Franz West – Biografie en werken van de Weense kunstenaar

Op het moment van schrijven is het zomervakantie in Duitsland. In Berlijn is het pas de vijftiende dag van 45 heerlijke, ontspannen dagen in een vrijwel lege stad, en toeristen van elders zullen pas in de herfst terugkeren.

De auteur heeft nog twee derde van haar 'beschouwelijke zomervakantie' voor de boeg, waarin ze de vakantieoorden net zo vanzelfsprekend aan gezinnen overlaat als de winkelmogelijkheden tussen 17.00 en 20.00 uur aan werkende mensen met vaste werktijden.

Terwijl ze bezig is met het artikel over het leven en werk van Franz West, als eerbetoon aan de vrolijke, zomerse kunstenaar die helaas bijna precies twee jaar geleden, op 25 juli 2012 (momenteel de 17e dag van de Berlijnse zomervakantie), onze wereld verliet, komen de eerste berichten over vakantie-ervaringen binnen, waaronder vakantie-ervaringen uit de kunstwereld.

Vanuit het populaire vakantieoord Sankt Georgen in het Zwarte Woud niet alleen gemeld dat het vakantieappartement echt gezellig en dorpsachtig is en dat de lucht er heerlijk is (de moeder), dat de barbecue perfect werkt (de vader) en dat er een privé-vijver voor het huis ligt (de dochter), waarin Leopold (de hond) al is gevallen, maar ook dat heel Sankt Georgen vol kunst hangt, van Isa Genzken en Martin Kippenberger , Reinhard Mucha en Albert Oehlen, Tobias Rehberger en Heimo Zobernig (wederom de moeder, met een interesse in hedendaagse kunst).

Het antwoord op het raadsel wat al deze kunstenaars van wereldklasse doen in St. Georgen, een stad met iets meer dan 12.000 inwoners, is de Grässlin Collectie, een belangrijke particuliere verzameling van hedendaagse kunst .

Naast werken van de eerdergenoemde kunstenaars omvat de collectie kunstwerken van Tim Berresheim en Werner Büttner, Fischli & Weiss en Günther Förg , Asta Gröting en Georg Herold, Mike Kelley en Hubert Kiecol, Michael Krebber en Meuser, Markus Oehlen en Christopher Williams , Kai Althoff en Cosima von Bonin, Clegg & Guttmann en Mark Dion, Christian Philipp Müller en Andreas Slominski, Ina Weber en Joseph Zehrer, Michael Beutler en Stefan Müller en ongeveer een dozijn andere kunstenaars. Het is een uitzonderlijke collectie moderne kunst van onze tijd, die in 2010 werd bekroond met de ART COLOGNE-prijs .

Ook de manier waarop de kunst Grässlin-collectie wordt gepresenteerd,

Ten eerste is er sinds 2006 de "Kunstraum Grässlin", . Dit minimalistische betonnen gebouw is totaal niet beïnvloed door de koekoeksklokkencultuur en omvat "Restaurant Kippys", vernoemd naar Martin Kippenberger, een goede vriend van de familie Grässlin. In dit restaurant serveert Sabine Grässlin, die een opleiding in de topgastronomie in Zuid-Duitsland heeft genoten, fantasierijke, op de Mediterrane keuken geïnspireerde bistrogerechten.

Sinds 1995 werkt de collectie er ook aan om de omgeving en het grote aantal toeristen dat de stad bezoekt te veroveren: als onderdeel van het "Spaces for Art" worden kunstwerken uit de collectie tijdelijk verspreid over St. Georgen, worden leegstaande winkelpanden van voormalige winkels gebruikt als tentoonstellingsruimtes en waren er in 2014 meer dan 20 "Spaces for Art" in de openlucht die tijdens een wandeling door de stad te bezichtigen waren.

Franz West is vertegenwoordigd; zijn kunst vormt zelfs een soort mijlpaal in de Grässlin-collectie – drie van zijn 'zittende woestijnen' waren de kunstwerken waarmee de tweede generatie Grässlins aan het begin van het millennium aangaf dat ze hun focus hadden gevonden om de collectie voort te zetten.

