan portretschilderkunst (en waarschijnlijk ook aan naaktschilderkunst , maar je hebt maar weinig naaktmodellen nodig voor portretten).

Patty Mucha was ook kunstenaar, en het paar begon samen te werken. Oldenburg had al in 1957 kort geëxperimenteerd met 'Soft Sculptures' , maar de met krantenpapier gevulde dameskous met veters, nu vereerd 'Sausage' jessesartspace.wordpress.com ), wist de kunstwereld destijds niet echt te boeien.

Nu ging hij samen met Patty opnieuw aan de slag met de Softies en creëerde in 1962 in één keer de "Floor Cake" , een stuk taart gemaakt van latex op canvas, beschilderd met synthetische polymeerverf, gevuld met schuimrubber en karton: www.moma.org/collection/works/81450 .

en de "Floor Cone" , een ijshoorntje dat op dezelfde manier wordt gemaakt: www.moma.org/collection/works/81461 en, om de reeks maagvullende lekkernijen af ​​te sluiten, de "Floor Burger" , eigenlijk een Whopper, compleet met broodje, burger en augurk.

Wat deze drie werken zo bijzonder maakte, waren hun afmetingen: "Floor Cake" 2,9 x 1,48 x 1,48 meter, "Floor Cone" 3,45 x 1,42 x 1,36 meter, "Floor Burger" 2,13 meter in diameter en 1,3 meter hoog.

De zachte sculpturen waren de sterren van de tentoonstelling in de Green Gallery in New York en vielen meteen in de smaak bij het enthousiaste Amerikaanse publiek. Zelfs toen de gigantische ijscorn in een pick-up truck over West Fifty-Seventh Street naar de Green Gallery werd vervoerd, juichten kinderen in voorbijrijdende auto's en juichten volwassenen binnen in de galerie – alles was in orde, Oldenburg was een succesvol man.

Een taart zo groot als een bank als kunstwerk? Serieus?

Of het nu een taartpunt zo groot als een bank is, een gigantische ijscorn of een megalomane hamburger – niets daarvan zou vandaag de dag in de kunstwereld als een sensatie worden beschouwd. Hoogstens zou het een sensatie kunnen zijn in een noodlijdend restaurant waarvan de eigenaar, zonder enige culinaire vaardigheden, een XXL-restaurant opent na een bezoek van een beroemde chef-kok uit een realityshow. Maar een taartpunt zo groot als een bank is slechts een eenmalig succes.

Wat was het aan deze kunstwerken dat mensen destijds zo fascineerde?

Simpel gezegd: het was kunst voor mensen – hoe onzinnig het ook was, deze kunst nam mensen serieus en was gericht op IEDEREEN.

Vóór de opkomst van de popart bestond er nauwelijks brutale, humoristische kunst; kunst was iets voor ontwikkelde mensen die de kunst en de ideeën erachter in "diepzinnige" bewoordingen uitgelegd moesten krijgen door nóg ontwikkeldere kunsthistorici, om het vervolgens met ontzag te kunnen bewonderen.

Maar de jonge kunstenaars van de jaren zestig – Oldenburg, Warhol, Liechtenstein en talloze anderen om hen heen – wilden geen kunst maken die ontzag inboezemt; integendeel, ze wilden het ontzag rond kunst afbreken en op een werkelijk democratische manier kunst maken voor iedereen. Dit verklaart dan ook hun drijfveren: wie kunst voor iedereen wil maken, komt niet ver in een ivoren toren, maar moet in plaats daarvan motieven kiezen die voor iedereen herkenbaar zijn.

Dankzij deze aanpak werd Oldenburgs levendige kunst niet alleen zeer populair, maar biedt het ook een inhoudelijke verklaring voor waarom Warhol de nummer één positie op de kunstmarkt bereikte, terwijl Oldenburg in de jaren 50 tot 80 bleef steken.

Warhol koos voor een nog radicalere aanpak: hij bevrijdde het kunstwerk niet alleen van zijn verontrustende ernst, maar ook, met zijn methode van serieproductie, zeer grondig van de mythe van uniciteit.

