Jacques Herzog & Pierre de Meuron – Het dynamische duo van architecten

Ben je toevallig op deze pagina's terechtgekomen en heb je eigenlijk geen affiniteit met kunst? Misschien omdat je niet dagelijks met kunst in aanraking komt? Dat geldt niet voor alle mensen in Duitsland.

Omdat je elke dag omringd bent door kunst, zelfs als het niet aan de muur van je woonkamer hangt, tenzij je natuurlijk in een afgelegen museumdorp woont en nooit een grotere stad bezoekt.

Je wordt dagelijks omringd door een kunstvorm die onze steden soms ingrijpend verandert, maar vaak ook vakkundig en onopvallend opgaat in het landschap, en die in ieder geval al lang als kunst wordt beschouwd: architectuur.

Veel gebouwen die het gezicht van onze steden en gemeenschappen vormgeven en veranderen, worden algemeen beschouwd als kunst. Dit geldt ongeacht of het gebouwen betreft die expliciet tot doel hebben kunst in de openbare ruimte te creëren, of dat het meer gaat om het transformeren van traditionele architectuur naar een hedendaagse stijl.

Neem bijvoorbeeld de gebouwen van architecten Jacques Herzog en Pierre de Meuron, die prachtig opgaan in hun omgeving, maar tegelijkertijd ook opvallende nieuwe constructies aan onze steden toevoegen. Beide architecten zijn geboren in 1950, beiden studeerden in 1975 af aan de Technische Hogeschool Zürich (ETH Zürich) en beiden werkten daar als assistent. In 1978 richtten Herzog en de Meuron samen hun architectenbureau op in Basel.

De ontwikkeling van hun gebouwen tot elementen die bijna organisch in hun omgeving lijken te passen, begon langzaam, in 1979 met particuliere opdrachten zoals een blauwe gevel, gevolgd in de vroege jaren tachtig door verschillende ongebruikelijke huizen van multiplex of met een betonnen frameconstructie. Zelfs in de beginjaren betroffen veel van hun opdrachten de combinatie van woon- en werkruimtes, het verzamelen en tentoonstellen van kunst, of een ander specifiek doel.

Vanaf 1987 volgden de eerste grote projecten: het wooncomplex Pilotengasse in Wenen (voltooid in 1991) met zo'n 200 huizen gegroepeerd in gebogen rijen rondom het centrum, en het Goetz Collection-galeriegebouw in München, een indrukwekkend, solitair gebouw dat naadloos opgaat in de dichte begroeiing van het bouwterrein.

Hierna volgden diverse projecten voor openbare ruimtes, zoals een studentenresidentie in Antibes, Frankrijk (1990-1992), projecten voor museumuitbreidingen en bibliotheken, en al snel ontwikkelden de ontwerpen zich tot ongebruikelijke glazen gevels, bijvoorbeeld voor het woon- en bedrijfsgebouw in de Schützenmattstrasse in Basel en het kantoorgebouw van een grote verzekeringsmaatschappij in Basel, dat opnieuw werd ontworpen met een nieuwe transparantie (beide voltooid in 1993).

gebouwen omgeving profiteerden eveneens van strakke vormen, licht en transparantie.

Hoewel eenvoud , werden de ontwerpen vervolgens vrijer en sensationeler, en kwamen de opdrachten van verder weg. Zo kregen Herzog & de Meuron bijvoorbeeld de opdracht om een ​​fabriek voor Ricola Europe te bouwen in Brunstatt, Frankrijk (1993-1994), die een zeer interessante uitbreiding kreeg; de gevel van een apotheek in Luzern kreeg een ongebruikelijke groene glazen bekleding; en in 1994 kregen ze ook de opdracht voor de stadsvernieuwing van de geprefabriceerde woonwijk "Neustädter Feld" in Magdeburg.

De eerste projecten voor museumgebouwen, andere kunsthuizen en innovatieve bankgebouwen voor binnenlandse of buitenlandse opdrachtgevers stammen eveneens uit deze periode.

Tussen 1994 en 1997 realiseerden Herzog & de Meuron ook hun eerste belangrijke culturele gebouwen: het Karikatuur- en Cartoonmuseum in Basel kreeg achter de laatgotische gevel een volstrekt onverwacht en modern interieur en een nieuw gebouw aan de achterzijde dat harmonieert met het oude gebouw; het eveneens ingetogen maar buitengewone atelier van de schilder en conceptueel kunstenaar Rémy Zaugg in Mulhouse-Pfastatt, Frankrijk, werd volledig nieuw gebouwd volgens hun ontwerp.

Er volgden diverse gebouwen die qua ontwerp en indeling naadloos in het landschap opgaan, maar die des te opmerkelijker zijn wanneer ze van dichtbij worden bekeken: het Dominus Winery-gebouw in Yountville, Californië, met zijn gevel van met stenen gevulde gabions, lijkt er altijd al in Napa Valley te hebben gestaan.

Deze indruk wordt echter niet zonder slimme manipulatie bereikt: ze wordt versterkt doordat de gabions niet alleen met stenen, maar ook met gebroken glas zijn gevuld, waardoor de constructie doorschijnend wordt. Zelfs de bibliotheek van de Universiteit voor Duurzame Ontwikkeling in Eberswalde lijkt van buitenaf aanvankelijk slechts een heel eenvoudige kubus.

Totdat de bezoeker de aanvankelijk ingetogen gevel van dichterbij bekijkt en de foto's van kunstenaar Thomas Ruff , die met een speciaal proces op de gehele buitenkant van het gebouw zijn afgedrukt en hem informatie geven over wat hij in de bibliotheek zal aantreffen.

Rond de eeuwwisseling raakten steeds meer opdrachtgevers uit diverse landen bekend met de architecten, met name door het project voor de Tate Modern in LondenHet architectenbureau Herzog & de Meuron verwierf internationale faam.

Het doel van dit bouwproject was om de Bankside Power Station, een op olie gestookte elektriciteitscentrale aan de zuidoever van de Theems, die sinds 1981 niet langer economisch rendabel energie kon leveren, geschikt te maken voor kunst.

Herzog & de Meuron wonnen de wedstrijd in 1995, en in 2000 kon de Tate Gallery of Modern Art er haar intrek nemen; de aanhoudende en onverwacht grote toestroom van bezoekers heeft al geleid tot plannen voor een uitbreiding.

Minder afhankelijk van hun directe omgeving, en daardoor spectaculairder, stadions worden ontworpen. Met het St. Jakob-Park in Basel, de Allianz Arena in München en het Nationaal Stadion in Peking voor de Olympische Spelen van 2008 ontwierpen Herzog & de Meuron drie indrukwekkende sportarena's. Hoe buitengewoon deze stadions ook lijken, de architecten slaagden er niettemin in om moderne eisen, geschiedenis en traditie in deze gebouwen te verenigen.

is vergelijkbaar Elbphilharmonie in Hamburg ; net als bij de Tate Modern wordt hier een nieuw ensemble met volledig nieuwe gebruiksmogelijkheden gecreëerd door een oud gebouw te verbouwen en uit te breiden.

Naast het hoofdkantoor in Basel heeft architectenbureau Herzog & de Meuron nu vestigingen in München en Londen, Barcelona, ​​San Francisco en Tokio, met ongeveer 330 medewerkers. In de loop der tijd zijn er verschillende nieuwe partners bij het bureau gekomen en de oprichters, Herzog en de Meuron, bekleden tevens docentschappen aan de ETH Zürich en Harvard University.