Bovendien sluit de situatie waarin de felgekleurde zitkubussen zich aan de kijker presenteren zo goed aan bij Franz Wests houding ten opzichte van kunst, dat deze aantrekkelijke glimp van de Grässlin-collectie de inleiding vormde van het artikel over hem: De zitkubussen staan ​​simpelweg in de tuin van de familievilla, en deelnemers aan een rondleiding worden soms door leden van de familie Grässlin uitgenodigd om op de kleurrijke aluminium kubussen in het gras te gaan zitten – meer 'kunst in het dagelijks leven' , iets wat Franz West ongetwijfeld zou hebben gewaardeerd. En nu kom je meer te weten over zijn leven en werk:

Franz West is een van Oostenrijks belangrijkste hedendaagse beeldend kunstenaars , die ons veel meer heeft gegeven dan de aluminium zitelementen in de tuin van de familie Grässlin.

Hij werd geboren op 16 februari 1947 in Wenen, in een omgeving die op het eerste gezicht niet direct deed vermoeden dat hij zou uitgroeien tot een van de belangrijkste kunstenaars van zijn tijd en de wereld.

De vader was een kolenhandelaar, vaak aangeduid als "kleine kolenhandelaar", het appartement bevond zich in een wijk aan de uiterste rand van Wenen, in een sociale huurwoningcomplex

Bij nader inzien ontwaart men een kosmopolitische opvoeding en een grondige "vroege artistieke vorming" in zijn ouderlijk huis: volgens de beschikbare bronnen was de kolenhandelaar kennelijk goed opgeleid en politiek geïnteresseerd; hij woonde met zijn vrouw, een tandarts, in een sensationeel bouwproject van de Weense gemeente: de Karl-Marx-Hof, die ongeveer 1100 meter lang is en daarmee nog steeds het langste aaneengesloten woongebouw ter wereld; en de wijk aan de rand van Wenen is het 19e-eeuwse Weense district Döbling, een chique wijk in het noordwesten aan de rand van het Wienerwald, waar destijds en nu nog steeds minder sociale huurwoningen dan villa's zijn.

De ouders van Franz West deelden de communistische ideeën van de naamgever van hun wooncomplex; de kolenhandelaar stond erom bekend dat hij revolutionaire intellectueel altijd een bijbaantje gaf; zijn moeder werkte als tandarts in het gemeentelijke wooncomplex en had de reputatie dat ze de tanden van de chronisch blut Weense kunstenaars tegen een schappelijke prijs repareerde, iets wat ze graag accepteerden.

Zijn halfbroer, Otto Kobalek, die 17 jaar ouder was, was een bekende 'arbeidersdichter' die zich in de kringen van cabaretier Helmut Qualtinger bewoog; Franz West werd zo als jongeman door zijn ouders en broer in de Weense kunstwereld geïntroduceerd.

Franz West toonde al vroeg zijn artistieke talent

Er wordt gezegd dat Franz West als tiener regelmatig met zijn moeder meeging naar de binnenstad, waar de kunstenaarsgemeenschap elkaar ontmoette in verschillende etablissementen rond de Bäckerstraße. Ook als jongeman ging Franz van tafel naar tafel in de kunstenaarskroegen om zijn eigen tekeningen aan te bieden; hij bestelde zelf zijn eten in de kroegen en moest natuurlijk op de een of andere manier zijn rekening betalen.

Franz West was dus behoorlijk "artistiek aangelegd"; als het genoeg was om de rekeningen te betalen, was er duidelijk ook talent (de werken die West destijds in de restaurants verkocht, zouden vandaag de dag minstens €20.000 waard zijn), hij had al zijn eerste atelier in de Karl-Marx-Hof en als tiener leerde hij de kunst van de Weense avant-garde van die tijd van dichtbij kennen, tot aan de brute dierenacties die Hermann Nitsch destijds in Weense kelderrestaurants opvoerde en die West later als traumatische ervaringen beschreef.