Soepblikken als kunst – Andy Warhols "Campbell's Soup Cans" verscheen ook in 1962 – waren al enigszins ongehoord, omdat ze, in tegenstelling tot cake, hamburgers en ijs, een heel gewoon alledaags voedsel waren. De blikken zijn nu in polymeerverf op maar liefst 32 doeken verschenen. 32, omdat er 32 varianten van Campbell's soep bestonden. Dit feit was een bespotting van de eerbiedwaardige kunstwereld, die dikke boeken kon schrijven, of in ieder geval schreef, over de uniciteit van individuele kunstwerken, en zelfs grondiger dan over welke cake of hamburger dan ook.

Ondanks het risico sarcastisch over te komen: Oldenburg leeft nog steeds; wat populariteit in de kunstwereld betreft, was Andy Warhol een nogal ongelukkige Andy Warhol: hij verdween in 1987 van het toneel, en Robert Rauschenberg in 2008, waardoor hun inmiddels beperkte artistieke oeuvre in waarde kon stijgen. Tegelijkertijd kregen kunsthistorici eindelijk de kans om commentaar te leveren op de respectievelijke kunstwerken zonder bang te hoeven zijn voor tegenspraak van de kunstenaar.

Maar dit is allemaal een terugblik – toen Oldenburg de kunstwereld veroverde, stond hij aan de top van de kunstenaarsranglijst, samen met Robert Rauschenberg (nu nummer 13), en werd hij uitgenodigd voor de Biënnale van Venetië en Documenta. Hij was lange tijd veel gewilder dan Andy Warhol. Op slechts 40-jarige leeftijd vierde het MoMA in New York hem met zijn eerste grote tentoonstelling; dat was in 1969.

Dit is misschien wel de grappigste of meest macabere conclusie van de veranderingsdrang in de jaren zestig: kunsthistorici schrijven vandaag de dag nog steeds dikke boeken over de kunstwerken en de mensen achter kunstenaars als Oldenburg, Rauschenberg, Warhol, Lichtenstein en anderen die de kunst wilden bevrijden van de kunstgeschiedenis...

Tientallen jaren van baanbrekende kunst

Maar terug naar de feelgood-kunst van Claes Oldenburg (die de Amerikaanse dichter Frank O'Hara, die de werken van zijn kunstenaarsvrienden op papier zette tot hij in 1966 werd overreden door een strandbuggy, omschreef als "magisch en vreemd"):

Bergen hamburgers en taarten zo groot als banken waren de eerste creaties van Claes Oldenburg. Deze werden gevolgd door gigantische frietjes, dubbele cheeseburgers en een ingestort toilet, en vanaf ongeveer 1965 besloot Claes Oldenburg definitief om onze wereld, in ieder geval visueel, te vergroten door middel van kolossale objecten

• “Lipstick (Ascending) on ​​​​Caterpillar Tracks” werd gemaakt in 1969 , Tower Pkwy, New Haven, CT 06511, VS
• 1970 de grote stekker “Stekker”
• 1976 de “Clothespin” , Market St & S 15th St, Philadelphia, PA 19102, VS

Vervolgens Coosje van Bruggen in beeld en begon met Oldenburg samen te werken nadat ze hem had geholpen bij de installatie van een kunstwerk op het terrein van het Kröller-Müller Museum in Otterlo, Nederland. Dat was in 1976; de twee trouwden in 1977 en creëerden vanaf dat moment "Grootschalige Projecten" .

• 1977 “Reusachtige poolballen” , Sculpture Projects Münster
• 1981 “Zaklamp ”, Universiteit van Nevada, Las Vegas
• Het beeld "Pickaxe" , 12 meter hoog en gemaakt voor Documenta 7 in Kassel in 1982

En zo ging het verder, tot aan het beroemde "Cupid's Span" van glasvezel en staal (2002, Rincon Park, San Francisco) en de "Tumbling Tacks" (2009, Kistefos Sculpture Park ten noorden van Oslo, het laatste gezamenlijke werk vóór het overlijden van van Bruggen in hetzelfde jaar).

Oldenburgs meest recente grote werk is de indrukwekkende "Paint Torch" , een kwast gemaakt van staal en glasvezel met ledverlichting, die in 2001 werd onthuld voor de Pennsylvania Academy of the Fine Arts in Philadelphia.

De mooiste kunst voor kunstspellen

Dit waren slechts enkele voorbeelden; de wereld staat vol met de speels ironische kunst van Oldenburg. Deze kunst kan ook heel leuk zijn voor mensen met een rijke fantasie, bijvoorbeeld als onderdeel van een speurtocht. Wie kan de vleesschotel en het taartbord vinden, de groene damesschoentjes, de cheesecake, de vrijstaande wastafel, de zachte Zweedse lichtschakelaar, de "Replica's van Slaapkamerensembles" en de "Buizen ondersteund door hun inhoud" — ze zijn immers overal ter wereld in gigantisch formaat te vinden!

Een uitstapje naar de kunst van het uitleggen zou ook vermakelijk kunnen zijn als het debat gebaseerd zou zijn op een kunstwerk van Claes Oldenburg: Waarom hangt er een stropdas van meer dan tien meter hoog, die "wapperend" omhoog hangt, voor een wolkenkrabber in Frankfurt am Main? Wat probeert de kunstenaar ons te vertellen?

Cultureel-antropologisch, hedendaags historisch, textielwetenschappelijk, esoterisch, mediatheoretisch, sociologisch, religieus, scientometrisch, pedagogisch-didactisch, cybernetisch, geodetisch, menselijk-medisch perspectief?

Sommige kunstwerken uit Oldenburg zetten creatievelingen aan het denken over hergebruik : wat kun je anders doen met de "Tuinslang met kraan" uit Freiburg im Breisgau, behalve hem gewoon in het park laten staan?

Dit alles is een nogal onwaardige benadering van de kunst van Claes Oldenburg, maar wel een die de kunstenaar ongetwijfeld op prijs zou hebben gesteld.

Claes Oldenburg: Openbaar leven, tentoonstellingen, prijzen

Je wordt niet zomaar de 80e kunstenaar ter wereld zonder een publieke aanwezigheid. Claes Oldenburg heeft sinds de jaren 60 in meer dan 1000 tentoonstellingen , waarvan er 100 alleen al in het Museum of Modern Art in New York plaatsvonden. Mocht de indruk zijn ontstaan ​​dat Claes Oldenburgs broer, Richard E. Oldenburg, kunsthistoricus en directeur van MoMA van 1972 tot 1993, hier een rol in speelde, dan werd die indruk in 2009 rechtgezet.

Dit jaar verkocht Claes Oldenburg zijn sculptuur "Typewriter Eraser" (uit 1976, een van drie prachtige grote gummen: c1.staticflickr.com/ ) voor 2,2 miljoen dollar via Christie's New York, ondanks het feit dat zijn broer, na zijn tijd bij MoMA, tot 2000 voorzitter was van Sotheby's Noord- en Zuid-Amerika en vervolgens erevoorzitter van Sotheby's…

Prijzen en onderscheidingen

Oldenburg kan bogen op een indrukwekkende lijst met prijzen :