Franz Wests latere opleiding als kunstenaar

Franz West was al een gevestigd kunstenaar toen hij op 30-jarige leeftijd beeldhouwkunst ging studeren bij Bruno Gironcoli . Hij koos deze leraar waarschijnlijk bewust; Gironcoli had het werk van Alberto Giacometti en was net benoemd tot hoofd van de beeldhouwschool aan de Weense Academie voor Schone Kunsten toen West bij hem begon te studeren.

De weg naar je eigen stijl

De studies van Franz West bij Gironcoli gaven al snel vorm aan zijn eerste onafhankelijke artistieke expressie. Vanaf het midden van de jaren zeventig begon hij met het maken van zijn "Adaptives", botachtige objecten van gips en papier-maché, die bezoekers van tentoonstellingen actief moeten hanteren en aanpassen aan hun eigen lichaam, bijvoorbeeld door ze om hun nek te leggen of in hun oksel te stoppen, zodat de toeschouwer deel wordt van de sculptuur. Volgens Franz West belichaamt deze sculptuur een neurose, en de toeschouwer moet deze neurose zelf ervaren.

Metgezellen, invloeden, rolmodellen

Tijdens zijn tijd aan de Academie voor Schone Kunsten kwam Franz West in contact met de expressievormen van de hedendaagse kunst en de kunstenaars die deze kunst uitoefenden en die destijds het Weense kunstlandschap domineerden:

De Weense groep rond Gerhard Rühm en Oswald Wiener verdiepte zich in de barok, dada en het surrealisme, las Wittgenstein en Hegel en ontwikkelde een consistent kritisch scepticisme ten opzichte van de hedendaagse cultuur; de Weense actievoerders rond Günter Brus, Otto Mühl, Hermann Nitsch en Rudolf Schwarzkogler probeerden, met dezelfde intensiteit en in spectaculaire acties, het individu en de samenleving cathartisch te zuiveren en te herboren, wat tot uiting kwam in bizarre orgiastische praktijken en rituelen.

West observeerde rustig het werk van de toenmalige "idolen boven de 50, de oude, kale, magere mannen" en maakte er zijn eigen draai aan, aanvankelijk met de subtiele ironie die tot uiting kwam in de bijpassende kledingstukken, wat goed werd ontvangen; deze "neurosen om te dragen" zouden de eerste "kern van het merk West" vormen.

Hij bestudeerde ook Wittgenstein en maakte zelfs kunst naar aanleiding van deze studie ("Wittgenstein quote", 1986), maar hij liet zich niet inspireren door de "kale mannen" van zijn geboortestad, maar door de kunstenaars die hem veel meer interesseerden; in het geval van Wittgenstein door de "grijze schilderijen" van Cy Twombly , en zijn interesse ging uit naar het vroege werk van Robert Rauschenberg en Claes Oldenburg .

De artistieke doorbraak

Met het spektakel dat zijn op maat gemaakte werken boden, had West – geheel in lijn met de tijdsgeest – de harten van de Weense bevolking veroverd, en vanaf dat moment was zijn carrière vrijwel niet meer te stoppen. Franz West bouwde vervolgens een volwaardig professioneel atelier op en begon met het produceren van werkelijk grootformaat werken, waarmee een hedendaagse kunstenaar, toen net als nu, bewijst dat hij echt succes kan behalen.

Franz West begon vervolgens met het ontwerpen van sculpturen voor de openbare ruimte, een soort liggende uitwerpselen of fallische symbolen , die begin jaren tachtig door kunstprofessor en curator Kasper König, die toen net naam begon te maken in de Duitse academische kunstwereld, werden geprezen als een "vernieuwing van de beeldhouwkunst". Dit betekende de doorbraak voor Franz West; buitenlandse verzamelaars toonden langzaam interesse en later in datzelfde decennium volgden de eerste solotentoonstellingen.

Wat voor soort kunst maakte Franz West?