• 1970 Eredoctoraat van Oberlin College, Ohio
• 1971 Brandeis University Sculpture Award
• 1972 Skowhegan-medaille voor beeldhouwkunst
• In 1975 werd hij lid van de American Academy and Institute of Arts and Letters
• 1976 Art Institute of Chicago, Eerste Prijs Beeldhouwkunst op de 72e Amerikaanse Tentoonstelling
• Medaille van het American Institute of Architects uit 1977
• In 1978 werd hij lid van de American Academy of Arts and Sciences
• Eredoctoraat 1979, Art Institute of Chicago, Illinois
• In 1980 werd hij opgenomen in de American Academy of Arts and Sciences
• 1981 Wilhelm Lehmbruck-prijs voor beeldhouwkunst, Duisburg, Duitsland
• Wolfprijs voor de Kunsten 1989
• 1993 Brandeis University Creative Arts Award voor levenslange artistieke prestaties + Jack I. en Lillian Poses-medaille voor beeldhouwkunst
• 1994 Onderscheiding in beeldhouwkunst, Sculpture Center, New York (Oldenburg + Van Bruggen)
• 1995 Rolf Schock Stichtingsprijs, Stockholm, Zweden
• 1995 Eredoctoraat, Bard College, New York
• Nathaniel S. Saltonstall-prijs 1996, Institute of Contemporary Art, Boston (Oldenburg + Van Bruggen)
• 1996 Eredoctoraat van het Royal College of Art, Londen
• Eredoctoraten van het California College of the Arts, San Francisco, Californië (Oldenburg + Van Bruggen) in 1996
• Eredoctoraten van de Universiteit van Teesside, Middlesbrough, Engeland (Oldenburg + Van Bruggen) in 1999
• 2000 Nationale Medaille voor de Kunsten, VS
• 2002 Partners in Education Award, Solomon R. Guggenheim Museum, New York (Oldenburg + Van Bruggen)
• Medailleprijs 2004 van de School of the Museum of Fine Arts, Boston (Oldenburg + Van Bruggen)
• Eredoctoraten 2005: Nova Scotia College of Art and Design, Halifax, Nova Scotia (Oldenburg + Van Bruggen)
• 2005 Eredoctoraten van het College for Creative Studies in Detroit, Michigan (Oldenburg + Van Bruggen)

De kunstenaar, die in het echt doorgaans een opgewekte uitstraling heeft, woont nu in New York, nadert zijn negentigste verjaardag en moedigt als de "grootvader van de popart" jonge kunstenaars voortdurend aan om kunst net zo weinig serieus te nemen als hijzelf.

De officiële website van Claes Oldenburg en Coosje van Bruggen was te vinden op www.oldenburgvanbruggen.com (niet langer online) en bood een fotogalerij van grootschalige projecten met casestudies, biografieën van de kunstenaars en geselecteerde publicaties (alles in het Engels).

Enkele dagen voordat dit artikel werd geschreven, publiceerde het New York Times Style Magazine een artikel over Claes Oldenburg en – onder andere – de mysterieuze grafkunst die hij lang geleden in New York creëerde en waarvan tot op de dag van vandaag vrijwel niemand afweet. Zelfs op 88-jarige leeftijd was Claes Oldenburg duidelijk nog in staat ons te verrassen; laten we hopen dat dit nog lang zo blijft ( www.nytimes.com/ , met een slideshow van Claes Oldenburgs kunst "door de jaren heen" ).

Fysieke werken van Claes Oldenburg zijn momenteel te zien in New York. De tentoonstelling "Shelf Life" in de Pace Gallery is geopend tot en met 11 november 2017 (werken van Oldenburg/van Bruggen; een artikel over de tentoonstelling verschijnt op 6 november in The New Yorker: www.newyorker.com/ ). "Three Dimensions: Modern & Contemporary Approaches to Relief and Sculpture" in de Acquavella Galleries, Inc. is te zien tot en met 17 november 2017. Daarnaast is de tentoonstelling "Cultivating the Garden" "The Show Must Go On – From the Contemporary Art Collection" te bezichtigen tot en met 21 januari 2018

Openbare kunstcollecties

Mocht u er momenteel niet naartoe kunnen reizen, dan kunt u zijn werken vinden in de weinige openbare kunstcollecties ter wereld die kunstwerken uit Oldenburg hebben verworven:

• Australië : National Gallery of Australia, Canberra, ACT
• België : Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, Brussel
• Brazilië : Museu de Arte Contemporânea da Universidade de São Paulo (MAC/USP), São Paulo
• Denemarken : Louisiana Museum voor Moderne Kunst, Humlebæk; Museet voor Samtidskunst / Museum voor Hedendaagse Kunst, Roskilde
• Duitsland : Museum Ludwig, Keulen; Museum voor Moderne Kunst (MMK), Frankfurt/Main; Hamburger Kunsthalle; Wilhelm Hack-museum Ludwigshafen; Städtisches Museum Abteiberg, Mönchengladbach; Vitra Design Museum, Weil am Rhein
• Finland : Kiasma – Museum voor Hedendaagse Kunst, Helsinki
• Frankrijk : Musee d'Art Moderne et d'Art Contemporain Nice (MAMAC), Nice; Centre Pompidou, Parijs; Musée d'art moderne en hedendaagse de Saint-Étienne (MAMC), Saint-Etienne
• Groot-Brittannië : Pallant House Gallery, Chichester, West Sussex; Leeds Art Gallery; Tate Britain en Tate Modern, Londen
• Canada : National Gallery of Canada – Musée des beaux-arts du Canada, Ottawa, ON; Art Gallery of Ontario, Toronto, ON
• Colombia : Museo de Moderno Arte de Bogotá (MAMBO), Bogota
• Israël : Het Israëlmuseum, Jeruzalem
• Italië : Centro de Arte Moderna e Contemporanea della Spezia (CAMeC), La Spezia; Museo D'Arte Contemporanea Donna Regina (MADRE), Napels; Museo d'Arte Moderna en Contemporanea di Trento en Rovereto (MART), Rovereto; Castello di Rivoli Museo d'Arte Contemporanea, Turijn
• Japan : Kawasaki City Museum; Hara Museum voor Hedendaagse Kunst, Tokio
• Nederland : Stedelijk Museum Amsterdam, Amsterdam; Kröller-Müller Museum, Otterlo; Museum Boijmans van Beuningen, Rotterdam; Vleddermuseum
• Oostenrijk : Museum voor Moderne Kunst Ludwig Stichting (MUMOK), Wenen
• Portugal : Berardo Museum, Lissabon
• Spanje : Museo de Arte Contemporaneo de Alicante (MACA), Alicante; Fundación Joan Miró en Museu d'Art Contemporani de Barcelona (MACBA), Barcelona
• Zweden : Malmö Konsthall, Malmö; Moderna Museet, Stockholm
• Zwitserland : Kunstmuseum Bazel
• Hongarije : Ludwig Museum – Museum voor Hedendaagse Kunst Boedapest
• VS : Akron Art Museum, Akron, OH; The University of Michigan Museum of Art (UMMA), Ann Arbor, MI; Crystal Bridges Museum of American Art, Bentonville, AR; Cranbrook Art Museum, Bloomfield Hills, MI; Housatonic Museum of Art, Bridgeport, CT; List Visual Arts Center (LVAC), Cambridge, MA; Tarble Arts Center, Charleston, IL; Museum of Contemporary Art Chicago (MCA), Chicago, IL;
  Pomona College Museum of Art, Claremont, CA; Columbia Museum of Art, Columbia, SC; Meadows Museum, Dallas, TX; Nasher Sculpture Center, Dallas, TX; The Dayton Art Institute, Dayton, OH;
  Des Moines Art Center, Des Moines, IA; Koehnline Museum of Art, Des Plaines, IL; The Modern Art Museum of Fort Worth, Fort Worth, TX; Frederik Meijer Gardens & Sculpture Park, Grand Rapids, MI; Faulconer Gallery, Grinnell, IA; The Menil Collection, Houston, TX; Museum of Fine Arts Houston (MFAH), Houston, TX; Kemper Museum of Contemporary Art, Kansas City, MO; The Nelson-Atkins Museum of Art, Kansas City, MO; Ewing Gallery of Art and Architecture, Knoxville, TN; Samek Art Museum, Lewisburg, PA; Sheldon Museum of Art, Lincoln, NE; Los Angeles County Museum of Art (LACMA), Los Angeles, CA; MOCA Grand Avenue, Los Angeles, CA; The Madison Museum of Contemporary Art (MMoCA), Madison, WI; The Chinati Foundation, Marfa, TX; The Margulies Collection, Miami, FL; Museum of Contemporary Art North Miami (MOCA), Miami, FL; Weisman Art Museum, Minneapolis, MN; Solomon R. Guggenheim Museum, New York City, NY; Museum of Modern Art (MoMA), New York City, NY; Whitney Museum of American Art, New York City, NY; Fred Jones Jr. Museum of Art, Norman, OK; Allen Memorial Art Museum, Oberlin, OH; Miami University Art Museum, Oxford, OH; Norton Simon Museum of Art, Pasadena, CA; The Fabric Workshop and Museum, Philadelphia, PA; Philadelphia Museum of Art, Philadelphia, PA; Saint Louis Art Museum, Saint Louis, MO;
  The de Young Museum, San Francisco, CA; San Francisco Museum of Modern Art (SFMOMA), San Francisco, CA; San Jose Museum of Art, San Jose, CA; Santa Barbara Museum of Art, Santa Barbara, CA; Sioux City Art Center, Sioux City, IA; Iris & B. Gerald Cantor Center for Visual Arts, Stanford, CA; University Art Gallery – Indiana State University, Terre Haute, IN; Palmer Museum of Art, University Park, PA; Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington, DC; Norton Museum of Art, West Palm Beach, FL (men had waarschijnlijk ook kunnen schrijven: in bijna elk museum in de VS met hedendaagse kunst, maar dat zou een beetje oneerlijk zijn tegenover degenen die een museum uit het artikel willen kiezen voor hun volgende reis naar de VS)