Franz West wordt doorgaans omschreven als beeldhouwer, omdat hij vooral bekendheid heeft verworven met zijn driedimensionale ontwerpen. Zijn sculpturen , omgevingen en installaties zijn echter niet de enige vormen van zijn expressie; hij begon met grafische vormgeving, tekeningen en collages, waarmee hij zich bleef bezighouden, en ook posters, prenten en performances behoren tot zijn oeuvre.

Geïnspireerd door het Weense actionisme verwierf Franz West grote erkenning als kunstenaar voor zijn interactieve kunstwerken , waaronder sculpturen en installaties.

In zijn vroegste werken experimenteerde hij met ongebruikelijke materialen en combineerde deze met alledaagse voorwerpen om bijvoorbeeld een colafles omwikkeld met gaas of grote aluminium sculpturen in de vorm van worsten te creëren.

Een van zijn meest indrukwekkende kunstwerken is ongetwijfeld de Adaptives-serie , die bestaat uit gipsen objecten die ontworpen zijn om over het gezicht of rond de taille te worden gedragen. Hoewel deze objecten doen denken aan theaterrekwisieten en maskers, maakt hun ambiguïteit ze buitengewoon fascinerend.

West verwierf ook erkenning voor zijn collages , die bestonden uit overgeschilderde objecten zoals advertenties en krantenartikelen. Hij maakte verder indruk met zijn gebruik van ongebruikelijke materialen zoals papier-maché en schuim om sculpturen te creëren die de invloed van het expressionisme .

Voor Franz West was kunst geen simpele weergave of louter enscenering, maar een bijzondere vorm van communicatie . Met zijn werken wilde de kunstenaar het publiek betrekken en een interactieve dialoog op gang brengen om zo dingen in beweging te zetten.

Met de tentoonstelling "Autotheater" ging Franz West nog een stap verder door bezoekers te vragen zich uit te kleden en zich tussen zijn sculpturen te begeven.

De kunstenaar had een bijzondere voorliefde voor een bepaalde tint roze , het soort dat gebruikt wordt voor elastiekjes in kunstgebitten. Deze voorkeur heeft hij mogelijk geërfd van zijn moeder, die tandarts was.

Welke kunststijl vertegenwoordigde Franz West?

De meest passende omschrijving zou waarschijnlijk zijn: een zelfstandige, vrolijke, ironische stijl die niet afhankelijk is van het oordeel van een criticus.

West heeft intellectueel extremisme , de ondraaglijke wildgroei van avant-gardistische culturele kringen en het alomtegenwoordige filistinisme meegemaakt; te midden van dit alles heeft hij zijn eigen unieke en zeer soevereine individualiteit ontwikkeld, gekenmerkt door zijn positieve intelligentie en gezonde dosis scepsis.

Daarbij begreep hij hoe hij de grenzen van zijn decennium kon overschrijden en zijn omgeving bij deze overschrijdingen kon betrekken. En in deze tamelijk omvangrijke onderneming gaf hij altijd de indruk dat hij onverstoorbaar en in een opperbeste stemming precies de kunst creëerde die in hem opkwam.

Beroemde kunstwerken van Franz West

Er zijn verschillende beroemde kunstwerken van Franz West, die je op veel openbare plekken kunt tegenkomen, bijvoorbeeld op de Stubenbrücke in Wenen (waar vier 'lemurenkoppen' 'Flause' van aluminium kunt aantreffen kun je (eindelijk!) 'Kvadratur des Kreises' bezoeken.

Vanaf 1987 ontwierp Franz West meubels, fauteuils en andere zitmeubelen van allerlei soorten, gemaakt van gerecycled metaal, vervormd en, zoals altijd, ironisch. Deze en andere meubelstukken van Franz West reisden de wereld rond; sommige bereikten zelfs New York, waar ze voor Central Park stonden en mensen uitnodigden om plaats te nemen (2009, "Ich und dem It" , een zes meter lange roze lus gemaakt van een aluminium buis).

In voor documenta IX de "Diwans" , een serie driezitsbanken, een soort tussenweg tussen een freudiaanse sofa en een poef, bedoeld om oosterse sereniteit in de woonkamer te brengen. Deze banken zijn tot op de dag van vandaag beroemd, net als de lemurkoppen (fetisjachtige, minimaal verkleinde hoofdvormen met wijd opengesperde monden), die op deze documenta aan een breder publiek werden gepresenteerd.

Tot de volgende deelname aan documenta in 1997 volgde de ene solotentoonstelling na de andere, en werd het ene werk na het andere gecreëerd dat tot op de dag van vandaag nog steeds een naam heeft.

Franz West verwierf in 2007 een heel ander soort bekendheid toen hij Biënnale van Venetië organiseerde "Het Hamsterwiel" , aan de overkant van de rivier tegenover het Arsenale, waar het kunstwerk van Franz West dat aan de Biënnale deelnam, werd tentoongesteld.

Het 'hamsterwiel' maakte geen deel uit van de Biënnale; West had het pand tegenover zichzelf gehuurd en bevriende kunstenaars uitgenodigd om deel te nemen aan dit kunstproject, dat niet door een curator beoordeeld zou worden.

"Drie - Van proces tot temperament" gemaakt door Franz West als onderdeel van de tentoonstellingsreeks "IJzeren Gordijn" , voor een sensatie in de Weense Staatsopera

"Extroversion" werd tussen 2000 en 2011 gecreëerd en gepresenteerd op de 54e Biënnale van Venetië in 2011.

Uitmuntend in het levenswerk van Franz West

Misschien is dat wel precies wat Franz Wests levenswerk zo bijzonder maakt: dat hij heeft laten zien dat je, zelfs als hedendaagse kunstenaar, gewoon kunst kunt maken zonder al te veel moeite te hoeven doen, en dat je een prettig persoon kunt blijven die geïnteresseerd is in zijn omgeving.

Het is bekend dat Franz West precies op deze manier begon: tijdens het evenement "Kunst en Revolutie" aan de Universiteit van Wenen in het "revolutionaire jaar 1968", dat bekendstaat om zijn opschudding, was Franz West al aanwezig en zag hij hoe de kunstenaars en schrijvers allerlei taboes probeerden te doorbreken, met openbare masturbatie en "popping" op het podium, met beledigingen aan het adres van politici en urineren tijdens het zingen van het volkslied.

Franz West was toen al even koelbloedig als hij later zou zijn; hij richtte zich tot het opgewonden en verbijsterde publiek met de volgende woorden: "Ik denk dat de heren een applaus verdienen," wat de stemming onmiddellijk verlichtte, maar tegelijkertijd de hele pathetische pretentie van het avant-garde spektakel reduceerde tot een simpel pleidooi om aandacht.

West bevrijdde zich later met dezelfde consistentie en kalmte van het oordeel van kunstinstellingen door simpelweg te verklaren dat cureren onderdeel uitmaakt van zijn artistieke methode.

Zijn veelzijdigheid is ronduit uitzonderlijk en duidt op een immense creativiteit. Het was deze veelzijdigheid die hem tot "Oostenrijks belangrijkste kunstexportproduct " maakte, en Franz West is waarschijnlijk ook Oostenrijks duurste kunstexportproduct, aangezien zijn kalme houding in stilte heeft geleid tot steeds groter wordend financieel succes.

De galeriehouders kwamen vaker naar hem toe dan hij naar hen; uiteindelijk werd hij juist daarom vertegenwoordigd door wellicht de belangrijkste galeriehouder ter wereld van dat moment, Larry Gagosian in New York.

Belangrijke tentoonstellingen en prijzen van Franz West – een overzicht

Franz West nam in 1986 deel aan de Internationale Beeldhouwkunsttentoonstelling in het Sonsbeek Park in Arnhem, Nederland, aan documenta 9 in 1992, ontwierp de Oostenrijkse bijdrage aan de Biënnale van Venetië in 1993, exposeerde in 1996 in het Museum voor Moderne Kunst van de Ludwig Foundation in Wenen, en in 1997 in de Fundação de Serralves in Porto, het Museum voor Moderne Kunst in New York en op documenta 10 .