Claes Oldenburg, korte biografie

• Claes Oldenburg werd geboren op 28 januari 1929 in Stockholm
• Van 1946 tot 1950 studeerde hij kunst en Engelse literatuur aan de Yale-universiteit.
• Van 1950 tot 1954 volgde Oldenburg cursussen aan het Art Institute of Chicago
• Oldenburg exposeerde zijn kunst vanaf 1960 in meer dan 1000 tentoonstellingen wereldwijd
• Oldenburg trouwde in 1960 met zijn eerste vrouw, kunstenares Patty Mucha; na tien jaar samenwerken eindigde dit huwelijk in 1970 in een scheiding
• Van 1969 tot 1977 had Oldenburg een romantische en professionele relatie met de Amerikaanse kunstenares Hannah Wilke
• Oldenburg en kunstenaar Coosje van Bruggen trouwden in 1977
• Van 1977 tot aan het overlijden van Van Bruggen in 2009 werden talloze gezamenlijke kunstwerken gecreëerd
• In 1992 kochten Oldenburg en van Bruggen Château de la Borde, een klein kasteel aan de Loire in Beaumont-sur-Dême, waar ze hun eigen kleine museum inrichtten met werken van Le Corbusier, Charles en Ray Eames, Alvar Aalto, Frank Gehry en Eileen Gray.
• Oldenburg heeft talrijke onderscheidingen, prijzen en eredoctoraten ontvangen (deels samen met Coosje van Bruggen)

Claes Oldenburg over kunst:

Ik ben voor de kunst die opduikt uit de rioolputten in de winterse mist. Ik ben voor de kunst die splijt wanneer je op een bevroren plas stapt. Ik ben voor de kunst van de worm in de appel

(een zelden geciteerde passage uit zijn beroemdste werk, het semi-satirische manifest "Ik ben voor..." uit 1961).

Claes Oldenburg is op 93-jarige leeftijd overleden

Claes Oldenburg, de in Zweden geboren Amerikaanse popartkunstenaar die bekend stond om zijn monumentale sculpturen van alledaagse voorwerpen, is op maandag 18 juli 2022 overleden in zijn huis en atelier in de wijk SoHo in Manhattan. Hij was 93 jaar oud.

Zijn overlijden werd bevestigd door Adriana Elgarresta, een woordvoerster van de Pace Gallery in New York, die hem samen met de Paula Cooper Gallery lange tijd vertegenwoordigde. Alle toonaangevende dagbladen, zoals de New York Times en de Süddeutsche Zeitung , berichtten erover.

Weinigen belichaamden het succesverhaal van de openbare kunst zo treffend als hij. En weinig kunstenaars herinterpreteerden het werk van Marcel Duchamp en de readymade zo moeiteloos. De meester van de monumentale humor laat ons een overweldigende erfenis na…