En zo ging het de wereld rond: in 1998 naar het Middelheim Open Air Sculpture Museum in Antwerpen, in 2000 naar de Renaissance Society in Chicago en het Center for Art and Media Technology in Karlsruhe, in 2001 naar het MAK in Wenen en in 2002 naar de Deichtorhallen in Hamburg, in 2003 naar het Kunsthaus Bregenz en de Whitechapel Art Gallery in Londen, in 2004 naar de Galeria Juana de Aizpuru in Madrid en in 2005 naar de Gagosian Gallery in Beverly Hills, Californië.

In 2006 werd zijn werk tentoongesteld in de Gisela Capitain Gallery in Keulen, en in 2007 in de Mario Sequeira Gallery in Braga, Portugal. In 2008 was zijn werk opnieuw te zien in het MAK in Wenen, de Eva Presenhuber Gallery in Zürich en het Baltimore Museum of Art. In 2009 werd het getoond in het Los Angeles County Museum of Art en de Fondation Beyeler in Basel. In 2010 was het te zien in het Museum Ludwig in Keulen, het Museo d'Arte Contemporanea Donna Regina in Napels en het Kunsthaus Graz. Hij nam ook meerdere malen deel aan de "SkulpturProjekte" in Münster.

De laatste tentoonstellingen vonden plaats in 2011/12 in Londen, in het Institute of Contemporary Arts, in 2013 in het Museum voor Moderne Kunst (MUMOK) in Wenen en daarna in het Museum voor Moderne Kunst (MMK) in Frankfurt am Main en in Inverleith House in de Royal Botanic Garden in Edinburgh; alleen al deze selectie laat zien dat Franz West op een gegeven moment de hele wereld van de hedendaagse kunst heeft bezocht.

Prijzen voor Franz West

Hij ontving ook talrijke prijzen, waaronder de Otto Mauer-prijs voor beeldende kunst van het aartsbisdom Wenen in 1986, de stadsprijs voor beeldende kunst van Wenen in 1988, de beeldhouwprijs van de Generali Foundation (Museum voor Hedendaagse Kunst in Wenen) in 1993 en de Wolfgang Hahn-prijs van het Museum Ludwig in Keulen in 1998. In 2011 ontving West de Gouden Leeuw voor zijn levenswerk op de Biënnale van Venetië en in hetzelfde jaar de Oostenrijkse onderscheiding voor wetenschap en kunst.

De levensstijl van de kunstenaar

Onopvallend, verfrissend normaal, nieuwsgierig, geïnteresseerd in jeugdmode in felle kleuren en in nieuwe muziek zoals techno, en begiftigd met een progressieve Weense afkeer van Biedermeier-idyllen…

Franz West wordt omschreven als een aangename, ongecompliceerde persoon die desondanks herhaaldelijk voor opschudding zorgde met zijn eigenaardigheden, zoals in 1995 toen de politie opdook bij een technofeest in Wests studio vanwege het harde volume van de muziek en door de advocaat van de Duitse verzamelaar Friedrich Flick tot de orde werd geroepen.

West staat erom bekend dat hij collega's uitnodigt voor gezamenlijke projecten, waarbij hij de algemene context boven de expressiviteit van het individuele werk stelt. Hij staat er ook om bekend dat hij rond de eeuwwisseling sms als zijn favoriete communicatiemiddel heeft gekozen.

Schandalen rondom Franz West

In tegenstelling tot andere avant-garde kunstenaars was Franz West nooit betrokken bij schandalen, alleen bij kleine incidenten; hij kwam sowieso nooit in de massamedia voor, omdat hij die vermeed. Hij was geen Weense volkskunstenaar die "iedereen" kent.

Wanneer hij als provocateur optrad, deed hij dat meestal op een ontspannen en ongedwongen manier, waarbij hij geestige taalassociaties gebruikte in plaats van de op geslachtsdelen geobsedeerde theatraliteit van de Weense Actionisten. Zijn kunst is vaak subtiel en speels ironisch, zoals de "Gerngross-kolom", gemaakt van opgestapelde vuilnisbakken in de Weense Rahlgasse, opgericht ter ere van de Oostenrijkse architect Heidulf Gerngross.

Met betrekking tot hun oprichting merkte Franz West in 2004 op:

Ik bracht een dag door die uitmondde in een ware odyssee met architect Gerngross, die graag grote tentoonstellingen organiseert in de buurt van de Naschmarkt. De heroïsche inspanning (Odysseus, tenminste in de Goddelijke Komedie helemaal naar de Zuilen van Hercules) om deze tentoonstelling zo snel te realiseren, heeft Ulysses Gerngross deze zuil opgeleverd, die hij graag in de openbare ruimte zou plaatsen.

Het privéleven van de kunstenaar

Zoals ik al zei: onopvallend, verfrissend normaal, merkwaardig, Franz West wordt door kenners beschouwd als een van de meest originele kunstenaars van de naoorlogse periode, een buitengewone denker en een innemend persoon.

Hij staat bekend om zijn vele vriendschappen met andere kunstenaars en zijn unieke openheid en nieuwsgierigheid naar de opvattingen van deze kunstenaars; zijn hele werkwijze in zijn atelier, zijn deelname aan tentoonstellingen en projecten die hij samen met andere kunstenaars uitvoerde, werden gekenmerkt door een voortdurende dialoog.

Franz West ging niet alleen de dialoog aan met andere kunstenaars, maar ook met muzikanten en schrijvers, ontwerpers en filosofen, dansers en alle denkbare creatievelingen. Zijn lach, zijn bescheidenheid en zijn zuinigheid worden herhaaldelijk genoemd – eigenschappen die, toegegeven, vrij vanzelfsprekend zijn "een chauffeur nodig had voor zijn Maserati's omdat hij geen rijbewijs had".

Een van deze Maserati's (er waren er "slechts" twee) beleefde de ware humor van Franz West toen de kunstenaar hem overgoot met zijn favoriete kleur, roze, tijdens een tentoonstellingsopening in 2001... zo nu en dan reageerde de renaissancefiguur West met demonstratieve waardevernietiging, wat de bijzondere uitstraling van de excentriekeling waarschijnlijk "nog specialer" maakte, maar verder wordt hij beschreven als "heel normaal".

Franz West overleed op 25 juli 2012, eveneens "heel normaal", in het Algemeen Ziekenhuis van Wenen. Hij laat zijn vrouw, de Georgische kunstenares Tamuna Sirbiladze, en twee jonge kinderen achter. Zijn lichaam werd begraven in een eregraf op de Centrale Begraafplaats van Wenen.

Wat kost een kunstwerk van Franz West?

Hier eindigt het 'normale' – de werken van Franz West kostten tijdens zijn leven tot een half miljoen euro, en omdat hij sinds 2012 niets nieuws meer heeft kunnen produceren, zullen ze in de toekomst zeker weer in waarde stijgen.

Hij staat momenteel op de 34e plaats in de bestsellerlijst voor kunst , met een stabiele trend waarvan kunstexperts voorspellen dat die ongeveer vijf jaar na zijn dood aanzienlijk zal stijgen.

Waar kan ik kunstwerken van Franz West kopen?

De kunstwerken van Franz West zijn tegenwoordig te vinden in de meest prestigieuze internationale musea, collecties, galerieën en openbare ruimtes. Naast de voor het publiek toegankelijke werken zijn er ook stukken van deze 20e-eeuwse Oostenrijkse kunstenaar te koop voor particuliere verzamelaars en kunstliefhebbers.

Hier vindt u de meest gerenommeerde adressen waar u sculpturen, schilderijen en objectkunst uit zijn oeuvre kunt kopen :

• artnet – Veilingen en aankopen op aanvraag
• Veilinghuis Lempertz – Veilingaanbiedingen en referentieartikelen
• Composition.Gallery – Originele, gesigneerde kunstwerken en prints in beperkte oplage.

• bij veilinghuis Kinsky in Wenen – kunstveilingen

De blijvende gevolgen zijn nog steeds merkbaar in de wereld van vandaag

Franz West deelt zijn kennis al lange tijd, bijvoorbeeld als professor aan de Staatsacademie voor Schone Kunsten (Städelschule) in Frankfurt am Main van 1992 tot 1994.

Hij heeft ook gedurende een lange periode veel lezingen gegeven, bijvoorbeeld aan de Columbia University in New York in 1999, en stond algemeen bekend om zijn vriendschappen met zowel jongere als oudere kunstenaars (en om de grote invloed die hij op hen had).

Aanbevolen lectuur over de kunstenaar en zijn tijd

De beste literaire aanbeveling met betrekking tot een kunstenaar zijn ongetwijfeld boeken die door die kunstenaar zelf zijn geschreven:

Franz West, “In & Uit” , uitg. Museum für Neue Kunst, ZKM Karlsruhe, Götz Adriani, teksten van Ralph Melcher, Johannes Schlebrügge, Harald Szeemann, Franz West, Alicia Chillida, uit 2000, 240 pagina's, 113 illustraties, waarvan 106 in kleur, ISBN 978-3-7757-9068-0.

Franz West, “Franz West schreef. Teksten van 1977–2010” , geredigeerd door Hans Ulrich Obrist en Ines Turian, uitgegeven door Walther König, 27 oktober 2011, ISBN-10: 3865609066, ISBN-13: 978-3865609069. Dit boek maakt Wests zogenaamde ‘geschriften’ voor het eerst toegankelijk: teksten, notities, aantekeningen en aforismen die tot zijn werkmiddelen behoorden en onmisbaar zijn voor zijn oeuvre.

In 2005 verscheen bij dezelfde uitgeverij: “Franz West. Verzamelde gesprekken en interviews” , onder redactie van Johannes Schlebrügge en Ines Turian, ISBN-10: 3883756075, ISBN-13: 978-3883756073.

Ook interessant:

Franz West: “Autotheater: Köln – Napels – Graz” door Kaspar König, uitgegeven door DuMont Literatur und Kunst Verlag, 1e editie vanaf 11 december 2009, ISBN-10: 3832192808, ISBN-13: 978-3832192808.

DuMont werkte samen met drie musea en het Franz West Archief aan dit boek, dat een uitgebreid overzicht biedt van het complete oeuvre en meer dan 100 belangrijke werken van Franz West in detail analyseert.

In 16 hoofdstukken schrijven prominente figuren uit de kunsten en wetenschappen over de installaties, sculpturen, aanpassingen, meubels, grafiek en posterontwerpen van Franz West. Bijdragen zijn onder meer die van Franz West zelf, Eva Badura-Triska, Katia Baudin, Achille Bonito Oliva, Mario Codagnato, Robert Fleck, Georg Gröller, Franz Kaltenbeck, Kasper König, Herbert Lachmayer, Veit Loers, Valentin Mertes, Michaela Obermair, Peter Pakesch, Roberta Bertelli, Anthony Spira, Rudolf Stingel, Andrea Überbacher en anderen.

Franz West om in de gaten te houden

Als je de naam in een zoekmachine voor afbeeldingen typt, vind je talloze resultaten voor "Franz West om te bekijken"; de website van zijn galeriehouder biedt meer gedetailleerde informatie op

www.gagosian.com/artists/franz-west.

Franz West is live te zien van 13 juni tot en met 14 september 2014 in de Hepworth Gallery in Wakefield, West Yorkshire, Engeland: The Hepworth Wakefield , Gallery Walk, Wakefield, West Yorkshire, www.hepworthwakefield.org .